Boekbespreking

D. Broekerhof en A. Zuurmond (redactie): Godsdienstonderwijs in intercultureel perspectief. Uitgave van Kok, Kampen i.s.m. Christelijk Pedagogisch Studiecentrum. Prijs ƒ 22,90.
Bezinning op het onderwijs in een multiculturele en multireligieuze samenleving. Dat onderwijs stelt nieuwe vragen aan de onderwijsgevenden. In het onderwijs moeten de leerlingen wegwijs gemaakt worden in deze pluriforme samenleving. In die maatschappij moeten de leerlingen hun talenten besteden tot eer van God, de Schepper van hun leven.
In onze samenleving die post-christelijk is, waarin de kerk naar de marge van de samenleving teruggedrongen is, moeten tekenen opgericht worden van het Koninkrijk Gods. In onze samenleving waarin de bijbelgetrouwe christenen tot een minoriteit geworden zijn, moet er steeds meer kleur bekend worden, moet er steeds meer een minderheidsstandpunt ingenomen worden, moet er tegen de algemene gedachtenstroom opgeroeid worden. Dat kan alleen als er een oprechte geloofskeuze gemaakt is in ons leven. Het van Boven geboren worden is nodig, want anders kunnen we het Koninkrijk Gods niet beërven.
In onze samenleving die o.a. door de komst van Marokkanen, Turken en Surinamers multiraciaal en - cultureel geworden is, komen wij in aanraking met nieuwe vragen op religieus gebied. In onze samenleving zijn er miljoenen die geloven dat er iets hogers is, het zwarte gat, het besef dat het met de dood niet afgelopen is, dat je geest in een ander lichaam voortleeft, de reïncarnatiegedachte. Dat geeft ook nieuwe vragen en nieuwe uitdagingen voor het onderwijs.
Een groot aantal van de kinderen uit die groepen meldt zich aan bij de prot. chr. scholen. En wat dan te doen, zeker als het aantal steeds groter wordt en er spanningen ontstaan met de thuissituatie. De opstellen in deze paperback gaan over zes kernproblemen waarmee het prot. chr. onderwijs te maken heeft in deze nieuwe situatie. Bij de verantwoording wordt aangegeven dat deze studie een onderdeel vormt van een opdracht die gegeven is door een afdeling van de Wereldraad van Kerken dat zich richt op onderwijs.
Grote verlegenheid bespeur je in een aantal bijdragen. In veel opmerkingen herken je de spanning t.o.v. de grondslag, de plaats van het bevoegd gezag en de relatie tot het team, de spanningen in het team zelf en de relatie tot het gezin en de kerk.
Scholen die midden in deze problematiek verzeild zijn geraakt, zullen een bevestiging zien van hun vragen, ongetwijfeld biedt deze publikatie ook kapstokken om de vragen weer opnieuw onder ogen te zien.
Maar we zijn dan een stap te ver. Veel moeite wordt er gedaan in een aantal opstellen om aan te geven dat God zich openbaart op velerlei wijze. Prof. Wessels geeft in zijn opstel aan dat de teksten van de Ene Naam en Ik ben de Weg... in een bepaalde situatie zich afspelen en niet absoluut zijn. Verder dat de god van de moslims dezelfde god is als de God van de Bijbel. Wessels citeert veel uit een studie over de Islam van Hans Küng. Die probeert te verdedigen dat Mohammed als een na-christelijke profeet erkend kan worden, hetgeen dan inhoudt dat Mohammeds boodschap Gods Woord is (121). We hebben behoefte aan een dialoog in wederzijdse verantwoordelijkheid en in het bewustzijn dat wij allen de waarheid niet kant en klaar in bezit hebben, maar op weg zijn naar de steeds grotere waarheid. De waarheid kan in verschillende godsdiensten niet een andere, maar alleen de ene zijn; door alle tegenspraken heen hebben we het complementaire te zoeken (124).
Persoonlijk vind ik het verraad aan onze voorouders die veel geleden hebben om scholen te krijgen waar het onderwijs in overeenstemming is met de visie in het gezin en de kerk. Het godsdienstonderwijs krijgt steeds meer het karakter van onderwijs in geestelijke stromingen. Maar dan zijn we toch terug bij het openbaar onderwijs. De school vormt een platform waarop, met respect voor elkaar en eikaars visie, een dialoog gevoerd wordt om deze zaken die binden over te accentueren en de verschillen tot een minimum terug te brengen.
Zo'n opstelling is vlees noch vis; onderwijs in algemeen christelijke, humanistische en maatschappelijke deugden. Het prot. chr. onderwijs moet de kruisbanier ontrollen: Jezus, de opgestane Levensvorst is de Enige Weg tot God terug; Hij is de Waarheid en het Leven. Buiten Jezus is geen leven, maar een eeuwig zielsverderf In Jezus alleen wordt het Koninkrijk Gods (ondanks de andere noties in het artikel van Slomp) ten volle en volmaakt openbaar. En aan Gods openbaring, aan de Bijbel mag niets af en niets toegedaan worden.
Juist ten aanzien van de identiteit van het onderwijs en de gevolgen daarvan voor de dagelijkse schoolpraktijk moeten we geen water in de wijn doen. Maar kleur bekennen. Dat betekent niet bij voorbaat een keuze voor het isolement. Dat vraagt van het bevoegd gezag een grote waakzaamheid en dat geeft aan het team de verantwoordelijkheid om de opdracht zo getrouw mogelijk uit te voeren en geen eigen schoolstokpaardjes te berijden. Als we ons niet meer thuis voelen, dan moeten we de consequenties daarvan trekken. De zaak van de Heere is daarmee het beste gediend.
Dat er in deze studie op gewezen wordt dat de kerk weinig aandacht heeft voor het onderwijs, roept ons op om onszelf te onderzoeken. Want wie de jeugd heeft... Dat geldt toch ook voor de kerk. Daarom is een goede band met de kerk(en) van groot belang.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen