De stad zal bloeien - 2 (2)

Vernieuwing
Na een vaak heel moeizaam proces van samenvoeging van oude wijkgemeenten staat zo’n ene overgebleven gemeente voor de vraag hoe het nu verder moet. Op deze vraag geven de overgebleven gemeenteleden verschillende antwoorden. Sommigen proberen krampachtig de oude wijze van gemeente-zijn te bewaren, met angst in het hart dat de teruggang nog verder zal gaan.
Maar er is ook een andere beweging: gemeenteleden komen gedreven door geloof, hoop en liefde tot nieuwe initiatieven. Nog nooit is in de stad zó nagedacht over de vraag: Wat betekent het om zendingsgemeente te zijn? Hoe kunnen wij onze medebewoners duidelijk maken, dat het Evangelie ook hun redding is?
Van deze nieuwe manier van gemeente-zijn-in-de-stad wil ik een voorbeeld geven. Ik kies dan het verhaal van de wijkgemeente Centrum-Oost in Groningen.
In Groningen-Oost moest enkele jaren geleden de Sionskerk worden verkocht. De gemeente moest nu naar de Martini-kerk in het centrum van de stad. De gemeenteleden voelden het zó aan: de kerk is weg uit onze wijk! Daarom is deze gemeente gaan nadenken over een andere oplossing en kwam men op het idee om een ontmoetingsruimte in te richten. Om daarmee, midden in de wijk, present te zijn tussen de mensen, die men wilde bereiken.
Present-zijn, zoals de Heere Jezus, Die ook niet een kant-en-klare Bijbel bij de mensen liet bezorgen, maar mens werd en tussen de mensen ging wonen (vgl. Matth. 4: 13 in Kapernaüm; Joh. 1:14 Hij heeft onder ons gewoond). Gewoon er-zijn, ook om de mensen die in de buurt wonen beter te leren kennen. Want, zegt de evangelist van die gemeente, wat weten wij nu als middenstandskerk van de situatie van bijstandsmoeders, werkelozen, buitenlandse arbeiders en vluchtelingen, die hier het merendeel van de bevolking vormen?
Die gemeente van Groningen-Oost wil dienend èn getuigend present zijn. Want woord en daad horen onafscheidelijk bij elkaar. Die ontmoetingsruimte heet dan ook een missionair-diakonaal centrum. Diakonaal? Hoe dan? Centraal in de bedoeling van het centrum staat het begrip 'herbergzaamheid'.
In het Nieuwe Testament wordt op verschillende plaatsen de gemeente opgeroepen tot deze vorm van dienstbetoon (bv. in Hebr. 13 : 2!).
In onze dagen betekent dat niet zozeer voedsel en slaapplaats verschaffen (hoewel er ook in Groningen daklozen zijn die hun dagelijks voedsel uit de vuilnisbak halen), maar wel een plaats waar het warm en gezellig is. En waar mensen zijn, die de tijd hebben om te luisteren. Een plaats waar mensen zich geborgen en ’thuis’ voelen.
Tegelijk is er ook de zendingsroeping: ’de gemeente is gered om te redden’ (1 Petr. 2 : 9: ’opdat gij zoudt verkondigen van Degene die u uit de duisternis heeft geroepen tot Zijn wonderbaar licht’).
Maar we weten, dat bv. evangelisatiediensten niet zo goed meer werken. In het gunstigste geval komen er nog wat mensen die kortere of langere tijd geleden de kerk hebben verlaten, maar de 'kinderen en de kleinkinderen van de verloren zoon’, die geen enkele herinnering meer hebben aan kerk en geloof, lopen niet meer warm voor welke geweldige spreker of groep ook. Daarom is de nieuwe ontmoetingsruimte in Groningen-Oost geen preekplaats. En ook niet een koffiebar. Maar een plaats waar, ’kerk’ en ’buurt’ elkaar ontmoeten, elkaar echt Ieren kennen en bevriend raken. In de hoop en verwachting dat er in deze ontmoeting ook plaats is voor andere zaken dan het weer
en het voetballen. Dat er plaats is voor de dingen, die de mens ten diepste bewegen. Zó komt hier het Evangelie op een heel natuurlijke wijze wel ter sprake.
Tot zover het voorbeeld van de ontmoetingsruimte ’Het Pand’ in Groningen-Oost. Een ander voorbeeld is dat van de
Noorderkerk-gemeente in Amsterdam-Centrum. Daar worden met dezelfde doelstelling ’door herbergzaamheid dienend èn getuigend present zijn’ al enkele jaren open-maaltijden gehouden. Daar komen de bewoners van de Spaarndammerbuurt, die gezelschap zoeken (je zult maar altijd in je ééntje moeten eten!) met elkaar in contact. Maar zo ook in contact met de gemeente èn met Jezus Christus. En hier ontstaat zó soms opnieuw geloof. Zoals
bij die jongen die al vijf keer de openmaaltijd had bezocht, zonder met iemand te spreken. Na de zesde keer vroeg hij de evangelist om een gesprek. Hij stortte zijn hart uit: ’Ik heb m’n leven kapot gemaakt. Niemand wil mij meer, maar hier proef ik een andere Geest. Vertel mij er méér van.’ Een jaar later behoorde hij bij de gemeente.

Het HGJB-project
Toen de vier Peruanen ons hadden gewezen op onze taak als kerk in de stad, hebben wij aan alle stadsgemeenten, waar met behulp van de IZB een evangelist werkzaam is, gevraagd wat wij voor hen zouden kunnen doen. Want wij begrepen, dat nieuwe activiteiten voor de vaak kleine gemeenten een zware last vormen.
Uit hun wensen hebben wij een lijst van 15 gemeente-projecten samengesteld voor een totaal bedrag van rond ƒ 400.000,— met daarbij nog een reservelijst voor het geval dat onze aktie méér opbrengt. Deze lijsten bevatten de volgende projecten:
— betere voorziening voor de open-maaltijden in Amsterdam
— vier open-wijkcentra
— voorzieningen voor kinderevangelisatie, zoals de aankoop of inrichting van enkele zgn. winkel-wagens
— jeugdevangelisatie-werk in Antwerpen
Hulp aan enkele bijzondere zware diakonale taken zoals
— 3 tehuizen voor daklozen e.d.
— een opvangproject voor tieners, die 'gezeten’ hebben in een zgn. Rijksinrichting voor Jongeren in Amsterdam
— een project voor het contact tussen de kerk en de buitenlanders in Rotterdam
Voor deze projecten gaat onze jeugd op pad.
Jeugd op pad voor de stad! Uit vorige projecten is ons gebleken, dat onze jeugd ontzettend creatief en actief is, waar het gaat om geld ophalen. Wij hebben daarom heel goede verwachtingen van hun inspanningen.
We weten ook, dat de meeste gemeenten hun kinderen en jongeren niet alleen laten actie-voeren, maar dat in veel gevallen de hele gemeente, jong èn oud, aan de slag gaat.
Toch is ons doel bij projecten als dit eigenlijk niet allereerst het geld. Onze voornaamste doelen zijn:
1. dat onze kinderen straks precies weten, waarom dat geld nodig is, waarvoor zij op pad gaan; dat zij kunnen mee-leven met de mensen in de stad;
2. dat onze jeugd beter gaat begrijpen, wat het betekent om in onze tijd, waarin steeds méér mensen Jezus Christus niet kennen, christen te zijn.
Daarom hebben wij een pakket samengesteld van lektuur, werkbladen, klankbeelden, een videoband, en mstructiedagen om de leiding van het jeugdwerk en de gemeenten te helpen om hen deze zaken duidelijk te maken. Ons project is dus evenzeer eenvormingsproject als een financieel project.

Echt mede-leven gevraagd
Ik vraag tenslotte ook jullie (u) om mee te doen. Het is hard nodig, dat wij waarachtig méé-leven met deze kleine stadsgemeenten.
Zoals in de eerste jaren van de kerk de gemeenten van Antiochië en Korinthe naast hun eigen zorgen ook die van de zustergemeenten meedroegen (bv. Jeruzalem; zie Hand. 11: 29 en 2 Kor. 8 : 14).
Wat dit mee-dragen betreft, kunnen wij een voorbeeld nemen aan de gemeenten van de classis Cajamarca in Peru.  Toen daar op een classicale vergadering in augustus jl. vier HGJB-jongeren vertelden over onze plannen en over de noodzaak van hulp aan de stadsgemeenten in Nederland, besloot die classis aan de gemeenten te vragen om zeven weken achtereen voorbede te doen voor de christelijke gemeenten in de steden in Nederland. Plus een collecte te geven, wat niet meer kan zijn dan een symbolische bijdrage, want de gemeenten daar zijn arm.
Hun spontane daad mag voor jullie (u) een voorbeeld zijn! Van waarachtig meeleven. Het schept bij ons in ieder geval een groot vertrouwen in het welslagen van ons project: Want waar zo'n liefde is, gebiedt onze God Zijn zegen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen