Het eerste kruiswoord (2)

Voor wie bidt de Zaligmaker? Wie zijn de 'hun' in onze tekst? Het zijn de spotters rondom het kruis. Wie zijn dat? Dat zijn Joden en Romeinen.
De Romeinse soldaten voeren het oordeel uit. Voor hen is het niets bijzonders. Zij hebben wel voor hetere vuren gestaan. Zij hebben niet het minst besef van hetgeen zij doen en van hetgeen er gebeurt. Boven hun hoofden voltrekt zich het Goddelijke oordeel. De volle toom van God wordt boven hun hoofden uitgegoten. En zij dobbelen... Zij maken zich druk om een kledingstuk... Dat is een natuurlijk mens! Dat is ons vlees! Uw Romeinse hart? Onder de meest ernstige prediking denken wij rustig over onze aardse genoegens. Voor zulke mensen bidt de Zaligmaker.
Hij bidt voor Joden. Wat zijn dat voor een mensen? Joden zijn niet onverschillig. Joden zijn ernstig. Zij onderzoeken de Schrift, zij geven aan armen, zij hebben hun gebedstijden. Wat dat betreft, kunnen wij ons in hen herkennen...?
Er geldt meer van deze Joden. Zijn het aan de buitenkant zulke godsdienstige mensen, in het wezen van de zaak zijn het de meest goddeloze mensen. Het zijn zondaren die God stank voor dank geven. De Heere Jezus heeft veel wonderen gedaan. Hij heeft mensen genezen van hun kreupelheid, van hun blindheid, en zoveel andere kwalen. En we hebben alle reden om ons achter deze mensen te stellen. Heeft het ons aan iets ontbroken? Moeten wij ook niet zeggen dat de Heere ons dagelijks onderhoudt, verstand geeft, iedere minuut opnieuw doet ademhalen? Welke weldaden als we gezonde kinderen van de Heere ontvangen hebben. Welk een voorrecht als we gezond zijn, als we werk hebben, enz.
De Joden die voor het kruis staan, hebben meer gezien. Niet alleen lichamelijke wonderen, maar ook geestelijke. Zij hebben gezien hoe mensen tot bekering kwamen. Denk aan Zacheüs, die een overste in het kwaad doen was en zijn gestolen goederen vierdubbel terug wilde geven. Denk aan Levi, ook zo'n gemenerik, heel zijn leven is veranderd. En opnieuw kunnen wij ons achter deze mensen scharen. Misschien hebben wij ook de wonderen van Gods genade gezien. Naamchristenen verloren al hun zekerheden. Sleurchristenen ontwaakten. Ontwaakte zondaren kwamen tot een geestelijke doorbraak en roemden in de Heere Jezus Christus alleen. Hoe groot!
De Joden voor het kruis hebben de Heere Jezus horen spreken. Hij sprak niet als een schriftgeleerde, maar Hij sprak als machthebbende. Zijn woorden legden beslag. Zijn heilige levenswandel onderstreepte Zijn prediking. Met diepe ernst heeft Christus getuigd: 'Gaat in door de enge poort; want wijd is de poort, en breed is de weg, die tot het verderf leidt, en velen zijn er, die dezelve ingaan; want de poort is eng, en de weg is nauw, die tot het leven leidt, en weinigen zijn er, die dezelven vinden' (Matth. 7 : 13-14). Met al de liefde van Zijn ziel waarschuwt Hij de Joden om niet de gemakkelijke en schijnbaar veilige weg te nemen, want die eindigt in het verderf. De weg ten eeuwige leven is een moeilijke en smalle weg van strijd en ontbering en verdrukking. Niemand hoorde ooit zo'n prediker als de Joden. Nooit was een voorganger zo ernstig en zo liefdevol en zo gunnend. Ook wij lezen het Woord van God en horen dit Woord verklaren. We weten van die ontzaglijke werkelijkheid van hel en hemel, we horen iets van de majesteit van God, we lezen dat heel de wereld voor God verdoemelijk is, we worden ernstig vermaand tot bekering, we krijgen met klem op onze ziel gebonden dat we zonder wedergeboorte in Gods rijk niet kunnen komen en we worden ook op een lieflijke en aandringende wijze genodigd om onze zonden te verlaten en met ons harde of verontruste hart tot de Zaligmaker te komen.
Dit alles heeft niet nagelaten diepe indruk achter te laten in de harten van de Joden. Hoeveel keren hebben zij niet uitgeroepen dat Christus een groot profeet was, dat Hij de Zoon van David was. Zelfs hebben ze Hem acht dagen tevoren binnengehaald en uitgeroepen: 'Hosanna'. En wij? Heeft het Woord van God ons geraakt en getroffen? Is er in de dorre doodsbeenderen van ons hart beroering gekomen? Kregen wij last van onze zonde? Is er bij ons het besef dat we niet kunnen sterven zoals we geboren zijn?
We keren terug naar de Joden. Met die goedertierenheden van de Heere, met de voorbeelden van Gods genade voor ogen, ondanks de indringende woorden van de Redder van verlorenen en tegen alle gewetensovertuigingen in hebben zij Barabbas gekozen boven Jezus... In een grote hysterische massa hebben zij uitgeroepen: 'Kruist Hem'.
Welk een gruweldaden! Dat zijn nu zulke ernstige mensen! Dat zijn de verbondskinderen van onze tijd!... Zijn we het? Dat zijn de geestelijke leiders!... Zijn we het? Dat is het hart van een gevallen zondaar. Is dat ons hart? Dieper dan het paradijs toont ons Golgotha dat wij ons aan God vergrijpen! We vergrijpen ons aan Gods wet iedere keer dat we begeren. We vergrijpen ons aan het beeld van god iedere keer dat we afgunstig zijn en zo de wortel van doodslag bedrijven. Hier blijkt dat we ons vergrijpen aan de Zoon van God en daarmee aan God zelf!...
Het zijn de Joden niet die de Zaligmaker kruisigden. Het zijn de Romeinse soldaten niet. Neen, het zijn onze zonden (vgl. HC zondag 15). ledere zondige gedachte is Godsmoord!...
Hier opent de Zaligmaker Zijn mond. Wat is nu te verwachten? Is er iets anders te verwachten dan dat Hij zal bidden om vuur van de hemel zoals Elia? Is er iets anders te verwachten dan dat Hij Zijn Vader zal bidden om de fiolen van Zijn gramschap uit te storten op deze grenzeloos goddeloze menigte? De wet zegt dat dit gebeuren moet. De duivel maakt het iedere zondaar met schuldbesef duidelijk dat dit de enige uitkomst kan zijn. Ook mijn geweten ziet geen andere weg.
Het evangelie getuigt echter anders. Het evangelie komt hier zo helder naar buiten. Christus bidt niet om de verdelging van Zijn vijanden, maar Hij bidt voor hun behoud. Hij heeft Zijn vijanden lief. Hij zegent degenen die Hem vervloeken. Hij doet wel degenen die Hem haten en Hij bidt voor degenen die Hem geweld doen en Hem vervolgen (Matth. 5 : 44). Zijn er ooit woorden te vinden om deze zondaarsliefde te verwoorden? Een eeuwigheid is nodig om Hem te prijzen!
Als zelfgenoegzaam christen ligt hierin weinig troost. Ik erger mij aan Gods ontferming over goddelozen. Dat wordt echter anders als ik er enigermate achter kom dat heel mijn nette en aktieve christelijke leven voor de Heere afschuwelijk is. Dan denk ik aan dat meisje van 17 jaar dat zichzelf niet beter acht dan al die Joden. Zij weent over haar harde hart. Ze voelt zichzelf zo'n huichelaar, 's Morgens staat ze op en denkt: 'Het lijkt wel alsof ik geboren ben om te zondigen'. Ik denk aan die grijsaard van 78 die heel zijn leven lang precies wist hoe het allemaal moest, maar nu de werkelijkheid onder ogen krijgt. Hij beseft dat heel zijn leven niet in Gods dienst stond, maar in dienst van het eigen 'ik'. Hij buigt zijn stramme knieën om met schorre stem de Heere aan te lopen. Ik weet wel dat dit evangelie van troost niet aansluit bij uw geweten, maar toch wil ik het u voorhouden. Jezus bidt voor zulke mensen als u bent!...

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen