Leren van je kinderen

Nee toch!
Misschien is dit – als u kinderen hebt ontvangen – uw eerste reactie bij het lezen van de titel boven dit artikel.
Leren van mijn kinderen?
Nee toch!
We zijn in de opvoeding niet gewend om het – om zo te zeggen – eens van de andere kant te bekijken.
In de relatie ouders-kinderen zijn het de kinderen die leren en niet de ouders, vinden we.
Leren van je òuders!
Dáár gaat het om in het leerproces van de opvoeding.

Tweerichtingsverkeer
Hoewel het natuurlijk waar is, dat wij onze kinderen heel veel hebben te leren en bij te brengen, is het goed om het ook eens van de andere kant te bekijken.
En als ik het dan heb over 'leren van je kinderen', dan bedoel ik daarmee niet, dat het hierbij gaat om iets waarvan onze kinderen zich bewust zouden zijn en dat zij de intentie zouden kunnen hebben om ons het een en ander te leren.
Maar als je met anderen omgaat, dan is er sprake van een relationeel proces waarin het een en ander gebeurt. We leren van en ook aan elkaar. Er is sprake van tweerichtingsverkeer. Dat gaat ook op voor de omgang met onze kinderen.

Zelfkennis
Hoewel wij wat de kennis van onszelf betreft ten diepste aangewezen zijn op Christus en Zijn Geest, hebben wij ook mensen om ons heen nodig om onszelf te leren kennen.
Zo ontdekken we in de omgang met onze kinderen bijvoorbeeld bepaalde gevoelens in ons... gevoelens van liefde, zorg en tederheid, maar ook gevoelens van verdriet, teleurstelling en boosheid.
In de omgang met onze kinderen moeten wij daarom leren ook op een goede wijze met onszelf om te gaan. We moeten bijvoorbeeld onze gevoelens beheersen. Dat valt niet altijd mee, maar daarin kun je groeien.

Meegroeien
En als ik nu het woord 'groeien' noem, dan denk ik ook aan meegroeien.
Niet alleen onze kinderen maken een ontwikkeling door. Ook wij als ouders.
Wij blijven onze kinderen immers niet als een baby behandelen, als ze peuter zijn geworden. En als ze 18 jaar zijn, dan brengen we ze niet meer achterop de fiets naar school of naar het werk.
Als ze baby zijn, knuffelen we ze. Als ze peuter zijn, spelen we met blokken. Als ze kleuter zijn, ravotten we met ze. Als ze kind zijn... (zelf verder invullen).
Met andere woorden: we groeien met hen mee. En in het meegroeien gunnen wij hun de ruimte om een eigen weg te gaan.
Naar wij hopen en bidden zal dat de weg van het Woord en van de navolging van Christus zijn. Maar op die weg zullen wij hen bij het passeren van een bepaald punt in hun groei en ontwikkeling niet langer kunnen dragen. Zij zullen zelf op die weg moeten leren wandelen.

Eigen mening
Meegroeien houdt ook in: hun de ruimte geven er een eigen mening op na te houden.
Uiteraard zullen wij proberen hun mening te vormen vanuit het Woord. Maar daar zullen ze ook zelfstandig mee om moeten leren gaan.
Het kan zijn, dat we allerlei conflicten beleven in verband met meningsverschillen. Het kan daarbij gaan over allerlei huis-, tuin- en keukenproblemen. Maar het kan ook gaan over principiële verschillen, over andere inzichten waartoe onze kinderen gekomen zijn.
En wellicht dat wij tot de ontdekking komen, dat zij inzake een bepaald onderwerp gelijk hebben en dat wij onze mening moeten herzien.
Staan wij daarvoor open?
Wij kunnen van onze kinderen leren. Zij behoren tot een nieuwe generatie en kijken soms heel anders tegen de dingen aan. Maar dat hoeft nog niet te betekenen, dat zij er verkéérd tegen aankijken!
Als wij een goede relatie met hen hebben kunnen opbouwen en in hen bij het ouder worden goede gesprekspartners hebben gekregen, dan zal het tweezijdig karakter van onze relatie met hen ook steeds beter 'uit de verf' komen.

Jongere kinderen
Het hele opvoedingsgebeuren is een heel leerproces voor ons als ouders. We doen daarbij zowel positieve als negatieve ervaringen op. We ontdekken ook onze sterke en zwakke plekken.
En als wij meerdere kinderen mogen hebben, dan zullen de jongste kinderen kunnen profiteren van de ervaringen die wij in de omgang met de oudste kinderen hebben opgedaan.
Ook in dit opzicht leren wij van onze kinderen.
De oudsten in ons gezin merken dat ook wel. Dan zeggen ze bijvoorbeeld, dat hun broertjes of zusjes veel meer mogen dan zij vroeger mochten. Of dat ze minder straf krijgen dan zij vroeger.
En dan moeten we misschien zeggen: ze hebben eigenlijk wel gelijk!

Niet overdoen
Vaak denken wij van dingen die we gedaan hebben: ik wou dat ik dat nog eens òver kon doen. Dat denken we wellicht ook weleens met betrekking tot de opvoeding. Maar overdoen... nee, dat gaat nu eenmaal niet.
Maar we kunnen onze kinderen wel laten merken, dat we bereid zijn om te leren. Om onze mening en onze houding te veranderen, als dat nodig is. Juist ook vanuit de erkenning, dat wij geen volmaakte ouders zijn en dat we het vaak fout doen.
Om dit te erkennen... dat vraagt wel een stukje ootmoed. Maar daarmee nu is niet alleen het christen-zijn gekenmerkt maar ook het christelijk ouderschap!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen