Kinderen die vragen worden niet overgeslagen

In Israël komen de kinderen aan het woord.
Zij komen met hun vragen.
'Kinderen die vragen worden overgeslagen', zo luidt een gezegde.
In de Bijbel gaat dit gezegde niet op.
En daarom in de christelijke opvoeding ook niet.
In Israël worden de kinderen juist geprikkeld en aangemoedigd om hun vragen te stellen.
En de ouders — met name de vaders — wordt gezegd, dat zij op die vragen antwoord moeten geven.

Wat betekenen deze stenen?
In Jozua 4 o.a. worden de ouders hierin onderwezen.
Het volk staat op het punt het beloofde land binnen te trekken.
De Heere geeft opdracht om twaalf stenen — naar het aantal stammen — als een gedenkteken op te richten in het midden van de Jordaan.
En dan lezen we: 'Als uw kinderen zullen vragen: wat betekenen deze stenen? — dan zult gij zeggen...'.
Wat zullen de ouders dan zeggen?
Wel, zij zullen hun kinderen vertellen over de machtige daden van God.

Stenen oprichten
Het is onze roeping om stenen op de weg van onze kinderen te plaatsen.
En wel zó, dat ze er niet over struikelen.
Maar ook zó, dat ze er niet omheen kunnen.
Stenen die herinneren aan de acties, aan de machtige daden van God. Stenen die hen herinneren aan de feiten van heil en genade, aan dingen die gebeurd zijn, aan wat geschied is.
De geschiedenis is belangrijk.
Veel jongeren zien dat niet zo.
Wij moeten hen daarvan overtuigen door stenen op te richten. Stenen die spreken van de heilsfeiten, die geworteld zijn in het werk van Jezus Christus.
Ook stenen die met andere feiten te maken hebben... die een getuigenis zijn van de werken van God in de geschiedenis van de kerk, van de zending... een getuigenis ook van het werk van God in ons eigen leven...
Sprekende stenen...
Die richten wij in onze woorden op in het getuigenis, dat de God van de geschiedenis als de levende God in ons midden is!

Over stenen struikelen
Wat betekenen deze stenen?
Het is niet altijd even eenvoudig om daar een goed en duidelijk antwoord op te geven. Zeker niet bij stenen uit de geschiedenis van de kerk.
Wat zeggen wij bijvoorbeeld, als onze kinderen vragen stellen als:
Wat betekent de Reformatie nu voor vandaag? (Een heel actuele vraag, als we denken aan de aantrekkingskracht van de evangelische beweging.) Wat is nu de zin van onze belijdenisgeschriften? Wat moet ik aan met allerlei tradities? Wat is nu precies 'gereformeerd'?
Zijn hier soms ook stenen bij, waar zij over struikelen, omdat ze — door de manier waarop wij ermee omgaan — niets meer hebben te maken met de belijdenis, dat de levende God in ons midden is?

Misdaad der vaderen
Er wordt in de Bijbel nogal eens gesproken over de misdaad der vaderen, die aan de kinderen bezocht wordt... waar de kinderen de dupe van zijn.
We moeten hierbij niet denken aan dronkenschap, het onterecht straffen van kinderen, e.d. Daar zijn ze ook wel de dupe van. Maar bij déze misdaad gaat het om het verzwijgen van de NAAM of om het geven van een verkeerde voorstelling van God, de Heere.
Met name dáár zijn de kinderen de dupe van.
Het is een misdaad, als wij bijbelse waarheden verzwijgen. Het is een misdaad, als wij geen eerlijke antwoorden geven op de vragen die zij stellen. Het is een misdaad, als wij hen niet aan het woord laten komen.

De generatie
Als wij aan de volgende generatie niet doorgeven wat wij zelf hebben ontvangen... als wij niet dóórvertellen wat wij zelf hebben gehoord... als wij geen antwoord geven op de vragen van onze kinderen, dan breekt bij ons de schakel die de verbinding vormt tussen de generaties. Dan stagneert de traditie.
Wij zijn het dan — en niet de jongeren —, die met de traditie breken.
En waar de schakel van de traditie breekt, daar is na één generatie sprake van geestelijke degeneratie.
Daar is in Richt. 2 ook sprake van, als wij in vers 10 lezen: 'Zo stond er een ander geslacht na hen op, dat de HEERE niet kende, noch ook het werk, dat Hij aan Israël gedaan had.'

Op de grens van een nieuw jaar en van een nieuwe situatie
In Jozua 4 ontmoeten wij het volk Israël op de grens van het beloofde land, op de grens van een nieuwe fase in de geschiedenis van dit volk.
Wij staan nu net op de grens van een nieuw jaar. Het is goed om onszelf af te vragen: Welke stenen dragen wij mee het nieuwe jaar in? Welke stenen richten wij op voor onze kinderen, voor de jongeren van de gemeente?
Maken wij hen nieuwsgierig in wat wij hun vertellen? Prikkelen wij hen tot het stellen van vragen? Is daar ruimte voor, in onze gezinnen, in de christelijke gemeente? En welke antwoorden geven wij? Proberen wij daarbij in hun huid te kruipen?
We kunnen dit ook breder invullen. We leven in een andere tijd en in een andere situatie dan vroeger. Welke stenen dragen wij vanuit het verleden mee naar de toekomst?
Als er iets is wat in onze tijd nodig is, dan is dat: het oprichten van gedenkstenen als een getuigenis van de machtige daden van de God van Israël, Die ook onze God is! Laten we onze kinderen maar nieuwsgierig maken.
En ik zou zeggen: laat ze maar komen met hun vragen! En of wij nu wel of niet antwoord kunnen geven — eventueel gaan we met hen op zoek —, dit moeten zij weten:
Kinderen die vragen worden niet overgeslagen!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen