Het ’gat’ na de belijdenis

Vreugde
Palmzondag en Pasen...
Het waren vreugdevolle zondagen!
Jongeren, en ook ouderen, voegden zich bij de rij van al degenen die door de eeuwen heen kwamen tot belijden van die ene Naam.
We zien het als een getuigenis van het werk van de levende Christus, die door Zijn Geest in ons midden woont en werkt.
'God is tegenwoordig. God is in ons midden: laat ons diep in 't stof aanbidden!'

Groeien en slinken
De rij groeit en wordt steeds langer.
Ook bij het slinken van het aantal kerkgangers is er sprake van groei.
Het is maar net hoe je het bekijkt.
Gods Koninkrijk groeit in ieder geval.
In dit Koninkrijk staan we in het perspectief van de geschiedenis.
In dit perspectief is er alléén maar sprake van groei. Nooit van slinken.
Laten we het in dit artikel nu zó maar bekijken.
In dankbare erkenning van het werk van Hem van Wie alle groei is!

Intensief
De belijdeniscatechisatie wordt door de catechisanten altijd als heel intensief ervaren.
Het is een tijd waarin je leven een extra vulling krijgt. De dingen krijgen een bepaalde dieptedimensie. Dingen worden misschien ook wat beter op hun plaats gezet.
De belijdeniscatechisatie wordt in deze zin anders ervaren dan de 'gewone' catechisatie. Als je de belijdeniscatechisatie gaat volgen, dan zit daar ook een duidelijke keus achter. Je bent gemotiveerd. Dat geldt ook voor de anderen die dezelfde keus gemaakt hebben. En dat bindt. Dat geeft een gevoel van gemeenschap.
Op de belijdeniscatechisatie trek je een jaar lang intensief met elkaar op. Je luistert samen naar de stem van de Herder. Je voert fijne gesprekken met elkaar. Je wisselt vragen en twijfels uit. Je léért ontzettend veel. En je staat naar je gevoel ook veel bewuster in het leven.
Kortom: het is een heel bijzondere tijd. Het is een periode met een gouden randje.

Een wolk van getuigen
En dan is daar de dag waar je toch wel naar uitgezien hebt.
Je 'ja'woord klinkt in het midden van de gemeente.
Een wolk van getuigen!
Je hebt je weg gevonden in de loopbaan van het geloof: achter Jezus aan, de overste Leidsman en Voleinder van het geloof.
Vanaf de tribune moedigen de toeschouwers je aan...

Een 'gat'
Maar daarna...
Die dag is verleden tijd. De periode van belijdeniscatechisatie is voorbij.
Het is net alsof je in een 'gat' terechtkomt.
Die ene vaste avond is leeg. Geen gesprekken meer over het geloof. Geen uitwisseling meer van allerlei zaken die je bezighouden. Het lijkt net alsof je leven z'n extra vulling kwijt is. Alsof de dingen hun dieptedimensie weer verliezen en je leven weer oppervlakkiger wordt.
Beleven velen die belijdenis van het geloof aflegden de 'na-belijdenis' periode niet zo?
Maar daar is, dunkt me, toch wel wat aan te doen?

Meewerken aan opbouw gemeente
In de belijdenisvragen die gesteld worden, wordt o.a. gerept over 'met blijdschap arbeiden in Gods Koninkrijk' en over 'meewerken aan de opbouw van de gemeente van Christus'. Het 'ja'woord heeft ook alles hiermee te maken.
De vraag is echter: Wat houdt dit concreet in? Meewerken aan de opbouw van de gemeente van Christus — wat is dat en hoe doe je dat?
En hoe helpen wij jongeren en ouderen om hun 'ja'woord ook gestand te doen?
Ik zou ervoor willen pleiten, dat aan deze vragen meer aandacht wordt besteed. Veel jongeren die belijdenis hebben gedaan, weten gewoon niet wat meewerken aan de opbouw van de gemeente concreet inhoudt. Zij zouden wel wat willen doen, maar wat?

Gaven en verantwoordelijkheden
Mijns inziens heeft dit alles te maken met de vraag of er bij de kerkeraad visie is op gemeente-zijn en gemeenteopbouw.
Wij leven in een kerkelijke cultuur, waarin het haast vanzelfsprekend lijkt, dat de meeste leden van de christelijke gemeente — voorzover zij meelevend zijn — het bij de zondagse kerkgang laten.
Het lijkt me echter meer vanzelfsprekend, dat allen die tot de christelijke gemeente behoren, ook door-de-week op één of andere manier beschikbaar zijn. Een ieder naar de gaven die hem of haar geschonken zijn.
Waar gemeenteleden met hun gaven worden ingezet, daar worden hun ook verantwoordelijkheden toevertrouwd. Dat werkt zeer motiverend. Het versterkt het verantwoordelijkheidsgevoel voor de gemeente en het vergroot ook de betrokkenheid bij het leven in de gemeente.
We kunnen hierbij denken aan deelname aan een kring, waarbinnen gemeenteleden veel voor elkaar kunnen betekenen. We kunnen ook denken aan het leiden van een zondagsschoolgroep, een jeugdclub e.d., aan het deelnemen aan evangelisatieactiviteiten, aan diakonale taken, aan praktische klussen, en zo is er meer te noemen.

Taak kerkeraden
Kerkeraden hebben de taak om gaven op te sporen, te helpen ontwikkelen en ook in te zetten. Rom. 12, 1 Kor. 12, Ef. 4 e.d. staan niet voor niets in de Bijbel!
Wij geloven dat de Heilige Geest vele gaven — in een prachtige veelkleurigheid — aan de gemeente heeft geschonken. Maar hoeveel gaven liggen er niet begraven?
Er valt heel wat op te delven!
Laten predikanten en kerkeraden ook hierin luisteren naar wat de Geest tot de gemeenten zegt. Laten zij ook de gemeenteleden hierin motiveren en activeren. En laten zij degenen die nu belijdenis van het geloof aflegden wat dit betreft opvangen en helpen hun plaats in het geheel van het gemeenteleven te vinden en in te nemen. Er hoeft na de afsluiting van de belijdeniscatechisatie toch geen 'gat' te zijn!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen