Boekbespreking

Paul Oskamp en Arie van Herk, Neem en Lees, gids voor schriftlezers. Uitgave Narratio Hardinxveld 1990, 48 pag., ƒ 9,50.
Week in, week uit wordt in de kerk uit de bijbel voorgelezen. We mogen de Schriftlezing wel zien als het hoogtepunt van de eredienst: God die Zelf tot ons spreekt. Als voorganger (voorlezer) in de kerkdienst dienen we ons er terdege op voor te bereiden. We zijn hier bezig met heilig werk!
Dr. P. Oskamp, lid van het rectorium van Hydepark en ds. A. van Herk, predikant te St. Annaland (voorheen als logopedist verbonden aan Effatha) hebben hierover een helder en praktisch boekje geschreven. Oskamp schrijft: Schriftlezen is gave en oefening. Hij pleit ervoor in de eredienst sommige Schriftlezingen te laten doen door gemeenteleden, die hiervoor gaven hebben. Maar ook voor predikanten bevat het boekje waardevolle tips. Allereerst komt het aan op de juiste innerlijke houding tegenover de Schrift. Prachtig is wat hierover geschreven wordt. Het is voor alles een kwestie van verwondering, dat een ontvankelijk en luisterend hart vraagt. Bonhoeffer wordt geciteerd, die het lezen van de Schrift vergelijkt met iemand, die de brief van een vriend aan een ander voorleest: (heilige) afstand en tegelijk betrokkenheid. De Heilige Schrift voorlezen is iets anders dan declameren. Dan sta je zelf in het middelpunt.
Maar het boekje spreekt ook heel praktisch over voorbereiding voor en uitvoering van het voorlezen van de Schrift. De geledingen van de pericoop op 't spoor zien te komen, bedenken waar leespauzes moeten vallen, de juiste klemtoon (als regel niet op een bijvoeglijk naamwoord of woorden van ontkenning), hoe ga je om met leestekens (niet bij alle komma's rust nemen), enzovoort.
Collega Van Herk schrijft een hoofdstuk over de techniek van het spreken, compleet met allerlei oefeningen. De bedoeling is dat er een ontspannen houding ontstaat, waardoor we duidelijk en zo natuurlijk mogelijk spreken. Het gaat ook om de juiste toonhoogte. Hij stelt dat we in 't openbaar meestal te hoog spreken. Hij geeft aan, hoe we onze natuurlijke toonhoogte kunnen vinden. Mogelijk zou dan de geluidsinstallatie afgezet kunnen worden, zo suggereert hij.
Kortom, geen zware theologische kost, maar wel een nuttig boekje. In de vele jaren waarin ik voorga in dovendiensten heb ik geleerd hoe belangrijk bij het leiden van een kerkdienst deze dingen zijn. Je hele lichaam, alles mag meedoen om de Boodschap van God over te brengen. Ook in diensten voor horenden is echter het beste niet goed genoeg, als we 'tolk' van God mogen zijn.
Een aardig boekje om je eens cadeau te laten doen. Zeker voor studenten in de theologie, maar ook een iets meer 'gevorderde' als ik kon er wat van leren. Neem en lees!
T. van 't Veld, Ede

Ir. J. van der Graaf, 'Het milieu', Kok-Voorhoeve, Kampen, 1990, 44 blz., ƒ 12,90.
Alweer een boek over het milieu, hoor ik u al zuchten. We weten het zo langzamerhand toch wel? Iemand moet wel van goeden huize komen om nog iets nieuws toe te voegen. Anders is het jammer van de bomen die moesten worden gekapt om het benodigde papier te leveren! Maar Van der Graaf zou Van der Graaf niet zijn als hij niets wezenlijks zou hebben door te geven. Een koppeling van het milieuvraagstuk met het wereldarmoedevraagstuk bijvoorbeeld en met name ook een indringend betoog over de 'geestelijke milieuvervuiling'. En suggesties voor een preek tijdens de jaarlijkse bidstond. De schrijver voert een pleidooi voor levensvernieuwing die uitloopt op levensheiliging. Hoe vaak zijn we daar in onze welvaartsdagen niet ver vanaf? Noties die in veel bijdragen over dit thema vrijwel worden gemist. De gespreksgroepen die binnen de kerken bezig zijn met het conciliaire proces, kunnen hier in kort bestek en klare taal veel nuttigs vinden. In het laatste hoofdstukje gaat de auteur in op het boekje van de IZB, getiteld 'Onder de regenboog'. Hij verwijst dan naar de bijdrage van dr. A. Noordegraaf In het verlengde daarvan zou ik willen stellen dat het door Van der Graaf geschreven boekje een goede aanvulling is op datgene wat binnen de Gereformeerde gezindte hierover tot nu toe is gepubliceerd. Daarom vind ik het jammer dat in deze bundel niet is opgenomen het artikel dat de auteur schreef in het Reformatorisch Dagblad van donderdag 17 mei 1990. In dat artikel doet Van der Graaf een klemmend beroep op de Gereformeerde gezindte om zich niet te isoleren in een eigen milieu-club. Dat zou een waardevolle aanvulling zijn geweest, hoewel ik best begrijp dat dit artikel verscheen ruim na de sluitingsdatum.
Als technicus verder nog twee opmerkingen: Het zichtbare deel van rioolslib breekt inderdaad af (blz. 14). Het onzichtbare deel heeft echter honderdduizenden kubieke meters bodemslib en landbouwgrond verontreinigd. Rioolslib is dus zeker niet onschuldig. Daarom zeker geen gif door de gootsteen spoelen!
Het sterven van bomen in de stad wordt in ver­band gebracht met de verzuring van het milieu (blz. 15). Bomen in de stad sterven af omdat de mens de bomen te weinig bewortelbare ruimte geeft. Een parkeerplaats (verharding) brengt immers meer geld in het laatje!
Hopelijk is dit boekje nog vaak onderwerp van discussie of opbouwend gesprek. Zulk een gebruik wens ik dit boekje dan ook graag toe.
C. van der Louw, Assen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen