Overal om ons heen (3)

In ordinantie 15 van het diakonaat lezen we over de taken van het diakonaat, o.a.: dat de diakonie van de gemeente geroepen is om de overheid te wijzen op haar taak om ten aanzien van de sociale vraagstukken de gerechtigheid te betrachten. Voor veel diakonieën is dit een moeilijk artikel. Het is veel gemakkelijker om als diakonie een handtekeningenlijst achter in de kerk neer te leggen en gemeenteleden te vragen om hun handtekening te zetten tegen euthanasie en deze dan toe te zenden aan de Tweede Kamer, dan eens een gesprek te voeren met een wethouder van sociale zaken in de gemeente. We hebben dan het gevoel dat we ons op politiek terrein begeven en dat willen we niet. Ook als we handtekeningen verzamelen zijn we als diakonie politiek bezig. Politiek bezig zijn is evenwel nog wat anders dan partijpolitiek. Als diakonie hebben we te maken met de ordening van de samenleving (= vertaling van het woord politiek). We kunnen immers als diakonie en als kerk niet om de samenlevingsvragen heen vandaag?
Een gesprek met een wethouder van sociale zaken of welzijnszaken kan zeer zinvol zijn als het gaat om extra voorzieningen voor de minima. Tevens kan nader gesproken worden over allerlei andere aspekten die met het diakonaat te maken hebben. Ik denk hierbij aan de zorg voor de jeugd, het milieu, voorzieningen voor gehandicapten, het welzijnsbeleid t.a.v. de ouderen, rekreatiemogelijkheden, opvang asielzoekers, promotie verkoop zuivere koffie, democratiseringsregels bejaardenoorden, maatschappelijke zorg enz. enz. Zijn we als diakenen alert op nieuwe regels en reageren we wanneer subsidies worden verminderd aan instellingen voor maatschappelijk werk, gezinszorg of bejaardenwerk?
Een goede praktische relatie met de lokale en provinciale overheid lijkt mij van groot belang. Ook wanneer u bepaalde regelingen van de landelijke overheid onrechtvaardig vindt voor b.v. de mensen met de laagste inkomens is het van belang uw reaktie kenbaar te maken. Als u bepaalde zaken zelf constateert is het van belang dit door te geven aan b.v. de Generale Diakonale Raad, welk orgaan via de Raad voor overheid en samenleving (ROS) het kontakt met de overheid onderhoudt.

Acute noden
Acute noden. Steeds weer horen wij op van rampen en noodsituaties in de wereld. Hoe reageren wij er als diakenen op? Kan het mogelijk zijn om als diakonie eens een gehouden kollekte te verdubbelen voor aktuele noodsituaties? Heel konkreet denk ik dan aan overstromingsrampen, voedseltekorten, vluchtelingenopvang, kleding en medicamenten enz. Eigenlijk zouden we allemaal eens een reis moeten maken naar Afrika, om te beseffen hoe groot de ellende in de wereld wel is.
Ik herinner me een diakonie, die tijdens een discussie over het al of niet opnieuw verpachten van een stuk grond, ophoorde van een grote overstromingsramp m Bangladesj. Het college besloot om de grond te verkopen en een deel van de opbrengst te bestemmen voor Bangladesj.
Het college vroeg zich daarbij tevens af, of het zo nodig was om het vermogen maar in stand te houden of te besluiten om jaarlijks een behoorlijk bedrag in te teren en met een nadelig saldo af te sluiten.
Ik herinner me een diakonie, die een deel van het levende geld uitleende aan de E.D.C.S., een 'diakonale' bank, met weinig rendement. Wel wordt het belegde geld direkt besteed aan de armen en kunnen zij daarmee een klein zelfstandig bestaan opbouwen, zonder daarvoor grote bedragen aan rente voor te betalen bij de bestaande banken.

Diakonaat = gemeentediakonaat
Hoe betrekken we gemeenteleden bij het diakonaat?
Een aspekt dat ik van groot belang acht voor de opbouw van de gemeente en het bevorderen van de onderlinge gemeenschap (konoinia). We leven in een tijd, die helemaal gericht is op het individu. Het gaat om het individu in de zin van het 'IK-gerichte'. De mens zelf staat centraal en eist zichzelf helemaal op. Die individualistische tendens is merkbaar ook binnen de gemeenten. Mensen hebben vaak weinig tijd voor de kerk. Gemeenteavonden zijn niet meer zo in. Ook al haal je 'zeer bekende' sprekers uit de 'kast'. Vergaderingen liefst niet op de woensdagavonden. De mens is druk bezet met van alles en nog wat. In sommige gemeenten is het erg moeilijk om ambtsdragers te krijgen. Soms ervaar ik zelf een tendens, die in Duitsland al veel voorkomt: de mannen houden het voor 'gezien' en de vrouwen blijven (zijn) aktief.
Diakonaat is gemeentediakonaat. Ook gemeenteleden zijn geroepen tot de dienst van de gemeente. Deze roeping is niet alleen bestemd voor diakenen!
Stimuleren we als diakenen de gemeenteleden om mee te doen met de diakonale opdracht? Er zijn voldoende mogelijkheden! Ik denk aan het vrijwilligerswerk t.b.v. gehandicapten, ouderen, het beschikbaar zijn voor de hulpdienst, taxidienst, vrijwilligerswerk in ziekenhuizen c.q. verpleeghuizen, het bezoekwerk in de gemeente aan ouderen en alleenstaanden. Het beschikbaar zijn om daadwerkelijke hulp te bieden aan asielzoekers. Het meedoen bij akties t.b.v. het werelddiakonaat en zending, of een binnenlands projekt. Het vormen van kleine groepen t.b.v. de aandacht voor het milieu, de verkoop van 'zuivere koffie', opvang jongeren, huiskamerbijeenkomsten, 'open huis-werk' enz. enz.

Bezinning
Tenslotte het laatste aandachtspunt. Eigenlijk is dit het eerste wat aan de orde zou moeten komen, namelijk: bezinning. Het is van groot belang om — juist in deze tijd — met elkaar als diakenen, ouderlingen en predikant ons fundamenteel te bezinnen aan de hand van Gods Woord over de diakonale taken vandaag en morgen! Om als kerkeraad c.q. diakonie samen tot een nadere visieomschrijving en doelstellingen te komen. Vervolgens uitgangspunten vast te stellen en een route uit te stippelen voor nú èn de toekomst. Het diakonaat dient gedragen te worden door heel de gemeente. Het diakonaat heeft een herkenbare en duidelijke plaats nodig in de gemeente. Dat er wederzijds respekt is voor de taken waar we als kerkeraad en diakonie gezamenlijk voor staan. Betrek in deze discussie en bezinning ook de kerkvoogdij.
Voor diakonieën adviseer ik om een diakonaal beleidsplan te maken, in welk plan de aktiviteiten nader omschreven worden en duidelijk gemaakt kan worden waar u als diakonie diakonaal gezien uw prioriteiten legt. Ervaringen met diakonieën maken duidelijk, dat het investeren van tijd voor het maken van een beleidsplan niet alleen voor de diakenen duidelijk maakt waar het bij het diakonaat om gaat, maar ook d.m.v. een plan aan gemeenteleden duidelijk kan worden gemaakt waar het in het diakonaat om gaat. In die zin kan een beleidsplan middel zijn voor publiciteit.
Bezinning gaat vooraf aan het gebed: 'Heere, wat wilt Gij dat we doen zullen'!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen