Hermana Faustina

Hermana Faustina komt uit Huanuco met haar aangename klimaat. In Lima komt ze — zeker in de wintermaanden — met wel 3 vesten over elkaar naar de kerk. Haar zwarte gebreide mutsje doet ze dan bij 't binnenkomen af. Een muts ophouden in de kerk is oneerbiedig volgens de vrouwen hier. Haar gezicht vertoont groeven. Ze spreekt niet goed Spaans maar tijdens het gesprek met de kerkeraad voor de doopdienst, is ze niet te stuiten als ze begint te vertellen. Haar hondje is — zoals altijd — met haar meegekomen en zit verwoed te krabben. 'Zal zeker vlooien hebben', wordt er opgemerkt. Lekker zit je dan niet meer... We vragen hoe oud ze is. Ze vertelt: 'Ik ben al vroeg weeskind geworden. Officiële documenten heb ik niet, 'k ben ongeveer 75 jaar. En al twee keer weduwe'. Tijdens de doopcatechese had ze al een paar keer publiekelijk geuit dat ze graag gedoopt wilde worden. Dus wij vragen: 'Waarom wilt u gedoopt worden?' En dan komt het verhaal: 'In Huanuco is het al begonnen. Daar had ik een buurvrouw die me vertelde over een wonderlijke genezing van haar man vanwege het gebed van de gemeente. Later vergat hij echter God te danken en toen hij weer ziek werd was hij niet meer te genezen.' Ook vertelt ze van haar dochter, die 'evangelico' geworden was en haar aanried hetzelfde te doen. Toen ze naar Lima verhuisde 4 jaar geleden, dacht ze: nu wil ik er meer van weten. Via hermana Teofila van onze medische post kwam ze in contact met hermana Amalia de Vilcamango, die gevraagd werd voor haar zieke kleinzoontje te bidden. In 't huis van Amalia werden inmiddels huisdiensten gehouden 's zondagsmiddags door de Presbyteriaanse kerk. 'Daar ging ik ook naar toe. Het Evangelie is zo mooi. Elke morgen sta ik vroeg op om te bidden. De Heere helpt me echt.'

Kunt u lezen? 'Nee', zegt ze, 'helaas'. Ik lees vast de vragen voor die ik ga stellen tijdens de dienst. Telkens zegt ze 'si', 'si'. En op 't laatst: 'Ik doe alles wat u van me vraagt pastor. Leg het me maar uit en ik doe het, zoals u het zegt'.
Tja. daar zit je dan. Wat een verantwoordelijkheid heb je juist tegenover mensen die niet kunnen lezen en schrijven en bijna niets weten! En wat betreft haar 'bekeringsverhaal': welk een belang spelen christenen daarin die sprekende leesbare brieven van Christus en het Evangelie zijn. Ook wonderlijke genezingen. Wat ze ziet en hoort van andere christenen dat kan ze alleen lezen. Dàt is haar 'toeleidende weg'. Is ze wel diep genoeg 'toegeleid' of 'doorgeleid'? Is het geen wondergeloof? Is het genoeg als iemand de brief van het leven van haar buurvrouw en van haar dochter leest en met verwondering over het 'mooie Evangelie' spreekt? Leidt haar 'toeleidende weg' wel tot de bewuste rechtvaardiging? Ze heeft in ieder geval geen woorden geleerd om dat uit te drukken. Maar dit blijft bij me haken: 'Leg me de Bijbel uit en ik doe wat u van me vraagt'. Met andere woorden ik zeg 'Amen': zó is het. En is geloven niet leren 'amen-zeggen' op wat ons voorgezegd wordt? 'Zalig zijn zij die het woord horen én bewaren'. Als u die dit leest ongeveer 75 jaar bent mag ik u dan vragen: hoeveel leesbare brieven hebt u ontmoet in uw leven?
En: Wat verhindert u om openlijk uw geloof te belijden? Zou u de volgende keer niet deelnemen aan het Heilig Avondmaal? Of als u nog niet gedoopt bent eerst vragen om uw doop? Waarom? Omdat God zo onuitsprekelijk goed is voor men­sen die het Evangelie niet kunnen en willen lezen!
Analfabeten zijn er in Nederland nauwelijks meer. Wel velen die alleen iets van het Woord lezen als ze een oprecht christen tegenkomen. Bent u een leesbare brief van Christus (2 Cor. 3 : 3) voor de velen die de Bijbel niet meer willen lezen?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen