Het eerste kruiswoord

De Zaligmaker is op het dieptepunt van Zijn lijden aangekomen. Zijn komst naar deze wereld was een diepe vernedering voor Hem Die gewend was aan de hemelse glorie. Zijn nederige geboorte in de kribbe van Bethlehem onderstreept dit krachtig.
En ook Zijn omwandeling op deze wereld is een zwaar lijden geweest. Constant moest Hij de pestwalm van de zonde inademen. Voortdurend bespeurde Hij dat ernstige Joden alles deden om Zijn Vader het bloed onder de nagels vandaan te halen. Zijn woorden werden niet geloofd. Als Hij wonderen doet, zijn veel mensen onder de indruk. Zij willen kilometers lopen om deze bijzondere profeet te zien. Maar als Hij dan zegt dat niemand tot Hem kan komen, tenzij het gegeven is van de Vader, wandelen velen niet meer met Hem (Joh. 6 : 65-66). Hij moet uitroepen: 'Hoe menigmaal heb Ik uw kinderen willen bijeenvergaderen, gelijkerwijs een hen haar kiekens bijeenvergadert onder de vleugelen; en gij hebt niet gewild' (Matth. 23 : 37).
Zijn lijden verdiept zich als Hij in de hof van Gethsemane komt. Hij voelt zoveel van toorn van God dat het bloedige zweet uit Zijn poriën geperst wordt. Hij smeekt of deze drinkbeker voorbij mag gaan.
Hij is gegeseld. Diepe voren in Zijn rug geploegd. En dat was nog maar de ingang tot Zijn bitter lijden. Hij is naar Golgotha gevoerd met het kruis op Zijn rug. Vier Romeinse soldaten hebben daar hun wrede werk verricht. Zij hebben de nagels in de handpalmen gezet. Een doffe klap werd gehoord. Het bloed spatte in het rond. Daar hangt de Zaligmaker tussen hemel en aarde. De brandende zon maakt het lichamelijk lijden nog veel dieper. Is dit lichamelijk lijden al ondraaglijk, het geestelijk lijden overtreft dit duizendmaal. Hier zal de volle last van Gods toorn over de zonde in een ogenblik doordragen worden...
Het is in deze omstandigheden dat het eerste kruiswoord uitgesproken wordt! Lieten andere kruiselingen de grofste vloeken horen, vervloekten Job en Jeremia hun geboortedag, zouden anderen smeken om verlichting van de pijn, Jezus' gebed is heel anders gericht.
Zijn eerste bede aan het kruis betreft zondaren!... Als het ergens blijkt dat Christus gekomen is om verlorenen te zoeken en zalig te maken is dat wel hier. Hij is niet gezonden om de wereld te verderven, maar om die te behouden. Welk een reden om hier eerbiedig bij stil te staan en vol aanbidding in stilheid de lofzang tot Hem te laten opstijgen. Wat heeft Hem bewogen?!
Als wij eerbiedig de sterfkamer van de Middelaar binnentreden horen wij hier Zijn diepste zieleroerselen. Hier komt ten volle uit Wie Hij is. Zijn hart brandt van liefde voor ten dode toe wankelende zondaren. Hoe beschamend voor zondaren die nimmer bewogen waren over hun eigen zieleheil. Voor kerkmensen die nooit worstelen met God om genade te krijgen. We kunnen hier nog meer uit leren. De ontluistering van Christus toont ons onze ontluistering. Als Christus in de kribbe gelegd wordt, wijst ons dat op onze geestelijke armoede (2 Kor. 8 : 9). Als Hij zo diep moest afdalen uit het hemels heiligdom, leert ons dat onze diepe val van God af.
Zo ook als Hij hier aan het kruis hangt, het dieptepunt van Zijn vernedering. Nog veel dieper dan in de kribbe zien we hier wat een mens is. Dieper dan de wet toont ons de Wetsvervuller wat zonde is. Hij ging in onze naaktheid. Hij trad in de pijn die wij verdiend hebben. Zijn ellende is onze ellende. Hij werd door God verlaten, omdat wij God verlaten hadden en omdat wij verdienen eeuwig door Hem verlaten te zijn. Verdient u dat?
Als er ooit een plaats is waar de zonde bitter is, is het wel in het geestelijk zien op het kruis van Christus, als we zien Wie we met onze zonde doorstoken hebben, is er een rouwklagen, zoals moeders wenen over een eerstgeboren zoon die sterft (vgl. Zach. 12 : 10).
Juist waar de mens het diepst vernederd wordt, juist daar schittert het diepst de liefde van Christus. In de kribbe blijkt Christus' ontferming, aan het kruis komt dit nog duidelijker naar voren. Is dat niet een treffende trek van het geestelijk leven? Waar wij met Christus sterven en met Hem de dood ingaan, daar verwonderen we ons al dieper over zoveel goedheid voor zoveel goddeloosheid. Het wonder wordt niet kleiner en gewoner, maar het wonder van Gods genade wordt steeds groter. Steeds dieper moeten we leren: God is goed voor een slecht mens. Hij is getrouw tegenover onze ontrouw. Zo leren we het woordje 'genade' spellen.
In Zijn bitter lijden bidt de Zaligmaker om vergeving. Welk een onmogelijk gebed. 'Vergeving' betekent namelijk zoiets als voorbijgaan, buiten beschouwing laten. Als we niet gehinderd worden door de ontdekking aan de rechtvaardigheid en heiligheid van God en zo aan de zondigheid van de zonde, is dit geen enkel probleem. Dan denken we gemakkelijk over vergeving en goedkoop over Gods genade. We zouden het God kwalijk nemen als zulke goedwillende mensen als wij niet in de hemel zouden komen. Natuurlijk, we zijn allemaal zondaren die niet volmaakt zijn, maar we menen het toch niet zo slecht?
Hoe anders als wij enig besef kregen van God en van de zonde. Dan gevoelen we dat God de zonde niet zomaar door de vingers kan zien. Dan leren we uit Gods Woord dat er zonder bloedstorting nimmer vergeving kan zijn. Er moet betaald worden. God spaart zelfs Zijn Zoon niet, zal Hij dan een opstandig schepsel ontzien?
Hier ligt tegelijkertijd het geheim. In Christus gaat God de zonde wel voorbij. Hij vergeeft niet alleen, maar vergeet ook. Hij geeft de zonde en de schuld van de zonde aan Zijn Zoon. Waar het bloed op de deurposten van ons hart gestreken is, daar gaat de engel van verderf voorbij. Nooit zal Hij meer toornen en schelden.
Vergeving, welk een kostbaar woord als we door zonde en schuld gedrukt door het leven gaan. Maar hoe zit het dan met deze wrede moordenaars en ruwe lasteraars? Hebben zij behoefte aan vergeving? Zeker! Gevoelen zij de behoefte aan vergeving? Allerminst! Als Jezus bidt voor deze zondaren, bedoelt Hij alles wat met de vergeving samenhangt. Niemand ontvangt vergeving zonder bekering, zonder berouw, zonder geloof, zonder levensvernieuwing en zonder het eeuwige leven. Vergeving is hier het kernwoord voor alle genadegaven die Christus verworven heeft en de Heilige Geest toepast in het hart. Waar vergeving is, is Christus en waar Christus is, is vergeving. Waar vergeving is, is zaligheid en waar zaligheid is, is vergeving.
Het is God Die vergeeft. Dat blijkt ook duidelijk uit deze bede. De zondaar vergeeft zich de zonde nooit. Een ontwaakte zondaar kronkelt zich in vele bochten om vrede te krijgen. Hij werkt en kerkt, slaaft en draaft, maar vrede krijgt hij niet. Vrede is daar, waar wij rusten van onze eigen werken en waar God rust in het werk van Zijn Zoon. Vrede is daar waar wij genoeg hebben aan het Lam Gods Dat de zonde der wereld wegneemt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen