Jezus' nalatenschap

Over de zonovergoten top van de gemeenschap der liefde met God in Christus valt de schaduw van de komende scheiding. De Mond der waarheid spreekt zware woorden, ook ware woorden. 'Ik ga heen', zegt Jezus. Hij bedoelt: Ik ga sterven. Ik ga u, mijn discipelen, verlaten. Mijn sterven maakt u tot wezen, die zullen schreien en klagelijk wenen. Wat is een mens zonder Christus? Een schip in de stroom, zonder roer en anker. Stuurloos!
Zwerver zonder thuis. Van alle gemis is Godsgemis de ergste die zich denken laat. Wie het ervaart kijkt verweesd om zich heen. De verberging van Gods aangezicht is de oprechte gelovige bitterder dan de dood. U, mijn discipelen, wordt geleid in diepe dalen. Terwijl de hoge toppen droog blijven dalen Jezus' woorden als zachte dauw in het diepe dal. Goede woorden. Troostrijke woorden, ingeklemd tussen het tweemaal herhaalde: Uw hart worde niet ontroerd (Joh. 14 : 1 en 27). Als een die zijn moeder troost, alzo zal Ik u troosten, zegt Uw God en Heiland. Een moeder, die haar zachte hand over het hoofdje van haar schreiend kind streelt: huil nu maar niet. Is er dan geen reden om te huilen, als het hart dorst naar God, gelijk een hert schreeuwt naar de waterstromen? Van uw kant wel. Van Mijn kant niet. Ik zal u wel wezen maken, maar Ik zal u geen wezen laten. (vs. 18). Ik ga wel heen, maar ik laat u niet alleen. Ik laat iets achter.

Vrede laat Ik u
Vrede als een hemels legaat, die de smart van het scheiden ruimschoots verzacht en vergoedt. Vrede! Shalom! Het woord lag in die tijd op ieders lippen. Het gevaar van uitholling en vanzelfsprekendheid bedreigt die dagelijkse groet. Een afgesleten term dreigt het te worden. Zoals in het betalingsverkeer een munt van hand tot hand, de beeltenis van de koning afslijt. Woorden raken hun betekenis vaak kwijt door gewenning. Gewoonte devalueert er de waarde van. Neemt Jezus het woord Vrede in de mond, dan wordt de waarde opgewaardeerd tot gouden pasmunt des hemels. Jezus spreekt nooit in afgesleten termen, waar wij in ons spreken en preken zo voor op moeten passen. De woorden die Ik tot u spreek zijn geest en leven. Vrede laat Ik u. Shalom met nieuwe glans. De nalatenschap van Christus is samengebundeld in één woord: vrede! Een volzalige vergoeding voor het verlaten van schepen, akkers en huizen, die zij achterlieten toen zij geroepen werden om Jezus te volgen. Honderdvoudig en meer dan zilver en goud, en wat verder ooit de mens bekoort is Mijn erfdeel voor u. Vrede! Vrede, zij geldt voor dit leven: De genezen bloedvloeiende vrouw krijgt te horen: 'ga heen in vrede'. Lichaam en ziel zijn in die vrede gered. De zondares aan Jezus' voeten vernam: 'Uw geloof heeft u behouden, ga heen in vrede'. Peilen we de diepte van Zijn vrede, dan blijkt zij verbonden met de vergeving der zonden, vrucht van het geloof in Christus. Zolang de zonde tussen God en u in staat, drijft onvrede u voort!
De goddelozen zegt mijn God, hebben geen vrede. Hun roepen: vrede, vrede en geen gevaar, is camouflage, wegpraten van de diepste onrust.
Kom je door de ontdekkende genade er achter wie je bent en hoe het erbij staat, dan word je pijnlijk gewaar dat door het eten van de verboden vrucht — omdat we gezondigd hebben in de gelijkheid er overtreding van Adam — de vrede wreed verstoord is.
Spreekt Jezus over vrede, dan doelt en duidt Hij op de aanwezigheid van God. Vrede is het medicijn, vloeiend uit het volbrachte werk van Christus, die de droefheid naar God verandert in blijdschap.
Door het bloed van het kruis stroomt de vrede naar binnen en Gods woord treedt in werking. Wij dan gerechtvaardigd zijnde door het geloof, hebben vrede bij God. De zaken zijn weer op orde. Op Gòds orde. De verbroken gemeenschap is hersteld. God zal en kan niet meer toornig op mij zijn. Vrede als erfenis toebedeeld. Onverdiende genade, als vrije gunst ontvangen.
O, heerlijk Erf, Gij kunt mijn ziel vervoeren. Daalt deze vrede door de Geest in uw hart, dan ademt heel de schepping Gods vrede. Zij is zo breed als een rivier, diep als een onmetelijke oceaan van Gods liefde. U vergeet Hem toch niet die uw heil bewerkte? Want Hij is onze vrede! Hijzèlf. Immers de straf die ons de vrede aanbrengt was op Hem. Ik poog die vrede te verwoorden. Het lukt me eigenlijk niet. Paulus wil haar beschrijven. Maar dan moet hij zijn pen even neerleggen. De vrede omspoelt de zwemmer in de stromen van levend water. Hij komt er niet meer uit. En als hij de pen weer opneemt, weet hij niet meer te zeggen dan: vrede die alle verstand te boven gaat.
Ik zal in vrede nederliggen en slapen, want Gij Heere, zult mij zeker doen wonen. Je kunt in de vrede Gods, die harten en zinnen bewaart, gerust op de operatietafel gaan liggen. Als er de vrede met God is, spreidt zij ons sterfbed in het laatste uur van ons leven. Nu laat Gij, Heere, uw dienstknecht henengaan, in vrede naar Uw Woord. Dat is nu een erfenis die bestendig is. De meeste erfenissen baren onrust. Door deze vrede verdwijnt twist en wrok. U denkt toch niet dat uw omgeving dat niet opmerkt? Een christen mag geen ruziezoeker zijn. Zalig zijn de vreedzamen, de vredestichters; want zij zullen Gods kinderen genaamd worden.
Vrede láát Ik u. En alsof het nog niet genoeg is — wie krijgt er ooit genoeg van? — voegt Jezus er aan toe: Mijn vrede gééf Ik u. Mijn vrede, dat is een specifieke en een unieke vrede. Mijn vrede. Hierin hoor ik engelen zingen bij Jezus' komst in de wereld: vrede op aarde... Mijn vrede is meer dan een vredig gevoel. Met het woordje 'Mijn' stempelt Jezus die vrede met Zijn kruis. Daar is zij bloedend, borgtochtelijk verworven. Op Golgotha hebben gerechtigheid en vrede elkander gekust.
Waar zoekt u, als ik het zo eens vragen mag, uw vrede? Velen houden zich helaas met zichzelf tevreden. Een vleugje vrede die in het onrustige leven als een zoel windje langs hen heenstrijkt, zien zij voor de vrede aan. Genisten in Sion staan bekend als sussers van hun geweten. Kruipt de onrust in het hart omhoog, dan dienen zij zichzelf een kalmerende injectie toe. Een mens kan nu eenmaal niet altijd op de hoogte van de vrede staan, beweren zij.
Mijn vrede, waar Jezus van spreekt en die Hij geeft, is van die kwaliteit, dat het juist vrede in de diepte is. In de grootste smarten, blijven onze harten, in de Heer' gerust. Mijn vrede, op het kruis bereid en op Pasen aan het licht gebracht.
Op Pasen begint Gods vredesbeweging. En keer op keer klinkt het de verweesde jongeren op Pasen tegemoet: vrede zij ulieden! Mijn vrede. Ik ga nog één stap verder, want Jezus heeft het oog op de vrede tussen Zichzelf en de Vader. De verzoening met God geef ik u toe. Hoe geeft Hij die u, hoe laat Hij u delen in de vrede tussen de Vader en de Zoon? Door de Heilige Geest, de Trooster. In de smart van schuldbesef en Godsgemis, in de onvrede der ziel, komt de Heilige Geest en plukt de vrucht des vredes van de Boom des levens. Maar hoe zal ik die vrede in ontvangst nemen? Neem uw Bijbel en lees de woorden aan het begin van Johannes 14: Gijlieden gelooft in God, gelooft ook in Mij. De Geest van Pinksteren is Gods Executeur Testamentair, die de erfenis uitdeelt. Hij zal het (de vrede) uit het Mijn nemen en u verkondigen. Let wel, in deze belofte scherpt Christus Zijn vrede aan tot een scherpe tegenstelling met de vrede der wereld.

Niet gelijk de wereld die geeft, geef Ik hem u
De wereld showt met vrede en zwaait met de vredesvlag. Maar zij geeft geen vrede, want zij hééft geen vrede. Wat je niet hebt kun je ook niet weggeven. Gemis aan vrede, wanorde, disharmonie kenmerkt de wereld. De vrede der wereld komt het wensen nimmer te boven en zij komt aan het schenken helemáal niet toe.
Bedachten we meer wat we als realiteiten onder ogen krijgen, dan zouden we ons aan de rariteiten van vredesdemonstraties niets gelegen laten liggen. Hoe mooier de woorden, hoe teleurstellender de zaken vaak. Hoe meer men in de wereld — en zonder de kerkelijke wereld er maar niet van uit — ieder de mond vol heeft van tolerantie, des te onverdraagzamer staat men tegenover elkaar. De onverdraagzaamheid van de zogenaamde verdraagzamen keert zich vooral tegen allen die vrede hebben met God. Niet gelijkerwijs de wereld — want weet u hoe het er in de wereld aan toegaat? Hoe meer gouden platen over de liefde worden uitgereikt, hoe eerder laat men zijn huwelijkspartner in de steek en weerloze kinderen aan hun lot over. Hoe harder men schreeuwt om recht op geluk, hoe doffer de ellende van verongelukte mensen. Doffe berusting is des werelds vrede.
Midden in die ellende biedt Jezus Christus u de vrede aan. En dan niet een vrede op de manier van de wereld, maar als de enige troost beide in leven en in sterven. Wel kan de vrede, die Jezus geeft ons aan het kruis brengen. Nee, ze brengt ons ònder het kruis. Eerst onder Zijn kruis, maar ook onder mijn kruis. Een vaste, blijvende vrede geef Ik u.
De vrede Gods zal uw harten en zinnen bewaren. Heere, het is goed wat U doet. De vrede wijkt niet, maar blijft en beklijft. Petrus kon gerust in de gevangenis gaan slapen. Met de blijvende vrede hoeft hij niet te schreeuwen: laat mij eruit, laat mij eruit!
Paulus kon samen met Silas in de vunzige kerker zingen. De God des vredes was met hen. Daarom uw hart worde niet ontroerd, en zijt niet versaagd. Het laatste betekent: weest niet laf. In Mijn vrede gaan de poorten van het Vaderhuis open, en nemen wezen de erfenis in bezit.
Ja waarlijk, Stefanus stierf in hemelse kalmte onder de vallende stenen. Het wees-zijn is van voorbijgaande aard. In Jezus' nalatenschap is het vastgelegd. Want indien wij kinderen zijn, dan zijn wij ook erfgenamen, erfgenamen van God en mede-erfgenamen van Christus. Ja waarlijk, die Uw wet beminnen en Uw Christus omhelzen in het geloof, hebben grote vrede.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen