Hoe lang moeten we dit nog verdragen?

Het begint eentonig te worden. Opnieuw menen we met vlammende woorden te moeten protesteren tegen een verklaring van de Raad van Kerken inzake het Midden Oosten. De Raad heeft er nu openlijk voor gepleit dat Nederland expliciet de PLO erkent als de enige georganiseerde stem van het Palestijnse volk. De status van de PLO in Nederland dient te worden opgewaardeerd. En verder geen woord over de terreur die sinds jaar en dag door de PLO jegens Israël is geoefend. Scherpe reacties zijn losgekomen op deze verklaring, van joodse zijde maar met name ook van de Israëlorganen van de Hervormde Kerk en de Gereformeerde Kerken in Nederland. De Raad van Kerken constateert echter met dankbaarheid dat de PLO thans Israëls bestaan heeft erkend. Het is de Raad kennelijk ontgaan, dat leidinggevenden van de PLO publiekelijk de uit de Sovjetunie terugkerende joden vogelvrij heeft verklaard.
Hoe lang moeten we deze onbeschaamde geluiden van de Raad van Kerken nog verdragen? Men is kennelijk met blindheid geslagen. In de jaren vóór de Tweede Wereldoorlog werd de voedingsbodem bereid voor het felle antisemitisme van de Nazi's. Een van de achtergronden was — zo heette het — de ver­nedering van het Duitse volk bij de Vrede van Versailles. Zulk antisemitisme wordt vandaag verontwaardigd van de hand gewezen. Maar men vergeet dat men thans bezig is een nieuw vijandsdenken jegens de joden te creëren. Nu ontlaadt zich dat in een oppositionele houding ten opzichte van de staat Israël, vanwege de underdog-positie van het Palestijnse volk.
Ik zal niet moe worden te herhalen wat ik eerder schreef, namelijk dat thans het links antisemitisme in opmars is. Daarvoor wordt de bodem bereid mede door een verklaring als nu is uitgegeven. In een recent verschenen studie van dr. D. van Arkel e.a., 'Van Oost naar West', een studie over racisme als mondiaal verschijnsel, wordt uitvoerig aandacht gegeven aan links antisemitisme (in socialistische kringen) in het Frankrijk van de vorige eeuw. Welnu, zulk links antismetisme wordt vandaag opnieuw krachtig gevoed.
Helaas heeft de secretaris-generaal van onze kerk, dr. K. Blei, zich vierkant achter de Verklaring van de Raad van Kerken geplaatst (NCRV radio, 18 mei l.l.). De werkelijke intentie van de verklaring zouden de critici niet begrepen hebben. Die hebben we heel goed begrepen. We kunnen echt ook zelf wel lezen.
De Raad van Kerken en onze secretaris-generaal kunnen er evenwel zeker van zijn, dat in brede delen van de kerken er verontwaardiging is over de eenzijdige positiekeuze van de Raad van Kerken. Als er al ooit sprake is geweest van dubbele loyaliteit in de Midden Oosten kwestie, dan is in korte tijd wèl gebleken, dat dit pad radicaal is verlaten.

Bij politieke conflicten van ernstige aard plegen ambassadeurs nog wel eens door hun regering te worden teruggeroepen. Me dunkt dat de zaak, die nu aan de orde is, zó ernstig is, dat te overwegen zou zijn de vertegenwoordigers van de Nederlandse Hervormde Kerk uit de Raad van Kerken terug te roepen. Daaraan is de secretaris-generaal van onze kerk kennelijk zéker niet toe. Maar hoe lang moeten we dit alles nog verdragen? Zou het moderamen van onze synode zich misschien nader willen (kunnen) verklaren?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen