Vrede zij U!

'Vrede zij u'. Sinds Pasen klinkt het onafgebroken uit de mond van de opgestane Heere en Heiland. Tot en met het begin van onze kerkdienst: genade zij u en vrede van God... Sinds Pasen. Pasen is de grote wending, allereerst voor Jezus Christus Zelf, maar ook voor Zijn discipelen. Ook voor Zijn kerk, ook voor de wereld.
'Vrede zij u'. Dat verandert het leven van Zijn discipelen volledig: van vrees verandert hun samen-zijn in vrede. In plaats van angst komt er in hun hart nu de blijdschap. Vrede zij u: Die gesloten deuren moeten nu open. Vrede zij u. En tenslotte krijgt ook Thomas het te horen (zie volgende week): van twijfel wordt hij zo tot zekerheid gebracht. Pasen geeft een geweldige ommekeer.
'Vrede zij u'. Opeens staat Jezus daar. Onverwacht. Op de eerste dag van de week. Op de opstandings-dag. De discipelen zijn bij elkaar gekomen, 's avonds, om alle indrukken van deze dag met elkaar enigszins te verwerken. Wat was er allemaal wel niet gebeurd... De deuren hadden ze maar goed op slot gedaan. Je wist het immers maar nooit: de joden konden weleens represaillemaatregelen treffen. En als ze zo bijeen zijn, in vreze... dan verschijnt daar de Heere Jezus: Vrede zij u! Een gewone groet in die dagen. Toch klinkt het uit Zijn mond anders. Hoor maar: en dit gezegd hebbende, toonde Hij hun Zijn handen en Zijn zijde.
Vrede zij u. Kijk maar, kijk maar. Ik kan u zo rijk begroeten, kan u tegemoet komen met mijn vrede, met mijn heil, omdat Ik de verzoening heb verworven. Kijk maar naar Mijn handen: zij zijn aan het kruis vastgespijkerd geweest. Kijk maar naar Mijn zijde: daar is de speer ingestoken door de Romeinse soldaat. Ik ben echt uw Heiland. Ik ben echt uw gestorven Heere. Maar Ik ben weer levend.
Vrede zij u. Het hele opstandings-heil vloeit zo naar de discipelen toe. Genade­ en vrede zij u... Hoort u dat er zondags ook nog in... als u op de opstandingsdag van onze Heere Jezus Christus in de kerk zit? Hij kan ons begroeten. Hij begroet ons, iedere zondag maar weer, als de Op­gestane Heere, als die Heere, die verzoe­ning heeft verworven. Christus geeft een geweldige inhoud aan deze groet. Hij heeft Zelf er die inhoud aan gegeven. Ook Paulus is later deze groet gaan horen: Wij hebben vrede met God, door Jezus Christus. Dat geeft daar in die samenkomst van die discipelen een geweldige vreugde en blijdschap. Dat geeft ook aan ons samenzijn de Echte, Ware vreugde. Vrede zij u! Deze vrede geeft rust in je leven in alle angst. U voelt zich vaak bedreigd? Omringd door duizend zorgen, of nog wel meer? Pasen: Vrede zij u.
In onze angst en onzekerheid komt telkens de Heere naar ons toe. Vrede zij u! Geen lege leus, geen holle klank. U twijfelt? U wordt aangevochten? Is het ook voor mij deze vrede? Juist na Pasen geldt het: Zie het Lam Gods, dat de zonden der wereld heeft weggedragen. Blijf Hem naar de handen zien. Hij heeft echt overwonnen... maar aan een kruis... en zo gaat het ook met het leven van Zijn dienaren: door lijden tot heerlijkheid. Vrede verworven aan een vloekhout. Maar wel: Nu vrede! Nu zegt de Heere Jezus het hier nog een keer: vs. 21: Jezus dan zeide wederom tot hen: Vrede zij u! Herhaalt Christus Zichzelf? Nee. De eerste groet was een welkomst-groet bij het binnenkomen, deze groet is een afscheidsgroet bij het heengaan. Vrede zij u. Gelijkerwijs Mij de Vader gezonden heeft, zend Ik ook u! Ik ga weg. Ik geef u mijn vrede. Op Pasen treft Hij discipelen aan, die veilig achter gesloten deuren verstopt zitten. Nee, nu de deur van Zijn graf voor eeuwig openstaat, moet ook de deur naar de wereld open.
Op Pasen treft de Heere Jezus discipelen aan die in de verdediging willen gaan. Maar zij moeten in de aanval, in de zending. Vrede zij u. Je ontvangt dat heil niet, om het voor jezelf te houden. Die boodschap van de Heere is niet alleen maar iets om zelf uit te leven. De hele wereld moet het weten. Zeg het aan de mensen dat Jezus leeft. Jezus! Gelijkerwijs Mij de Vader gezonden heeft, zende Ik ook ulieden. Christus blijft met de zending altijd bezig. Want leest u dit vers alstublieft niet als volgt: zo van: Jezus gaat nu weg. Hij stopt met de zending en Hij geeft het nu over in onze handen. Nu moeten wij het gaan doen. Dat zou een trieste bedoening zijn. Nee, Hij blijft de gezondene. Hij blijft de Zendeling bij uitstek. En die discipelen worden dan nu niet zijn opvolgers, maar eigenlijk zijn vertegenwoordigers. Door hen breidt Christus Zijn Zendingsterrein uit. Ons zendingswerk is niet anders dan dat wij de boodschap van deze Gezondene van de Vader verder zenden. Vrede zij u. Zo'n opdracht is toch wel te vervullen, vindt u niet? Zo'n opdracht moet toch zeker vervuld worden? Het kan heel eenvoudig, uw meeleven, uw gebed, uw woorden, uw gaven... Vrede zij u! En als Hij dat gezegd had, blies Hij op hen, en zeide tot hen: ontvangt de Heilige Geest. Vrede zij u. Ziet u dat Hij woord houdt? Hij geeft hun niet alleen de opdracht, maar geeft hun ook de kracht om die opdracht uit te voeren: de Heilige Geest. Hij blaast op hen. Denkt u maar aan wat God doet in het paradijs bij Adam. Daar blaast de Heere God in zijn neusgaten de adem des levens. Zo schept God nieuw leven, zo her-schept Christus hier nieuw leven: leven in Zijn dienst. Hij blaast. Nu gaat Christus deze vrede door Zijn Geest realiseren. In deze wereld: in mijn leven. Hij gaat die 'vrede' die alle verstand te boven gaat, in mijn leven uitwerken, een plaats geven. Hij gaat de (heils)betekenis van Pasen in mijn leven handen en voeten geven, zodat ik ga zien, waarom Jezus Christus moest sterven, waarom Hij moest opstaan... wat dat voor mij betekent: de dood is overwonnen, de macht van de boze. De Heilige Geest brengt mij ook na Pasen aan de voet van het kruis. Hij brengt mij bij het open graf. Dat moest door mijn onvrede met God. En daar hoor ik het: Vrede met God. Dan gaat er een frisse wind door je leven waaien. De wind van de Geest. De Adem van Christus. En zo kom ik in beweging. Hij heeft overwonnen. Ik ervaar het, ik zie het. Mijn vrede geef Ik u.
En dan volgt de uiteindelijke opdracht: 'Zo gij iemands zonden vergeeft, dien worden zij vergeven. Zo gij iemands zonden houdt, dien zijn zij gehouden. Dit noemen wij wel de sleutelmacht. Zeker, God vergeeft de zonden, dat geeft Hij niet in handen van de mensen. Maar de bedoeling is deze: de discipelen gaan in opdracht van de Heere Jezus de wereld in: wie zijn zonden belijdt aan God, die worden zij vergeven. Wie ze niet belijdt, die ontvangt straks de eeuwige straf in het oordeel Gods.
Dat is de apostolische prediking, de prediking in navolging van de apostelen: in opdracht van Christus. Deze boodschap moeten wij namens God doorgeven. Ook en juist vandaag de dag. Wij mogen het zeggen: als u buigt voor God, dan ontfermt Hij zich over u. Als u uw schuld belijdt, dan mogen wij, dan móeten wij u in de naam van Christus zeggen: sta op, uw zonden Zijn u vergeven. Zo gij iemands zonden vergeeft, dien worden zij vergeven. Zo gij iemands zonden houdt, dien zijn zij gehouden. Hoort u: dat is de dubbele inhoud. Niet alleen maar is Jezus gestorven en opgestaan, dus alles is in orde... Nee, ook: wie niet in deze Heere gelooft, die gaat verloren. Mijn vrede geef Ik u... geen zoete, algemene status-quo. Maar de persoonlijke bekering en verhouding tot God, daar gaat het om. Anders houd je je zonden. Dan raak je ze nooit meer kwijt, dan moet je ze voor eeuwig bij je houden. Dat mag niet. Nog sterker: 'Mijn vrede geef Ik U'.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen