De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

Boekbespreking

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Boekbespreking

2 minuten leestijd

Ds. Reinder Bruinsma, De christen en zijn geld. Uitg. J. H. Kok, Kampen, 184 blz., ƒ 25,75.
De schrijver biedt een uitermate leesbaar en praktisch boek over de wijze waarop christenen met geld horen om te gaan en hoe het te besteden. Dat hij predikant is bij de Kerk der Zevende-Dags Adventisten blijft in de inhoud van deze handreiking in de schaduw. Alleen wanneer hij over het geven van de tienden handelt verraadt het zich, maar dan blijkt ook hoe zwak het schriftbewijs hiervoor is, en hoe weinig dit bijbels gebruik in de context van de veranderde maatschappij wordt gesteld.
Gebrek aan praktische zin is echter geen eigenschap van dit boekje. De schrijver neemt niet alleen de bijbelse grondgegevens serieus, maar is ook door en door realist.
Dit boek is nauwelijks een theologisch-ethisch werkje te noemen, hoewel op de achtergrond wel doorschemert daat de schrijver allerlei litteratuur over het onderwerp heeft gezien. Het is eerder een uit de directe praktijk van het leven geboren verantwoording van iemand die op het punt van zijn geldbesteding een christelijke levensstijl in ere wil houden. Het is uitermate leesbaar geschreven. Bovendien uiterst bescheiden: hij is niet alsmaar bezig te vertellen hoe het hoort.
Wel wordt duidelijk hoezeer onze geldbesteding op allerlei wijze verweven is met onze geloofsovertuiging, en hoe de prioriteiten die wij daarbij stellen het verlengstuk zijn van hetgeen wij uit de bijbel geleerd hebben. Liever zou ik zeggen: hoezeer de liturgie van de zondag zich voortzet in de liturgie van de week, maar zo zegt de schrijver het uiteraard nergens.
In zijn thetische eenvoud, warmte en praktische zin is dit boekje een protest tegen de boedelscheiding die wij in eigen kring ook kennen: zondags kan het niet degelijk genoeg toegaan, maar door de week vieren we onze wereldse staat en zijn wij de mensen die het 'maken'. Als zondaar hebben we dan weliswaar geen 'status', maar door de week halen we de schade in.
De schrijver is werkzaam in de Derde Wereld, is daardoor gelukkig niet reactionair geworden, maar een sympathieke realist. Hij bouwt geen luchtkastelen, maar wijst begaanbare wegen, zonder de dingen op te leggen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 19 juli 1990

De Waarheidsvriend | 16 Pagina's

Boekbespreking

Bekijk de hele uitgave van donderdag 19 juli 1990

De Waarheidsvriend | 16 Pagina's