Ter nagedachtenis Leendert Kievit V.D.M.

Zeer onlangs vroeg me een jonge collega: 'Hoe is het met de oude dominee Kievit?' Even gaf het mij een lichte schok. Voor mij en mijn leeftijdgenoten diende deze naam ter onderscheiding van hem, die weliswaar inmiddels ook de leeftijd van de sterken had mogen bereiken.
Waar ik onder andere aan dacht jongstleden 20 april? Een diaken in IJsselstein, een geboren en getogen Benschopper, vertelde mij in de jaren veertig, en ik neem aan dat zijn getuigenis naar waarheid was. De bekende tekst 'Een kind is ons geboren, een zoon is ons gegeven' diende zekere zondag in Benschop als stof voor de prediking. Maar het was geen Advent, het was de zomermaand augustus 1918. In de pastorie was een zoontje geboren. Christus werd gepredikt in de diepe armoe van vernedering, die alleen maar zou toenemen, om met weldaden rijk te maken, waarvan de geboorte van een kind in betrekkelijke rijkdom en weelde er een was, en een voorbeeld. De Heere toch schenkt dit tijdelijke leven en belooft het eeuwige leven elk die gelooft. In deze sfeer werd Leendert geboren en groeide hij op. Centraal stond de prediking van de levende Christus en overheersend was de liefde voor de kerk en voor de gemeente. De kerk werd bemind omwille van de gemeente en de gemeente omwille van de kerk.
Geen wonder dat Leendert anno 1937 aantrad als student in de Heilige Godgeleerdheid. Heerschappij is op zijn schouder, vervolgt de hierboven aangehaalde tekst. Als zoon van een bekende en gewaardeerde predikant bracht hij onder ons een zeker gezag met zich mee. Hij droeg een medaille eer hij de onderscheiding tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau verkreeg als blijk van waardering voor wat hij in de samenleving bijzonder op het terrein van het kerkelijke leven betekende en had betekend. Een medaille met een niet onbeschaduwde keerzij. Anderen delen de ervaring om gemeten te worden aan een vader, die al zovele jaren vooruit is. Een onbillijke vergelijking annex een levensgrote verzoeking. Want imitatie of — genuanceerd — slaafse navolging, die opgaat in uiterlijkheden en vormen vaak, is heel wat gemakkelijker dan wezenlijke navolging. Bij velerhande verschil aan de oppervlakte kan dieper gesitueerd wezenlijke eenheid beslissend aanwezig zijn. Dat bleek in vertrouwelijke gesprekken. Een onderwijzer onderwijst gaarne om zichzelf in anderen te zien leven, zo las ik eens. Een trouwe prediker verkondigt alom en op alle manieren gaarne om Christus te zien leven in mensenharten. Hoe zag onze vriend soms nog onder het oppervlak het zaad ontkiemen en met hoeveel zorg en liefde volgde hij het groeiproces. Dat gaf hem vreugde.
Beider hartstocht was de bediening van Gods Woord. Daartoe vooral ook getroostten zij zich beperkingen. 'V.D.M. Dat waren de eerste vreemde woorden, die vader ons leerde'. Daarom hebben beiden ook de kerk in breder zin gediend. De een met raad en de ander meer metterdaad. In Synode en in Commissionair verbond. Elders wordt ongetwijfeld verwezen naar wat de overledene bijdroeg aan organisatorische inzet voor verbreiding en verdediging van de Waarheid, Die in Christus Jezus is.
Zwaartepunt lag in het gemeentewerk, in pastorale zorg voor de éne boven de negenennegentig. Zo zagen wij hem van veraf en soms van heel dichtbij biddend bezig. Want het ontging insiders niet dat zijn studeerkamer een bidvertrek was. En daar was meer wat dit betreft.
In Schoonrewoerd begon de loopbaan en dat was een opdracht. Daarna werd ds. Kievit dominee van Putten en in zekere zin is hij dat gebleven. Kort na de oorlog was het pastoraat in Putten een immense taak. De schier bebloede herinneringen als Jozefs rok moesten worden overgedragen onder troostwoorden waar troost bijkans onmogelijk leek of bleek. Tussendoor werden gemeenten in min of meer middelgrote gemeenten in Zuid-Holland gediend — en onvergetelijk namelijk Woerden, Leiden en Gouda — doch gedurig kwam de terugkeer naar Putten op de Veluwe. Daar tenslotte geschiedde het zwaarste ministerium, zoals dat evenzo eerder zijn vader was toebedeeld. Het ministerium van de 'stomme sabbatten'. Ik hoor kleine ventjes wel eens zeggen: 'dat is stom'. Maar ze beseffen niet hoe stom stom kan wezen. De drang, de vergezichten, de opening van het Woord en het niet kunnen uitdragen. Daarin ondersteunde hem de Heere. Ik denk dat Hij ons ook zo'n ministerium waardig keurt.
Tenslotte nogmaals de medaille. Die kan een beschaduwde, maar ook een zeer lichtende keerzijde hebben. Naar de mens ge­sproken zou Leendert Kievit nooit hebben kunnen zijn de begenadigde prediker met het warme pastorale hart zonder zijn vrouw en zonder zijn dochter, die hij beiden zo teer beminde. Moge tenslotte zijn bediening, voor ouderen en jongeren — bijzonder zijn catechisanten en vicarissen — een dienst van onderwijzing en vertroosting, daarin posthuum vrucht vinden. Dat zijn familie, in enge en in ruime kring, dankzij de herinnering aan vele gesproken woorden een troost vindt, die voortduurt totdat de tranen voorgoed worden weggewist.
Moge een jonger geslacht — we horen hem zeggen van Zijne trouw van geslachten tot geslachten — de lamp van de verkondiging verder dragen. Als Gods kind en zoon van de Allerhoogste.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen