Koffers pakken

De toeristenindustrie draait op volle toeren. Dat is ons meer dan tevoren opgevallen. De concurrentie om de toerist op te vangen is groot. Vakantiefolders legio. Ach, we rennen al snel te hard in deze gejaagde maatschappij.
Toen wij in een alleraardigst huisje in Schotland enigszins tot rust probeerden te komen, verzuchtte Jannet: 'Wanneer zullen we onze koffers nu eens definitief uitpakken?' waarop ik prompt zei: 'Nooit. Pas als het Koninkrijk definitief zichtbaar doorbreekt, dan pas!' Ons zendelingenbestaan helpt ons wel iets meer te beseffen dat we vreemdelingen zijn hier beneên. 'Overal wonen, nergens thuis', zegt een lied dat we veel in het zendingshuis zongen. Het vreemdelingschap van een christen heeft z'n hele goede kanten; je slaat de pinnen van je levenstent niet te vast in de grond. Je leert iets minder vast te zitten aan je goederen en je leert overal te slapen, wachtend op de grote Morgen. Je nestelt je niet al te zeer in een knus huis en in een knusse gemeente. Je moet telkens weer afscheid nemen. Je weet dat de kerk wereldwijd is. Je komt nog eens ergens anders. Je hebt elkaar onderweg extra hard nodig. Je moet de taal en de situatie van een ander leren begrijpen en merkt dan dat de Bijbel ook op die situatie en die taal berekend is. Boeiend is dat allemaal, maar ook vermoeiend.
Vandaar dat het beeld van het Koninkrijk als eeuwige rust ons ook steeds meer aan gaat spreken. Dàn kunnen we definitief onze koffers uitpakken. Het is trouwens verbazingwekkend hoe snel Jannet geleerd heeft de koffers te pakken. Nu we weer van hier gaan opbreken is alleen het probleem: Hoe krijgen we alles weer mee? Er is hier in Holland zóveel wat dáár niet is! De kloof tussen de eerste en derde wereld voelen we steeds groter worden. Onoverbrugbaar.
In Schotland vielen ons twee dingen op:
Ten eerste stond het standbeeld van de grote John Knox, reformator van Schotland, in zijn kerk (St. Giles) waar hij preekte, gewoon op de grond. We konden er naast gaan staan om foto's te nemen. Diepe gedachte: de reformatoren staan in hun grootheid: a. met beide benen op de grond en b. naast ons. Ze willen met ons verder lopen. We staan naast hen om in hun traditie te gaan. Onderweg pas, botsend tegen allerlei concrete problemen, leer je de onschatbare waarde van de gereformeerde traditie verstaan.
Ten tweede: Toen we 's zondagsavonds naar een kerkdienst gingen van de Schotse kerk in een schitterend klein knus kerkgebouwtje, stond er twee minuten voor de aanvang één man in het voorportaaltje en één vrouw zat in de bank; later kwamen er nog vijf bij. Ook kwam de dominee binnen met zijn vrouw. Zij ging achter het, harmonium zitten. De preek over Ps. 107 was goed. Alleen zou ik zo'n kleine groep er meer bij betrekken. Toen ik dat achter de thee opperde, reageerde de predikant: Als ik daarmee begin dan komt er de volgende dienst niemand meer!
Tevens bleek toen in het gesprek dat de dominee en zijn vrouw vele jaren in Zambia in het zendingswerk hadden gewerkt. 'En hoe gaat het nu met u hier?' vroegen we.
'We hebben vijf kleine gemeentetjes. 's Zondags moet ik in drie of vier kerkjes preken. Er is een kleine meelevende kern. Verder is het verre van gemakkelijk.'
Jannet en ik dachten aan de toekomst van de Nederlandse kerk. We zagen ons 's zondags in drie of vier kerkjes preken! Jannet zou dan haar blokfluit meenemen om de zang te begeleiden. Geen opwekkend toekomstbeeld. Daarom is het zo goed om d.m.v. het contact met andere werkers en gemeenten bemoedigd te worden: de kerk is van God. God zàl uitkomst geven! Wij drukken vooral de hand van die predikantsgezinnen en kerkeraden die in en in triest worden door de steeds leger wordende kerken. God kan een keer brengen in ons kerkelijk leven ook al gaat het door het oordeel van de secularisatie heen. En we mogen het leren verstaan: waar twee of drie in Gods naam bijeen zijn, daar is Hij in het midden. Die twee of drie zijn geen minimum, maar een maximum; het komt niet snel voor dat twee of drie christenen echt 'tezamen stemmen' (het eens zijn) over 'ene zaak'. Waar twee of drie van harte samen bidden om een opleving in de gemeente, zal God horen. Bij ons in Peru noemen ze zo'n klein groepje een 'celula de oración', een gebedskern.
Laten we volhardend bidden om de komst van Gods Koninkrijk. Net als die weduwe uit de gelijkenis. Erom bidden dat God alles recht zet, want we zijn een zeer krom en verdraaid geslacht! Als Jezus terugkomt, zal Hij dan nog geloof vinden op aarde? Zal Hij dan nog mensen aantreffen die zich niet volledig aangepast hebben aan de afgoden van deze eeuw? Zal Hij dan de christenen reisvaardig vinden?
Hebt u uw koffers al gepakt? Waar gaat u heen?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen