Globaal bekeken

Een lezer vond in zijn 'boekenbunker' een verguld exemplaar van Kerknieuws. Vanaf het ogenblik dat Kerknieuws 'openlijk kon verschijnen' heeft de rubriek Varia zich in een grote belangstelling mogen verheugen. In het jubileumnummer werd onder de titel '25 jaar Varia' een bloemlezing van anecdotische stukjes uit deze rubriek voor het voetlicht gehaald. Hiervolgen er enkele van:

• In het Schilder-jaar mag het volgende ludieke stukje niet ontbreken:

• Nieuwe kerkvormatie
Onze medewerker uit Addis Abeba bericht ons, aldus spot het orgaan van de Nederlandse Bond van predikanten, dat de Nederlandse kolonie aldaar na een bezoek van prof. Schilder zich afgescheiden heeft van de Koptische kerk en een christelijke Koptische Kerk in Hersteld Verband (artikel 131, k.o.) heeft gesticht. Alle verlovingen met leden of doopleden uit de Koptische kerk zijn onmiddellijk verbroken en gemengde huwelijken zullen althans door de Christelijke Koptische Kerk in Hersteld Verband (artikel 131 k.o.) niet meer worden ingezegend. Voor de Sheik van Hassameinam vond een kort geding plaats omtrent het eigendom van de tent, waarin tot nu toe de Koptische Kerk vergaderde. Op advies van prof. S. is deze evenwel aan de Christelijke Koptische Kerk in Hersteld Verband gegeven als enige en rechtmatige voortzetting van de gedachten van prof. S. De nieuwe formatie telt 11 belijdende en 14 doopleden. Er is een kerkeraad gevormd en men zal zich aansluiten bij de American Council of Churches en daarin met ds. Bik de Nederlandse sectie vormen. Een dogmatiek in achttien delen is in voorbereiding.
(Naar aanleiding hiervan meenden enige abonnees te moeten bedanken).

• Wie is de grootste leugenaar?
Een predikant in een Noordamerikaanse stad zeide in zijn preek:
'Mijne hoorders. Gij herinnert U dat ik heb aangekondigd vandaag te zullen preken over de grootste leugenaar der wereld en dat ik U verzocht ter voorbereiding Deuteronomium 35 na te lezen. Wie dit gedaan heeft, steke de hand op.' Talloze handen gingen omhoog. 'Geliefde toehoorders,' vervolgde de prediker, 'het boek Deuteronomium heeft maar 34 hoofdstukken. Zo ziet ge hoe nodig het is te preken over het thema van vandaag.'

• Richtingstarief
In het Weekblad van de Nederlandse Protestantenbond geeft de emeritus-predikant der Hervormde gemeente van Enkhuizen, ds. J.J. Meyer, die in 1903 zijn loopbaan aanving, herinneringen uit het verleden onderde titel: 'Een emeritus ziet achterom'. Hij vertelt dat er vroeger in de salariëring merkwaardige verschillen waren. Prof. J.J.Ph. Valeton, toen oud-testamenticus te Utrecht, schreef in een brochure dat een ethische candidaat op niet meer dan f 1.400,— mocht rekenen. Was de candidaat confessioneel, en dat betekende: één enkel gezangetje op stoel, dan kon hij verzekerd zijn van f 1.600,— tot f 1.800,—. De gereformeerde-bondse candidaat en dat hield in: glad geschoren en ook in de week in 't zwart, géén gezangen op stoel, kon echter wel f 2.000,— besommen.

• Eerst met vakantie en dan bidden!
Gelezen in een kerkbode ergens in Friesland: 'Daarom gaan we vol moed verder, bouwend met uw hulp aan Zijn Rijk, biddend of Hij spoedig wil komen.  Eerst echter gaan we nog veertien dagen met vakantie'.

• De lege pagina
Aan een diner zat een dame tussen een rabbi en een bisschop.  'Ik voel me net een bladzij tussen het O.T. en het N.T.', zei ze. Waarop de rabbi antwoordde: 'Die pagina is meestal leeg, mevrouw'.
Jeugd en Evangelie.

• Het domme vo/k
Enkele notities uit het zakboekje van een Amsterdams predikant:
'U moet niet denken dat ik niet goddelijk ben, al ga ik niet naar de kerk. En mijn vader was verrekte goddelijk, die ging elke zondag'. Aldus sprak een heer in de Jordaan. En een dame in een ander stadsdeel: 'Ik ben niet a-religieus, dominee. Als kind was ik al anders als anderen. U moet weten, mijn ouders waren Katholiek — en ik was de enige die bij de pastoor dorst belletje te trekken'.
En een vrouw over haar gestorven man (ze had de dominee voor de begrafenis gevraagd): 'Mijn man was helemaal niet ongodsdienstig. Toen onze dochter aangenomen werd, is hij mee geweest naar de kerk. Op het Spui kwamen we ds. Schutte tegen, die de dienst zou leiden. En U had eens moeten zien hoe diep hij zijn hoed afnam voor de dominee. Ik was toch zo dankbaar en ik zei nog tegen hem: Zie je wel, man, er zit veel meer in je dan je wel weten wilt'.
Evangelisch Luthers Weekblad.

• Hef zal waar en zeker zijn!
Drie jongetjes zijn bij elkaar.
Een van hen vraagt aan de beide anderen: 'Zouden jullie dominee willen worden?'
Antwoord: 'Wij niet!' 'Ik wel', zegt de eerste. 'Waarom dan?' vragen de twee. 'Dan kun je zèlf amen zeggen!'
Chr. Geref. 'Haagsch Kerkblad'.

• Geen geloof of...
Jongeman, 29 jaar, natuurliefhebber, Noord-Holland, zoekt kennismaking met eenvoudig sportief meisje tot pl.m. 27 jaar. Geen geloof of Ned. Herv. Brieven nr. enz.
Orgaan van de Dierenbescherming.

Bij uitgeverij Kool te Veenendaal verscheen een kostelijk boek over wijlen ds. R. Kok, ooit predikant in de Gereformeerde Gemeente, later in de Christelijke Gereformeerde Kerk van Veenendaal en Nijkerk. Hier volgen enkele markante uitspraken over zijn visie aangaande Israël:

• 'Dominee, zijn er voor het volk Israël nog beloften die vervuld moeten worden?'
Ds. Kok: 'Hun "deksel" is nog steeds: Doe dat en gij zult leven, zonder daarbij te zien op de enige en algenoegzame offerande van Christus. Een wettisch motief dus. Dat deksel moet weggenomen worden en dat zal God Zelf te Zijner tijd doen! Ik heb weleens geëvangeliseerd onder de Joden, maar dat liep op niets uit. Ik ontmoette grote tegenstand en vijandschap. Maar er is iets gebeurd. De Joden zijn terug in hun land! Onbekeerd uiteraard. In Ezechiël lezen we over die dorre doodsbeenderen, die veranderden in gave lichamen, echter zonder geest. Daarom zucht en bid ik of God Zijn Geest wil geven. Dan gaat het deksel vanzelf weg. En als de Joden tot bekering komen, tot het geloof in hun Messias, zullen ze betere Evangeliepredikers worden dan wij ooit geweest zijn. Ik geloof dat hun wederaanneming en hun bekering ráák zal zijn! Dan zie ik daarin ook nog een heerlijke toekomst voor de kerk. God houdt ook nu dit volk vanwege Zijn Verbond vast. Daarom is er in ons hart altijd nog enige verbondenheid met dat volk en met Israël.'

• 'Ondanks uw mislukte pogingen?'
'O ja. Het gaat om de grote en dierbare beloften die God gegeven heeft. God houdt Zijn Woord, ook aan het natuurlijke zaad van Abraham. Daar wil Hij niet van af! Het volk zelf is (evenals wij) verwerpelijk, maar God is getrouw! Hij zou er Zijn hand van kunnen aftrekken vanwege hun ongehoorzaamheid, maar Hij wil dat niet.'

• 'Verwacht u nog een bijzondere heilstijd, waarin God opvallend krachtig zal werken met Zijn Geest? een vergadering der volken tot Silo?'
'Ook dat staat in verband met het volk Israël. U moet rekenen dat Israël er eerder was dan de kerk. Een oudvader zegt dan ook dat het in de toekomst een Israëlische-Kerkstaat zal worden. De kerk is er nu voor het eerst, zij echter komen dan ten tweede male in de aandacht.'

• 'Zal het centrum van het koninkrijk in de toekomst dus niet komen te liggen in Alexandrië, Rome, Genève of Uppsala, maar in Jeruzalem?'
'Ik geloof van harte in Jeruzalem!'

• 'In het plaatselijke, aardse Jeruzalem?'
'Ja, dat geloof ik vast.'

De samensteller van het boek voegt hieraan toe:

'Men merkt hieruit dat men bij ds. Kok niet zomaar moest aankomen met verhalen dat de Joden Christus niet willen aannemen. Dat wist hij namelijk zelf bij ondervinding. Hij ontmoette in plaats van bereidheid het tegendeel: tegenstand! Dat belette hem niet (en daarin verschilde hij duidelijk van Luther) om te blijven vasthouden aan de beloften voor Israël. Vele malen heb ik hem het volgende horen bidden: "... en gedenk aan het volk der Joden, leer hen de toevlucht te nemen tot de Zoon Uwer liefde, die ook hun Messias is en wil zijn, U hebt het toch beloofd in Uw Woord..." en zo verder.
Ik herinner me nog heel scherp dat ds. Kok in oorlogstijd eens een cyclus preken hield over Esther. Hij deed dat met veel verve en ook wel met een aardige dosis risico. Hij was heel duidelijk over de confrontatie Esther-Haman. Een keer ging hij zelfs zo ver, dat op het moment dat Haman aan de galg moest, zomaar, hoewel het er nog niet de tijd voor was — hij was pas een kwartiertje bezig — met een daverende stem een extra tussenzang aankondigde, zo in de zin van "Komt laten we er van zingen uit Psalm 7:8."

Hij (Haman) heeft een diepen kuil doen delven,
Maar 't was, bij d' uitkomst voor zichzelven,
Schoon hij, met zoveel loos beleid,
Dien had tot mijn verderf bereid;

De moeite, die hij dorst verwekken
Zal zijnen kop eerlang bedekken.
En zijnen schedel al 't geweld,
Waarmee hij and'ren had gekweld.

Het staat mij bij, dat toen ds. Kok dit vers eerst hardop had voorgelezen, hij uitriep: "Wie volgt." En daar bedoelde hij dan Hitler mee.'

In een bij uitgeverij Balans te Amsterdam uitgegeven boek van G.F. Mehrtens, getiteld 'Alles het einde' ('beloften van een massacultuur') troffen we het volgende aardige stukje aan van Franciscus van Assisi:

'(...) Trouwens, ook in zijn omgang met dieren leek hij een achtergebleven groep te willen rehabiliteren. De dieren werden van lager orde beschouwd, behorend tot het rijk van het kwaad. De vele fabeldieren en monsterkoppen die in de kerken van Toscane zijn afgebeeld maken deze opvatting aanschouwelijk. Maar Franciscus "preekte" tegen de dieren. Hij nam hen serieus, zij hoorden erbij. Dat hij deze overtui­ ging mede uitte in charmant-kinderlijke gebaren zoals door het geven van een dubbele portie hooi aan de ossen en ezels met Kerstmis, maakt hem extra sympathiek. Evenals zijn oproep aan de keizer op hoge feestdagen graankorrels te laten uitstrooien voor de leeuweriken... Wij zouden hem dan ook zonder overdrijving de eerste "groene" van Europa kunnen noemen. Hij doorzag het faillissement van de mens die de natuur buitensluit'

In Hervormd Amersfoort, voortaan een maandblad voor de gehele gemeente, troffen we de volgende 'Overpeinzing op een ziekbed':

'Jezus zeide tot hem: Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven (Joh. 14 6a)
Ik lig reeds lang te hopen en te wachten,
Te wachten... maar de ziekte neemt geen keer,
Verstorven zijn mijn zuchten en mijn klachten,
En 'k zeg alleen: "Wees mij benadig Heer".
Ik zou zo graag voor and'ren willen leven,
Vooral voor hen, door mij het meest bemind.
Dan waren wij van al die zorg ontheven,
Nu ben ik hulpbehoevend als een kind.
Ik lijk een vogel met geschonden vleugels,
Die vliegensmoede van verzorging leeft.
Zo nam God uit mijn leven weg de teugels,
Die men zo graag in eigen handen heeft.
De mensen gaan mij langzaamaan vergeten,
Het duurt zo lang, men raakt er aan gewend,
Maar in mijn eenzaamheid laat God mij weten,
Dat Hij mij beter dan een moeder kent.
Hij heeft mij in Zijn leerschool opgenomen,
Waar Hij mij 't tellen van mijn dagen leert.
Op dat ik zo een wijs hart mag bekomen,
Dat elke dag als een geschenk waardeert.
Gods warme liefde koestert elke morgen,
Mijn moede hart en wekt het tot geduld.
En in die gloed versmelten alle zorgen,
En wordt mijn leven met Zijn vree vervuld.
Ik zal het roer gewillig overgeven,
Aan Hem, Die 't wrakke scheepje sturen wil:
Hij is de Weg, de Waarheid en het Leven.
't Vertrouwen op Zijn liefde maakt mij stil.'

J. van der Graaf

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen