Globaal bekeken

Aantal adopties neemt af, aldus het opschrift boven een stukje in Hervormd Nederland.

'Het adopteren van buitenlandse kinderen is in ons land sinds 1970 wettelijk toegestaan. Sindsdien zijn naar schatting 19.000 kinderen uit voornamelijk derde-wereldlanden door Nederlandse gezinnen geadopteerd. Voordat het zover was, ondergingen ze een gezinsonderzoek door de Raad van Kinderbescherming en stonden ze jarenlang op een wachtlijst. Momenteel bedraagt de wachttijd circa vijf jaar.
Voor de bemiddeling tussen aspirant-ouders en verzorgers van het kind in het land van herkomst heeft het ministerie van justitie vergunningen afgegeven aan adoptieverenigingen. Het is verboden om buiten deze vergunninghouders om kinderen te adopteren. In Nederland zijn ongeveer tien van dit soort verenigingen actief, die ieder hun eigen werkterrein hebben in verscheidene ontwikkelingslanden. Alleen kinderen die in eigen land geen toekomst meer hebben, komen in aanmerking voor adoptie. De laatste jaren loopt het aantal adopties snel terug. In 1980 (het hoogtepunt) kwamen er nog 1.594 buitenlandse kinderen naar ons land. In 1988 zijn dit er nog maar 577. Dit heeft niet zozeer te maken met een verminderde vraag van adoptie-ouders (1.594 aanmeldingen in 1988) alswel met de vermindering van het aanbod van adoptiekinderen. Steeds meer derde-wereldlanden sluiten hun grenzen voor adoptie, omdat zij zelf hun kinderen willen opvangen.'

Bij uitgeverij Ambo, Baarn, verscheen een uitermate interessant boek over 'Het verborgen raderwerk; over tijd, machines en bewustzijn'. Hieronder volgt een episode, waaruit blijkt hoe elke nieuwe vinding (vandaag de computer!) inwerkt op het bewustzijn van de mens.
Vaak werd de verhouding tussen God en de schepping gezien als:

'die tussen menselijke geest en uurwerk en hoe kunstiger het geschapene — waaronder de menselijke geest, zelf in staat tot verfijnde scheppingen — hoe kunstvaardiger de Schepper. Die religieuze analogie is in onze taal door niemand mooier uitgedrukt dan door Constantijn Huygens, in een gedicht. Huygens schreef het in 1671 voor zijn zoon Christiaan, behalve een geniaal wiskundige ook een rusteloos uitvinder, onder meer van zeeklokken. Constantijn vreesde dat bij Christiaan het verstand de overhand kreeg op geloof en godsvertrouwen, naar later bleek niet zonder grond (Keesing, 1983). Maar was ook die rede niet door God gegeven?

"Soon, die, door Gods beleid, de kloeke vinder zijt
Van deser gangen onbeweegelick bewegen,
Hoe 's werelds slingeren u gaen mogh', mee of tegen,
Hebt haer' eenparicheit voor oogen t'aller tyd.
Hebt ghij het swacke werck, in 't schudden van de baren,
Tot ongevoel gebracht van alles wat het lydt,
Gedenckt, wat u toe staet in alle wedervaren.
Die door des Heeren Geest vol Redens krachten zijt.
Stelt Vond en Vinder, Geest en Raderen te samen;
't Waer jammer dat het Werck den Meester sou beschamen."

Het gedicht van Huygens sluit een cirkel. In het veertiende-eeuwse visioen van Seuse was de goddelijke genade een schitterend uurwerk; ruim drie eeuwen later is het uurwerk voor Huygens een beeld voor het glanzend intellect van zijn zoon. Dat beide godsgeschenken, genade en menselijke geest, werden voorgesteld als een uurwerk, illustreert het sacrale prestige dat deze machine tegen het einde van de zeventiende eeuw had bereikt.'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen