Globaal bekeken

Hier volgen enkele statistische gegevens over de kerken in Hongarije met betrekking tot hun ledental:

Het bevolkingsaantal in Hongarije bedraagt 10,6 miljoen mensen.

Geschat aantal zielen per godsdienstige groepering:
Hongaars Rooms-Katholieke Kerk 6.000.000
Gereformeerde Kerk in Hongarije 2.000.000
Evangelische Kerk in Hongarije 430.000
Hongaars Orthodoxe Kerk 8.000
Orthodoxe Kerk in Hongarije 30.000
Baptisten Kerk in Hongarije 20.000
Methodisten Kerk in Hongarije 2.000
Zevendedags Adventisten Kerk 5.500
Christelijke Broedergemeente 2.200
Evangelische Pinksterkerk 5.100
In Christus gelovige Nazarener Gemeente 3.300
Grieks-Katholieke Kerk 230.000
Unitarische Kerk in Hongarije 12.000
Hongaarse Israëlitische Geloofsgemeenschap 80.000

Uit de laatste rondzendbrief van dr. G.H. Cohen Stuart, theologisch adviseur vanwege de Nederlandse Hervormde Kerk in Jeruzalem, het volgende:

'Als in Israël kerknieuws de voorpagina haalt, is het zelden goed nieuws. Afgelopen week was het anders. Op 15 maart kwam de Jerusalem Post (JP) op de voorpagina met het bericht dat de Raad van Kerken (RvK) in Nederland besloten had de tekst van een gebed voor Palmzondag, dat door de wereld verspreid is, niet naar de lidkerken door te zenden. Het gebed was opgesteld door de Middle East Council of Churches (MECC). Op 18 maart haalde een vergelijkbaar besluit van de Midden-Oosten Commissie van de Duitse Evangelische Kerk de voorpagina.
Ook met het oog op het bezoek In mei van een delegatie van de MECC aan Nederland dit keer wat informatie over de MECC en de kerken in Israël. Tijdens de vijfde assemblee van de MECC in Nicosia (jan. 1990) namen voor de eerste keer als lid deel de Roomskatholleke Kerk (RKK) en de daarmee verbonden (geünieerde) kerken. Het is nu één van de breedst geschakeerde raden van kerken ter wereld. Er zijn kerken lid van Soedan tot Koeweit, van Iraq tot Turkije en Cyprus. De niet met Rome verbonden lidkerken van de MECC zijn aangesloten bij de Wereldraad van Kerken (WK). In het conflict tussen de Arabische wereld en Israël is de MECC van belang wegens de wereldwijde contacten vla WK en Vaticaan. Of het ligt aan de berichtgeving door de MECC of een selectief lezen door hun westerse gesprekspartners, soms lijkt het alsof het enige land in het MO, waaruit christenen emigreren en waar conflicten zijn, Israël is. Dat vele tienduizenden christenen vermoord zijn in Libanon, Soedan en andere landen lijkt vergeten te worden.
De MECC vertegenwoordigt meer dan 95% van alle christenen in het Midden-Oosten. MECC-perspectives (nr. 6/7, oktober 1986) spreekt op het achterblad van 12 millioen: op blz. 8 is sprake van 15 millioen. Voor de Koptische Kerk in Egypte lopen de cijfers uiteen van 4 tot 10 millioen. Volgens de MECC is 10% van de totale bevolking in het MO christen. In Israël (met inbegrip van de door Israël bestuurde gebieden) wonen een 139.000 christenen, 2,5% van de totale en bijna 14% van de niet-joodse bevolking. Er is een 20-tal bisschoppen. In alle (inclusief de niet bij de MECC aangesloten kleinere protestantse kerken) een 3000 priesters, predikanten en kloosterlingen.
Het belangrijkste contact tussen regionale raden van kerken bestaat uit van het brengen van bezoeken over en weer. Jaren geleden bezocht een internatio­nale (WK) delegatie de kerk in Nederland. Het "groot­huisbezoek" leidde toen tot een kritisch-pastorale doorlichting. Een dergelijk bezoek is heilzaam voor beide partijen.
Door de MECC In Jeruzalem werden in 1989 hon­derd groepen rondgeleid, waaronder de delegatie van de RvK. Daarbij is door de MECC het accent ver­legd van pastoraal bezoek naar fact finding mission over de "bezette gebieden". Uit het rapport van de Nederlandse RvK in sept. 1989 blijkt geen grote bezorgdheid over het feit dat lidkerken van de MECC aanhangers zijn van de door WK en Vaticaan afgewezen vervangingstheologie (de kerk Is het nieuwe, ware Israël).
Op 21 febr. kondigde de JP het gebed voor Palmzondag van de MECC aan. Ik was nog geen 12 uur terug in Jeruzalem na de lezingentournee door Nederland. De begeleidende brief zegt dat "het Palmzondaggebed... het begin is van een periode van actie en bezinning", die zal duren tot Pinksteren. Het is een uitnodiging "aan de internationale christelijke gemeenschap om manifestaties van solidariteit met de kerken in het Heilige Land te bevorderen". Voor de Palestijnen wordt gevraagd te bidden "Sterk hen die dorsten naar gerechtigheid en recht, maar beroofd zijn van het recht in waardigheid te leven. Want zodanigen hebt Gij liefgehad, er ons aan herinnerend dat zij onze naasten zijn. Bevrijd hen van onderdrukking, geef hen het recht op leven terug en onafhankelijkheid in hun eigen land, evenals ook anderen dat recht genieten". Voor de Israelis, "zij die in vrees leven": "Schenk hen innerlijke vrede. Bevrijd hen van de illusie dat anderen beroven van hun rechten, of zelfs hen te elimineren, veiligheid zal verschaffen of eigen identiteit versterken".
Het artikel verontrustte niet alleen Joden. M.i. is de Wereldkerk gevraagd om In het conflict tussen Israël en de Palestijnen partij te kiezen. Het vastgelopen overleg tussen RvK en Overleg van Joden en Christenen (OJEC) heeft laten zien, hoe moeilijk het is solidair te zijn met beide partijen. In Jeruzalem leek iedereen uit balans. Er circuleren nu een aantal alternatieve gebedsteksten. Een evangelikale Messiasbelijdende Jood had de moed zijn voorstel aan te bieden in een gespreksforum, waaraan ook Palestijnse christenen deelnemen. Ongelezen werd het door één van hen verworpen met "het is eenzijdig, omdat het niet voor mijn partij kiest". Het gebed leidde tot emotionele gesprekken tussen christenen, die deelnemen aan het joods-christelijk gesprek in Jeruzalem. De meerderheid vond de door de MECC voorgestelde tekst eenzijdig en onaanvaardbaar. Werken en bidden voor vrede gaat door in de hoop aan beide zijden, het vijandsdenken te doorbreken i.p.v. te bevorderen.
Veel Joodse relaties spraken me erop aan. De Stille Week is vaak een tijd geweest van pogroms, Jodenvervolgingen. Met name op Goede Vrijdag gingen christenen de straat op om de "godsmoord" op de Joden te wreken. Palmzondag valt dit jaar op 8 april. Tijdens de joodse Pesach-viering, de sederavond (9 april), wordt de deur geopend in verwachting van Elia als voorloper van de Messias. Het wordt ook uitgelegd als "op de uitkijk staan, of er geen vervolgers komen". Eén Joodse kennis vroeg: Staat er soms voor Goede Vrijdag een pogrom op het programma? De Arabische kerken in Jeruzalem hebben zich daar nog nooit aan bezondigd. Bij een wereldwijde aktie zou in landen met een pogromtraditie het vuur kunnen oplaaien.
De laatste weken komen honderden Joden per dag uit Rusland aan. Ze komen niet uit zionisme of idealisme, maar uit angst en voor lijfsbehoud. Als het aan de PLO en de Arabische landen ligt, wordt deze stroom van Joodse vluchtelingen direct gestopt. In 1939 gaf Engeland, dat mandataris was over Palestina, toe aan druk van Arabische kant en besliste dat niet meer dan 15.000 Joodse vluchtelingen per jaar zouden worden toegelaten. Millioenen Joden zaten daardoor in de val van Hitlers Endlösung.'

Uit: 'Kerkblad voor Nederlands Gereformeerde Kerken in de provincies Flevoland, Gelderland en Overijssel', knipten we 'Een wonderlijke konfrontatie', van ds. O. Moolweer te Enschede:

'Het is al jaren geleden gebeurd, maar 't zal mij mijn leven lang bijblijven. Een mij geheel onbekend iemand belde mij op een gegeven dag op en vroeg of ik op verzoek van zijn vader enkele woorden wilde spreken bij het open graf van zijn moeder. Meer werd niet van mij gevraagd. Toen ik daartegen protesteerde en verzocht de héle begrafenis te mogen leiden, werd mij gezegd, dat het zich absoluut beperken moest tot enkele woorden op de begraafplaats. Ik voelde mij erg gerantsoeneerd, maar ging akkoord onder het voorbehoud, dat ik zelf naar de stijl van het evangelie van Christus zou bepalen wat ik zou zeggen. Dat ik met iemand te doen had, die haaks stond op Bijbel en pastoraat bleek mij uit het vervolg. Ik stelde hem voor vooraf een kennismakingsbezoek te brengen aan zijn vader in rouw. Er werd mij direkt duidelijk gemaakt, dat het niet de bedoeling was. Nogmaals, het moest blijven bij een korte toespraak wanneer de kist in het graf was neergelaten en ik als enige spreker zou fungeren. Om toch maar een opening te houden voor de verkondiging van de goede boodschap legde ik mij ook hierbij neer.
Op de dag van de begrafenis zelf zat ik geruime tijd voor mijn vertrek naar de begraafplaats op mijn studeerkamer bij een open Bijbel te bedenken wat ik zeggen zou. Plotseling ging de telefoon en bleek de begrafenisondernemer aan de lijn te zijn. Hij vroeg mij op verontruste toon waar ik bleef. Ik moest in de rouwkapel van het ziekenhuis een dienst leiden. De familie had hem met klem verzocht mij te alarmeren. Na enig heen-en weer-gepraat beloofde ik direkt te zullen komen. Het was een wonderlijke konfrontatie met mensen, die ik in doorsnee helemaal niet kende. Na de bedroefde familie en de andere aanwezigen vriendelijk te hebben gegroet begon ik met mijn toespraak. Allen hadden reeds afscheid van de overledene genomen en de kist was al gesloten. Zonder nadere voorbereiding opende ik de Schriften bij een gedeelte van Psalm 103. Vooral het slot van vers 18 werd door mij benadrukt: "...en aan zijn bevelen denken om die te doen". De dagen van de sterveling zijn als het gras. Maar de loyaliteit van God strekt zich uit tot hen, die Hem vrezen, zijn verbond onderhouden en aan zijn bevelen denken. Bij het denken gaat het dan niet om een notitie in een zakagenda als geheugensteuntje: Nee, het komt erop aan, dat men zijn religie praktizeert! Wat ik toen in die rouwdienst allemaal heb gezegd, weet ik niet precies meer. Maar ik zal ongetwijfeld de konkrete oproep tot bekering hebben laten horen aan het adres van hen, die de dienst van de HEERE hadden verlaten. Je mag op een begrafenis de kans niet voorbij laten gaan om mensen te winnen voor Jezus Christus. Maar dan kun je niet om het vermaan heen. Door het vermaan baan je de weg voor de troost. Dat maakt wezenlijk deel uit van de evangelieverkondiging. Later vernam ik, dat één en ander bij de bewuste zoon van de overledene slecht gevallen was. Na de dag hebben we nog één en andermaal kontakt gehad met de bejaarde weduwnaar. Hélaas kwam er toen niet veel uit.
Maar na de kerkelijke breuk in 1970 in Enschede voltrok zich een wonder. Via gemeenteleden kwam ik opnieuw in kontakt met de man, die in eenzaamheid in zijn huisje was achtergebleven. Het bleek, dat hij met zijn vrouw door bepaalde omstandigheden van de kerk in het verleden totaal vervreemd was. Maar er was in zijn hart de behoefte gegroeid om terug te keren. Hij was aangeraakt door het Woord van God en wilde weer bij de kerk gaan horen. Na een indringend gesprek heeft de kerkeraad hem opnieuw toegelaten tot de gemeenschap van de kerk. Hij werd door de gemeente met open armen ontvangen. En nog zie ik het vóór mij hoe hij op een zondagmiddag uit zijn bank kwam en naar de avondmaalstafel liep en daar plaats nam om te genieten van brood en beker. Zo genoten wij sámen in de gemeenschap van de gelovigen. Zó doet de Geest zijn werk! Zó vergadert de Christus zijn kerk. Wij hebben het Woord erin geworpen en het bleek opnieuw, dat het niet leeg terugkeert. Wat een zegen! Zo vaak wij hieraan denken, stroomt ons hart vol van dankbaarheid en blijdschap. "Toch overwint eens de genade, en maakt een einde aan de nacht."'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen