De geestelijke wapenrusting

Op 13 september 1990 kwam de concio van hervormd-gereformeerde predikantsvrouwen in haar jaarlijkse vergadering te Utrecht bijeen. Na het zingen van Ps. 118 : 1 en 3 ging de presidente, mevr. G. Dekker-van der Kuil voor in gebed en las vervolgens Efeze 6 : 10-18. In haar openingswoord merkte ze op, dat het thema van de dag ('Te Wapen') de mens niet erg schikt of zelfs afschrikt. De vraag of we wel wapens hebben en of we niet openlijk dan wel innerlijk de strijd ontvluchten, werd in ons midden gelegd. Het is genade, als we de strijd accepteren zowel in persoonlijk als in gemeentelijk leven en in de wereld om ons heen. Dat we elkaar in die strijd in het Woord herkennen, zoals de Hugenoten destijds elkaar aan het Hugenotenkruis. In aansluiting hierop werd Ps. 118 : 7 en 8 gezongen. Toen volgde een muzikale bijdrage, verzorgd door mevr. A. Lam-Schuurman. Na het zingen van lied 177 uit de liederenbundel van de Gereformeerde Gezindte kreeg ds. J. Maasland het woord.

Hij begon met ons te schilderen, waar het al niet strijd is. Helaas ook in de kerk; men kan er danig door gehavend worden. Soms is die ook nodig. Strijd is een bekend woord in de Schrift.
De Bijbel spreekt erover in de gewone zin van het woord; als de strijd van het menselijk bestaan (Job); in de zin van wedstrijd; en eenmaal wordt het hier (in Efeze 6) gebruikt in de zin van worsteling op leven en dood. De geestelijke strijd, typerend voor Gods kinderen, is niet tegen vlees en bloed, niet tegen mensen; ze is alleen te volvoeren met geestelijke wapens. Slaperigheid, indommelen bedreigt ons voortdurend: de wijze meisjes sliepen! De situatie is ernstig, wordt onderschat: het is de boze dag! Tot Jezus wederkomt is er een geweldige strijd tegen de macht van de satan. Wie voert er heerschappij? Er is een voortdurende dreiging, dat hart en leven worden onttrokken aan Christus' koningsheerschappij ook in de vorm van de vrome eigengerechtigde mens, die heer en meester wil zijn; en de liefde verdwijnt.

De strijd is vooral zwaar door de bovenmenselijke machten, de duivel met zijn volle 'truckendoos'. Allerlei demonische machten worden onder drieërlei naam gevangen. Voor allen geldt, dat ze een overzichtspositie hebben en continu boosaardige beïnvloeding uitoefenen. Ze willen mensen in hun denken, voelen, begeren en het beleven van de dingen onder hun macht houden. Elk weten, inzicht, hoe diepzinnig ook, buiten Christus om behoort ertoe. Vandaag is dat het alles verterend verlangen naar individuele vrijheid. Het zichzelf willen zijn zonder binding aan God. In zo'n cultuur bevindt zich de gemeente, die weet heeft van een nieuwe binding. Toch ademt ze de moderne vrijheidsdrang ook in. We zijn niet echt in elkaar geïnteresseerd. De invloed van de media is in de meeste gevallen duivels. Het New-Age denken rukt op: indrukken zijn belangrijker dan de waarheid. Via ons denken wordt ons gevoelsleven beïnvloed. Ook aan pastorieën gaan machtsdenken, heerszucht, materialisme en individualisme niet voorbij.

Is er iets tegen te doen? God moet er iets aan doen en wij moeten Zijn wapenrusting aandoen: het passieve en actieve in Bijbels evenwicht. Ook de Heere Jezus droeg die wapenrusting. Er worden zes wapens genoemd. De krijgsgordel, het centrale deel, die ons bewegingsvrijheid geeft. De objectieve waarheid van het Evangelie, die mensen waar en betrouwbaar maakt in een verlengende samenleving. Het borstwapen: volgens Calvijn ons geheiligd bestaan versierd met een heilige levenswandel. Het Schoeisel met de merknaam 'Vastheid van het Evangelie van de Vrede'. Het schild, pas te hanteren als je de drie voornoemde wapenen hebt; hiermee wordt het werkzame geloof bedoeld. Bij het niet hanteren van dit wapen kun je dodelijk verwond raken. De helm, de hoop van zaligheid. Met deze 'hoofdbeschermer' op wordt men wedergeboren. Voornoemde vijf wapenen zijn alle verdedigingswapens; alleen het zesde is ook aanvalswapen. Het zwaard, het Woord van God. Het hebben ervan alleen is niet genoeg: er is onkunde, veel onwetendheid. Het zwaard moet iedere dag gehanteerd worden!
Het is geen verloren strijd, ook al verliezen we bijna elke dag. Juist als we ons zwak weten, is er kracht in gevouwen handen en gebogen knieën. De presidente reageerde op de lezing met een hartelijk amen. Hierna kondigde zij de kollekte aan t.b.v. Oosteuropese joden, die naar Israël emigreren.

Met het zingen van lied 126 werd de middagvergadering geopend. Vervolgens bracht de organiste een prachtig stuk van Händel ten gehore. Ds. Maasland kreeg nogmaals het woord voor het beantwoorden van de vragen. Na de theepauze was er aandacht voor de zending. Mevr. G. Baart-de Groot uit Libanon deelde met ons haar persoonlijke voorbereiding door de Heere tot het uitgaan in Zijn dienst. De vergadering zong haar Ps. 146 : 3 en 4 toe. Node moest toen afscheid genomen worden van mevr. A. ten Klooster-Treure, de kontaktpersoon van het bestuur. Mevr. M.J. Lammers-Vastenhoud werd als nieuw bestuurslid verwelkomd. Tenslotte eindigde ds. Maasland met dankgebed en zongen we Ps. 84 : 5 en 6.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen