Verhuizen

'Oude bomen moet je niet (meer) verplanten' zegt het spreekwoord. In de letterlijke zin van het woord gaat dat tegenwoordig niet helemaal meer op. Men heeft in de wereld van boomverplanting en -chirurgie sterke staaltjes uitgehaald. Maar het blijft waar dat het planten van bomen — zowel van oude als van jonge! — met de nodige (voor-)zorgen gepaard gaat.
Ondertussen vraagt u zich misschien af waar we het nu 'van overzee' over willen hebben. Over bomen, ontbossing, bodemerosie, herbebossing? Er zou genoeg over te zeggen zijn in verband met ons rentmeesterschap en de opdracht om de aarde te bebouwen en te bewaren. De titel geeft echter aan dat het echt over verhuizen zal gaan.

Verhuizen in Nederland
Verhuizen. Dat is en blijft toch een ingrijpende gebeurtenis, 't Gaat gepaard met allerlei zorgen en voorzorgen. Er wordt heel wat gewogen en gewikt. Als je oud bent, maar ook als je jong(er) bent.
Als je oud bent...
Toen we een half jaar geleden met verlof waren, was men tegenover het huis van mijn ouders bezig met de bouw van 'senioren-woningen'. Inmiddels zijn de woningen toegewezen, maar meerderen zagen er bij nader inzien toch maar vanaf. Men kon er om wat voor reden ook niet toe komen om 'zich te verplanten'. Anderen zijn blij, maar 't kost ze toch heel wat.
Maar ook als je jong(er) bent...
Als je wilt gaan trouwen is het sámen beginnen misschien belangrijker dan wáár beginnen, maar er komt toch wel wat bij kijken als je de deur uit gaat. Maar ben je eenmaal 'gesetteld' dan wordt het nog moeilijker om te 'verkassen'. Je wilt verhuizen omdat je van huur- naar koopwoning wilt; je wilt het wat groter. Of je moet verhuizen voor je werk. Hoe dan ook, je gaat ergens anders heen. Wat wordt er dan allemaal niet over- en afgewogen? Zomaar wat dingen om u aan het denken te zetten:
– kunnen we erin met al onze spullen?
– past het bij onze beurs?
– lijkt die wijk, dat dorp of die stad ons wat?
– hoe zijn de buren?
– is er een goede school voor de kinderen?
– hoe is het er kerkelijk, 'ligt' de gemeente ons?
– is de dominee van 'onze kleur'?
– blijven familie en vrienden redelijk bereikbaar?
– ...
Vragen te over! Genoeg om wellicht blij te zijn dat de Heere God niet tegen u gezegd heeft, dat u (onvoorwaardelijk!) weg moet trekken uit het gezin, de familie en het land waar u deel van uitmaakt. En dan nog gaan naar een plaats die God u te Zijner tijd wel wijzen zal? Nee, dan zoeken we zelf liever een plekje, ook al zijn er dan heel wat vragen te beantwoorden.
Nu is dat vragenlijstje verre van kompleet, maar daar wil ik het niet over hebben. Ook niet over de volgorde van belangrijkheid van de verschillende aspekten. Ik wil er slechts één uitlichten: de vragen rond de kerk. En wel naar aanleiding van een ervaring hier in Guatemala.

Verhuizen in Guatemala
Enkele weken geleden bezochten we met enkele broeders van een classicale evangelisatiecommissie La Lucerna. Wat en waar is La Lucerna?
Die laatste vraag is makkelijker te beantwoorden dan dat je deze vroegere citronela-finca bereiken kunt. Waar het asfalt ophoudt moet je met een of andere aftandse bus zeker anderhalfuur over een zandweg hobbelen en dan is het nog eens anderhalf uur lopen over een nog slechter karrepad. Wij zijn er met de auto geweest, maar die hebben de inwoners van La Lucerna niet. Zij moeten die tocht dus regelmatig maken als ze hun inkopen moeten doen of andere zaken regelen. Zou u daar gaan wonen, zo afgelegen en zo slecht bereikbaar?
We schreven al dat het tot voor enkele jaren een 'finca'* was.
Door financiële problemen is de toenmalige eigenaar de finca kwijtgeraakt en is het terrein uiteindelijk een 'lotificación' geworden. Dat betekent dat deze grond verdeeld wordt onder mensen' die een stukje (eigen) grond zoeken om te wonen en te (be-)werken. Dat zijn projekten van de regering, maar zij doen niet veel meer dan de percelen toewijzen. Weggeven is er niet bij, want er moet flink voor betaald worden. Elke familie krijgt een stuk van 20 x 40 m om een huis op te zetten in het centrum van de 'lotificatión' en daarnaast in de direkte omgeving nog een stuk van zo'n 1000 vierkante meter, waar men het een en ander verbouwen kan (bijv. mais, koffie, etc). Het terrein is erg bergachtig wat het wonen, bewerken en zich verplaatsen bepaald niet gemakkelijker maakt. Zou u daarheen willen verhuizen?
Toch zijn er uit diverse delen van het land mensen hier naar toe gekomen, met hun hele hebben en houden. Maar dat is ook niet zo moeilijk, want ze hebben bijna niets. En er is ook niet veel! Geen school, laat staan een goede. Geen keuze uit kerken en dominees die hopelijk bij hen passen. En dan zullen we het maar niet over de voor ons gewone voorzieningen (licht, water, winkels) hebben...
Maar waarom gaan die mensen er dan heen? Omdat ze geen keus hebben! De vragen en eisen die wij kunnen stellen zijn voor hen ondenkbare luxe. Ze krijgen eindelijk (na jaren vaak!) een lapje grond toegewezen en pakken dat met alle handen die de familie rijk is aan, want dat hebben ze letterlijk broodnodig om te kunnen (over-)leven.
Zou u zó willen verhuizen?

En dan de kerk...
Het is zeer indrukwekkend om te horen en te zien hoe een aantal mensen, die van diverse plaatsen hier naar toe gekomen zijn — en die elkaar dus tot voor kort helemaal niet kenden — zich inzetten voor het kerkelijk werk. En dat betekent dus met enkele broeders en zusters gewoon maar beginnen, want er was niets! Waar halen ze de moed en de kracht vandaan? Zij ervaren het 'gewoon' als de kracht en het werk van de Heilige Geest. Ze zijn bewogen met al die mensen die net als zij helemaal opnieuw moeten beginnen, maar daarbij de Heere God nog niet kennen. De velden zijn wit!
Is dat voor u een overweging bij de keus van een ander huis, een nieuwe woonplaats? Daarheen gaan waar de velden het witst zijn? Met andere woorden, daar waar je niet in een gespreid kerkelijk bed kunt neervallen?
En dan hebben wij niet die problemen, die deze mensen in La Lucerna hebben. Zij moeten echt alle zeilen bijzetten om een nieuw bestaan op te bouwen en vaak moeite genoeg hebben om het hoofd boven water en de monden gevuld te houden. Hun onderdak is meestentijds de naam huis niet waard. Het zijn tijdelijke (dat hopelijk wel) hutten van bamboe, leem en alles wat maar bruikbaar is. Het werk op het land is zwaar. Niet alleen omdat het terrein zo bergachtig is, maar ook omdat wat vroeger 'finca' was in de praktijk opnieuw ontgonnen moet worden; het geheel was zeer verwaarloosd.
En dan de kerk... Tòch geen sluitpost op de begroting van uren en (de overigens zeer schaarse) 'quetzales'**! Integendeel!
Men heeft elkaar gevonden, broeders en zusters van her en der. Men heeft de handen ineengeslagen, om sámen te bidden en te bouwen. Zoals Nehemia; de Heere zal het doen gelukken! Ook al is er nog niet meer dan een afdakje van golfplaten voor zondagsschool en kerkdiensten.
En dan de kerk... Wilt u voor hen bidden? Enne... als u zelf gaat verhuizen of plannen in die richting hebt, denkt u dan nog eens aan deze broeders en zusters van overzee.

* 'finca' = een plantage; een landbouwbedrijf in de meest ruime zin van het woord, maar meestal wel van enorme afmetingen, 40-50 ha. is 'klein'. Vele grootgrondbezitters hebben meerdere (soms tientallen!) van zulke 'fincas'.

** 'quetzal' = de munteenheid van Guatemala, genoemd naar het nationale symbool: een soort papegaai die dezelfde naam draagt. De munt wordt steeds minder waard, de 'quetzales' vliegen door je handen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen