Gebed voor de Palestijnen

De Raad van Kerken in Nederland gaat voort op een desastreuze weg. Men heeft gevolg gegeven aan de oproep van de Raad van Kerken in het Midden-Oosten (de MECC) om een gebedszondag uit te roepen voor de Palestijnen. Als we op die oproep reageren moet voorzichtigheid worden betracht. Een oproep tot gebed kan moeilijk worden genegeerd. Wie zou immers kritiek durven leveren op een oproep te bidden voor bepaalde mensen of volksgroepen? In het gebed geven we echter wel al onze vooronderstellingen en vooringenomenheden uit handen!
Heeft de Raad van Kerken zich dat echter wel gerealiseerd? Heeft men een juiste gebedshouding voorgesteld? Mij dunkt, dat in deze oproep van de vooronderstelling is uitgegaan, dat het uitsluitend de Palestijnen zijn, die voorbede nodig hebben, zonder dat tot uitdrukking wordt gebracht, dat het om de totale situatie gaat in het Midden-Oosten.
Wanneer de christelijke gemeente wordt opgeroepen tot voorbede voor de Palestijnen, zal het zijn met de bede van psalm 122: 'Bid om de vrede van Jeruzalem'. Dan zal het vrede over Israël zijn (Psalm 125 en 127). Wanneer het in Jeruzalem vrede is, zal het vrede in het Midden-Oosten zijn, misschien wel vrede in de wereld.
De 'kritische solidariteit' met Israël, die prof. Mulder, voorzitter van de Raad van Kerken, bepleit (door mij, als het om Israëls politiek gaat, onderschreven) moet wel solidariteit blijven, namelijk in voorbede voor de Palestijnen èn Israël. Is het immers niet zo, dat de Raad van Kerken in het Midden-Oosten nog altijd de vervangingsgedachte aanhangt: de kerk is in de plaats van Israël gekomen, met alle politieke consequenties vandien? Heeft de Raad van Kerken daarin ook nog iets te zeggen? Is men ooit de dialoog daarover aangegaan?
De Raad van Kerken zal alleen geloofwaardig zijn in haar oproep tot voorbede, wanneer ze alle antisemitisme, ook het antisemitisme, dat gebaseerd is op een vooringenomenheid ten opzichte van de Palestijnen, publiekelijk afwijst. De Raad van Kerken is, dunkt me, op een heilloze weg. Haar hardnekkigheid heeft veel weg van genadeloosheid. Hier tekenen zich intussen breuklijnen af binnen de kerken, die onherstelbare schade in de relatie tussen de kerk en Israël tot gevolg kunnen hebben.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen