Lopen en lopen

Hebt u wel eens gelet op dit lopen?
De verloren zoon liep naar zijn vader. En de vader liep naar zijn zoon.
Maar lopen en lopen is twee.
De jongste zoon liep schoorvoetend. Er zat lood in zijn schoenen. Geen wonder, want hij walgde van zichzelf. Die afkeer neemt toe naarmate voor zijn geest het verloren vaderhuis in steeds schoner glans verrijst. Hij heeft geen rechten meer. Hij heeft ze verspeeld.
Had hij niet op het vaderhart getrapt?
Maar het heimwee naar het vaderhuis wordt hem te machtig.
Hij denkt aan zijns vaders huis en aan het leven van de huurlingen die daar wonen en die overvloed aan brood hebben. Maar hij denkt aan méér, hij denkt aan zijns vaders God. Hij voelde dat hij niet alleen zijn aardse vader verlaten had, maar de hemelse Vader. Tot die diepte van zelfbeschuldiging daalt deze jonge man af. En het is de trekkende liefde van de Vader, waardoor hij gedrongen wordt tot het besluit om op te staan en naar zijn vader te gaan.
Dat doet een mens niet zolang hij nog tot iets anders komen kan. Zolang wij nog een mogelijkheid zien om eraan te ontkomen, grijpen we die met beide handen aan. Zullen we 'opstaan' dan zal Gods Geest ons ontdekt hebben aan onszelf, zodat we onze zonden kennen en tot het besef komen, dat we niet alleen verloren gaan in de toekomst, maar dat we verloren liggen in het heden. Dat betekent onszelf zien zoals we zijn, gevallen, zó diep gevallen, dat de vader later zegt: Deze mijn zoon was dood en hij was verloren. Dan gaan onze ogen open voor de leegte, die nooit meer opgevuld kan worden met alles wat de wereld heeft. Pas als die nood gepeild wordt komt het tot het opstaan en naar de vader gaan. Dan moet het!
Dan moet hij ook het verre land verlaten.
Hier tekent Christus op onnavolgbare wijze wat bekering is.
Bekering is: in-keer tot onszelf, omkeer op de eigen gekozen weg en terugkeer tot Hem, die we verlaten hebben.
Niet opgeknapt! Hij kon geen nieuw kleed of schoenen kopen. Hij had niets meer.
Hij had zoiets ook nietnodig om terug te keren.
Moede kwam hij, arm en naakt, met zware voeten. Nu en dan stond hij stil.
Wat een strijd als het komt tot: en opstaande ging hij naar zijn vader.
En toch is het zo noodzakelijk.
De voornaamste kennis van de mens is deze, dat hij zich zondaar voor God weet en zó tot hem uitgaat.
Zonder opstaan geen komen tot de Vader. Zonder bekering geen deel aan de vergeving. En dat is altijd een vrucht van de trekkende liefde van de Vader.
Weet u, hoe het daar gaat?
Als een zondaar met zijn ellende tot Hem uitgaat en zijn schuld belijdt en om genade roept, wordt Gods hart geroerd. Weet u het ook?
Daar kan Hij — met eerbied gezegd — niet tegen.
Dan staat er: en toelopende. Want de Vader had hem allang gezien. Hij is de Eerste en de Laatste.
En weet u wat er dan eigenlijk staat? Lucas gebruikt het woord 'hardlopen'. Dat wil zeggen: De vader liep niet, maar hij rende naar hem toe.
Zo doet nu God. De ziele die Hem zoekt, is reeds van Hem gevonden.
God zocht de ziele eerst, eer zij Hem zoeken konde!
U kunt niet met één zwakke schrede met berouw in uw hart tot God gaan of Hij is al bezig om 1000 schreden naar u toe te komen. Zo is nu God. Zo is Hij voor zondaars. Schoon zwaar getergd, lankmoedig en genadig, met een genadige liefde, die maar één ding beoogt: te vergeven en te vergeten.
Alleen om de zoen- en kruisverdienste van de Heere Jezus Christus. En voor de zoon ook maar één woord kon spreken, viel de vader hem om de hals en kuste hem. Is dat geen heerlijke ontvangst voor één van de voornaamste zondaren? Dat is enkel barmhartigheid. God is groot van genade en barmhartigheid. Hij zoekt zondaren. En de hemel is blij over één zon­daar die zich bekeert. En die opstaat en naar de Vader gaat. En die belijdt: Vader, ik heb gezondigd.
Is u al opgestaan? Of verkeert u nog steeds in het 'vergelegen land'?
Wie de wereld verkiest, zijnen God verliest, komt 't op een scheiden, ze ontvallen hem beiden.
U, die u nog nooit tot God keerde, veracht Zijn goedheid niet.
En u, die u beschuldigen moet, dat u telkens de Heere kwijt bent, keer weer tot Hem terug. Hij is gaarne vergevende.
Waar is, o Heere, een God als Gij? Zó vol genade, rijk en vrij?
Ontwaak dan en sta op, het gevaar is zo groot. Wie kiest, o verdwaasde, voor het leven de dood?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen