Met verlof...

'Gelukkig, we gaan gauw weer met verlof', hijgen we wel eens in Lima tegen elkaar. Na een lange vliegreis kom je dan aan. Een blij weerzien op Schiphol. Heerlijk om de goede banden met je familie en vrienden weer aan te halen. Hoewel, als je elkaar weer spreekt, lijkt het alsof we elkaar pas nog gezien hebben. De tijd vliegt. En gelukkig is er ook het briefcontact. Het contact met familie en vrienden hoeft echt niet te lijden onder ons zendelingenbestaan. Ik denk weleens: 't wordt er door verdiept. Hoe vaak ontmoet u immers uw familie en vrienden echt op een diepe wijze? Wat ons opvalt is dat het vrij normaal is in Nederland dat je elkaar één keer per (twee) jaar ècht ontmoet. Het enige verschil met ons als verlofgangers is dus dat wij die bezoeken in twee en een halve maand moeten doen. Dat maakt een verlof altijd weer druk, hoe je 't ook wendt of keert. Daar komt nog bij wat voor ons zeer wezenlijk is: het contact met de gemeenten die met ons meeleven en meebidden. Dàt maakt ons verlof tot de meest boeiende, hartverwarmende en vermoeiende vakantie die je maar denken kunt. Het begint met een welkomstdienst van de classis Breukelen die ons uitzond. Dit keer in Maarssen. Na de dienst krijg je dan van velen een welgemeende broeder- of zusterhand. Je verheugt je: wat zijn er toch in Nederland nog vele echte christenen. Je kunt het vaak al zien aan hun ogen. Wat men altijd prachtig vindt is het zingen in het Spaans, vooral door onze kinderen met hun 'instrumenten'. Tijdens deze welkomst- en afscheidsdiensten en de kerkdiensten waarin ik zelf mag voorgaan en de zendingsavonden die we leiden, komt het tweerichtingsverker van de zending op gang. In het filmpje gaat de trein niet alleen, maar hij komt ook terug! Heerlijk is het om te merken hoezeer de gemeenten opleven als gehoord wordt hoe God overzee Zijn kerk bouwt, midden in een hopeloze situatie. Je mag zodoende in je vaderland er van getuigen hoe goed God is en dat Hij lééft! Dat sticht in de goede zin van het woord. Ook is het mijn taak 'n paar van die lastige vragen die van het zendingsveld terugkomen hier zó te verwoorden dat iedereen het gewicht er van voelt, zonder dat die vragen direct weggeduwd worden door vooroordelen. Ik begin vaak met het laten zien van een eigengemaakt handtasje van een oude vrouw uit 'Los Jazmines', gemaakt van aan elkaar genaaide lege plastic zakjes poedermelk. Daaruit haal ik de groeten van daar voor hier en deel ik met gulle hand bankbiljetten uit die in die ruim zeven jaar dat we weg zijn in waarde van ƒ 30,— naar 3 cent zijn gedaald! Verder laten we wat dia's en/of filmbeelden zien van de moedergemeente 'Los Olivos' en de dochtergemeenten 'Los Jazmines' en 'Elim'. Na de pauze branden dan de vragen los.
Bijna altijd zijn het goede vragen. Je merkt dat door een nu wat langer contact, de vragen ook dieper worden. Vooral merkten we dat tijdens de altijd aparte middag die we besteden aan de zendingscommissie van Loenen a/d Vecht. Daar groeien mensen, die verschillend zijn, toch naar elkaar toe, constateren wij met dankbaarheid. Wij kunnen daar ook onze vragen en zorgen kwijt.
Hartverwarmend is tijdens de zendingsavonden de oprechte belangstelling voor de kerk overzee. Je voelt het: deze mensen bidden ook voor je! En mede dankzij hun gebeden gaan er nog zoveel dingen goed in de kerk overzee. Hartverwarmend zijn óók de slotwoorden van de voorzitters van de zendingscommissies. Met opzet laat ik het woord hartverwarmend geregeld terugkeren. Zo kun je het verlof ook het best typeren. Dat er op het punt van de grote-stadszending ook veel vragen in Nederland leven, bleek wel uit de ontmoeting met zo'n 80 predikanten in totaal, op vier verschillende plaatsen in het land. De vrieskou van de ontkerkelijking komt vroeg of laat onze gemeenten binnen. Wat opvalt is dat er een zekere 'ongelijktijdigheid' is tussen de ene en de andere gemeente/predikant. Niet ieder denkt nog even ver door, omdat de situatie er nog niet allen evenzo toe dringt. De tien gesprekspunten kunt u in het maartnummer van 'Alle den Volcke' lezen. U leest toch wel een zendingsblad? (het kost maar ƒ 10,— per jaar!).
Er is via de omweg van de zending zoveel met het oog op onze situatie te lezen! Ik hoop dat we elkaar weer terug mogen zien D.V. in 1992 en dat het weerzien en het doorpraten weer hartverwarmend mag wezen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen