Liefde tot het einde!

Wie de hele lijdensgeschiedenis in één woord wil duiden, krijgt van Johannes vandaag het woordje Liefde aangereikt. Hij heeft de Zijnen liefgehad, liefgehad tot het einde. Zelf gaat Hij naar Huis. Zelf treedt Hij weer terug in de eeuwige heerlijkheid. Toch vergeet Hij de Zijnen niet. Nee, juist voor hen gaat Hij deze weg. Liefde. Vinet zei eens: beminnen, dat is het altaar bestijgen. Liefde dat is hier: volledig en volkomen op de ander gericht zijn. Jezus weet dat het bittere lijden voor de deur staat (voor Zijn deur); toch betoont Hij juist nu de Zijnen Zijn volle liefde. Liefde. Er zijn weinig woorden die zoveel gebruikt worden in veel liedjes en songs die wij vandaag de dag via radio en tv te horen krijgen. Liefde, love, Liebe. Wie echter aandachtig luistert, bemerkt plotseling dat 'liefde' vandaag de dag is: zelf aan je trekken komen, er zelf beter van worden. Liefde betekent voor veel mensen vandaag de dag: naar je toe trekken, naar je toe halen; zelf ervan profiteren. En wanneer ik er niets meer aan heb, dan is de liefde over. Hier in Johannes 13 wordt het begrip liefde weer bijbels geijkt. Op Golgotha geeft Christus er Zijn goddelijke inhoud aan. Liefde: dat is: Jezelf wegschenken. Liefde is geven in plaats van nemen. Die liefde komt hier openbaar. Christus Zelf gaat tot de Vader. De Zijnen nog niet. Hij moet ze achterlaten. Hij moet ze achterlaten in de wereld. En Hij weet als geen ander hoe deze wereld vol is van haat, wrok en afkeer tegen God. Hij kent de overste van deze wereld: de duivel. In zo'n wereld moeten de zijnen achterblijven. Hoe houd ik dat vol? Vraagt u het zich ook weleens af?
'Verlos ons uit des bozen macht;
bescherm en sterk ons door Uw kracht;
wij zijn toch zwak. Zijn sterkt' is groot;
dus zijn w' elk ogenblik in nood;
hier komt nog vlees en wereld bij;
Ai, sterk ons dan, en maak ons vrij.'
(Gebed des Heeren, vs. 8 ber.).
Zijn liefde tot het einde is de enige dra­gende grond. Het enige fundament. Hij heeft de Zijnen die Hij moet achterlaten ­ liefgehad. De Zijnen. Een heel persoon­lijk woord. U kijkt er wellicht al een hele tijd tegenaan. De Zijnen. Het is ook een heel aangrijpend woord, bladert u even mee naar Johannes 1. Hij (Christus) is gekomen tot het Zijne, en de Zijnen hebben Hem niet aangenomen, (vs. 11). Dit wijst op de aangrijpende verwerping van Jezus Christus door Zijn eigen volk. De Zijnen (Zijn eigendom!) hebben geen boodschap aan Hem. De Zijnen wenden zich van Hem af. En hier in Johannes 13 zijn er toch weer 'de Zijnen'. Er zijn toch maar mensen tot geloof gekomen. De Zijnen hebben Hem niet aangenomen, maar zovelen Hem aangenomen hebben, die heeft Hij macht gegeven kinderen Gods te worden, nl. die in Zijn Naam geloven, welke niet uit de bloede, noch uit de wil des vleses, noch uit de wil des mans, maar uit God geboren zijn. (vs. 12, 13). De Zijnen, een heel persoonlijk woord. Ach, denkt een lezer, voor mij wordt het nu juist heel on-persoonlijk. Ik hoor daar toch niet bij. De Zijnen: dat is een select gezelschap. Bladert u even het Johannes-evangelie verder door: u treft daar 'de Zijnen' aan. Bijv. Joh. 4: de Samaritaanse vrouw. Zo'n zondig mens. Jezus kent haar en trekt haar. Denk niet dat u te slecht bent om bij Hem te mogen komen.
De Zijnen: u mag trouwens ook nog wel even terugbladeren naar hoofdstuk 3: het gesprek tussen Jezus en Nicodemus. Nicodemus dacht dat hij er automatisch wel bij hoorde; hij was immers een overste der joden. Wacht, je wordt alléén maar 'de Zijne' als je opnieuw geboren wordt. Hij moet naast zo'n Samaritaanse vrouw neerknielen; zo word je van Hem. Zo mag je van Hem zijn. Ook u.
De Zijnen: 'Zij hebben Mijn woord ontvangen en zij hebben waarlijk bekend, dat Ik van U uitgegaan ben, en zij hebben geloofd, dat Gij Mij gezonden hebt'. Bent u van Hem? Wie zegt daar in de eenzaamheid van zijn bejaardenwoning toch ja? Wie durft dit in de drukte van de woonkamer met al die kinderen om zich heen, toch niet te ontkennen?
Ja. Maar hoe nu verder? Van Hem; maar hier op aarde zo voor het oog, zonder Hem. Christus is niet meer in de wereld, maar deze zijn zijn in de wereld... hoe moet dat nu?
Hoor, het lijdensevangelie. Hij heeft de Zijnen, die achter moeten blijven, liefgehad tot het einde. Hij laat hen niet los. Liefde. Juist in Johannes' woordenboek is dat zo'n zwaar beladen woord. God is liefde. Zo poogt Johannes de heerlijkheid en de volheid Gods enigszins onder woorden te brengen. Liefde: zo poogt hij de omgang van Vader en Zoon met elkaar weer te geven. En datzelfde woord komt nu hier naar voren met betrekking tot de Zijnen. Jezus heeft de Zijnen lief. Jezus Christus, de Zoon van God. In de Griekse cultuur van Johannes' dagen was dat iets zeer bijzonders. De Grieken dachten: de godheid (hun afgod) is zo volzalig, gelukkig in zichzelf. Hij heeft er geen enkele behoefte aan om zich te bekommeren om de mens. Dat zou betekenen dat hij nog iets miste, dat hij nog niet af was.
Leven velen vandaag ook niet in zo'n wereld? Is dat niet juist het levensklimaat waarin onze jongeren, jij dus, moeten ademen? Er is geen enkel contact tussen onze wereld en God. Is God er eigenlijk wel? De gevolgen blijven niet uit. Het wordt zo koud, zo kil, zo leeg op deze aarde. Zo liefdeloos. Wellicht herkent u het tot in uw eigen hart. Leeg, liefdeloos. Hoor, hier in het Woord van God openbaart zich een God (de Enige en Waarachtige) die wel mensen liefheeft. Die Zich wel met hen bezighoudt. Zeker, onze God, de God en Vader van onze Heere Jezus Christus, is volzalig in Zichzelf, maar de fontein van zijn liefde is zo vol, dat deze overstroomt en zijn liefde neerstroomt op de aarde. Alzo lief heeft God de wereld gehad. Christus heeft de Zijnen liefgehad. God heeft mensen lief. Zondaren. Goddelozen. Adembenemend, dit evangelie. Hij heeft hen liefgehad tot het einde. Tot het einde. Dat zinnetje is als een diamant met verschillende schitterende zijden. Het betekent in de eerste plaats: volledig; tot de hoogste graad. Tot de volle maat van het lijden. Zo lief had Hij hen, dat Hij voor hen stierf. Overtuigt de liefde van Christus u al? Zelfs het kruis heeft Hij voor hen over. Verbreekt deze liefde uw weerstand? Soms wordt een mens door de slagen van de wet tot God gedreven; mag het vanmorgen, vanmiddag, vanavond, vannacht eens door de trekkracht van Zijn liefde. Liefde tot het einde. Zijn liefde gaat tot het uiterste. Zullen wij dan onze weerstand maar opgeven, en ons laten vangen in het net van zijn liefde?! Tot het einde: in de tweede plaats zegt het ons rondom deze laatste lijdenszondag ook: zichzelf te stellen dat Hij de Zijnen vergat. Integendeel: vanaf het kruis horen wij het uit Zijn Mond: Vrouw zie uw zoon. Heden zult gij met Mij in het paradijs zijn. Liefde tot het einde. Als er één situatie was om toch niet meer aan hen te denken, dan toch dit gebeuren wel... God heb ik lief, want Hij heeft lief, tot het einde. Er zit nog een derde laag in. Tot het einde: Hij gaat tot het uiterste met Zijn liefde. We mogen het woordje 'einde' ook vertalen met 'doel'.
Liefde tot het einde. Dat is liefde tot het volmaakte. Liefde tot het doel. Dat wil zeggen: Hij brengt de Zijnen thuis. Hij maakt Zijn werk af. Door Golgotha verzekert Hij ons dat Hij Zijn werk voltooit. Volgende week horen wij het op Golgotha: het is volbracht. Letterlijk staat er: het einde, het doel is bereikt. Dat is Zijn liefde tot het einde. Dat komt tot Zijn hoogtepunt in het 'het is volbracht' op Golgotha. Het doel is bereikt. De eeuwige heerlijkheid staat voor de Zijnen open. Het einde brengt Hem discipelen die twisten. Hem verloochenen, slapen, vluchten... dat is ons einde t.a.v. Hem. Maar Zijn einde t.a.v. de Zijnen is: liefhebben. Deze God, deze Christus heb ik lief.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen