Maria huilt

De situatie in Peru is om te huilen.
De ene slag na de andere treft ons. Na de economische klap (waarbij onze daalder opeens nog maar dertig cent waard was), na de schok van de aardbeving rond Moyobamba, na de gesel van de cholera en de stakingen in de gezondheidszorg en het onderwijs, nu nog weer een extra aardbeving rond Moyobamba (die vanwege de verticale trillingen nog meer huizen van 'hermanos' heeft geveld dan de vorige keer). En intussen gaan de geweldplegingen ook nog gewoon door.
Er kan voor ons gevoel toch echt niet meer bij op.
Of wij hele dagen lopen te huilen hier? Nee, u kunt zich niet voorstellen hoe de strijd om te overleven hier stug doorgaat. U weet in Nederland ook soms meer wat hier allemaal gebeurt, omdat u krantenberichten leest, die alle ellende op een rijtje zetten en analiseren. Wij hebben vaak geen tijd en geen zin om al de problemen onder ogen te zien. Wij zien dichtbij al genoeg. 'Hermana' Antonia van 'Elim' moest als gevolg van een ongeluk tijdens het spel een zoon van 12 jaar naar het graf brengen. Slechts één gemeentelid van 'Los Olivos' heeft nog maar cholera gehad, maar de epidemie is erg genoeg. Om te huilen.
Het is vanuit deze situatie niet vreemd dat je op het journaal een huilende heilige maagd Maria voorgeschoteld krijgt met vele geëmotioneerde mensen er rondomheen.
Vanuit ons nuchtere westerse ongeloof in zulke mirakels, ben je even geneigd naar het scherm te lopen om te kijken of het beeld écht wel huilt of dat er een kopje water bijstaat, waarmee ze de ogen eerst bevochtigd hebben. Maar ik heb geleerd niet met mensen in discussie te gaan over of het mogelijk is dat een beeld van Maria kan huilen of niet. Ik kan ook steeds meer begrijpen waarom het vooral huilende moeders en wezen aanspreekt en waarom de Mariaverering zo wortel geschoten heeft op Peruaanse bodem. Ik stel alleen nog altijd de goede protestantse vraag of het ons écht kan troosten dat Maria huilt. Is het geen religieus zoethoudertje dat als een asperientje ons even de pijn doet vergeten? Lukt het ons echter als protestanten een betere troost te bieden, die ook het hart van de pijn raakt?
Ik denk dan aan de enige èchte troost die de Schrift zèlf biedt. Maar die troost lijkt soms zo hard, omdat ze botst op ons ongeloof. De engelen en later de 'Tuinman' zeggen tegen Maria Magdalena: 'Vrouw waarom weent gij?' (Joh. 20 : 13, 15). Ze had toch een goede reden om te huilen? Haar Meester was immers dood en zoek! Ze huilde niet eens om haar eigen persoonlijke of familiesituatie. En dan toch die berispende vraag: 'Waarom huil je?' M.a.w. waarom geloof je niet dat Hij opgewekt is naar de Schriften en zoals Hij zèlf gezegd heeft! Waarom blijf je in het donkere graf kijken zonder datje het licht van de opstanding binnen laat dringen in je leven? Waarom zoek je de Opgestane niet waar Hij te vinden is? Maar gelukkig de Opgestane zoekt haar op in haar verdriet en laat zich opnieuw vinden. Als Hij haar bij name roept: 'Maria!' dan herkent ze Zijn stem, roept het uit: 'Meester!' en leert ze Hem weer volgen als discipel.
Zal ze later nooit meer gehuild hebben? Ik denk van wel. Van Jezus mogen we huilen om de situatie. Hij deed het zelf ook soms (Joh. 11 : 35). Toen Hij al de ellende van de wereld op zijn dak kreeg, riep Hij het uit: 'Mijn God, Mijn God, waarom hebt Gij Mij verlaten?', opdat wij nimmermeer van God verlaten zouden worden. Dàt is èchte troost, die zelfs ook Maria de moeder van Jezus nodig had en die zij ook niet kan geven noch bemiddelen.
De Opgestane vraagt ons: 'Waarom huil je?' Die vraag is het begin van de diepste troost.
Peru, 'waarom huil je?' Vele ouders huilen omdat ze voor hun kinderen geen schoolboeken en schooluniformen en schriften kunnen kopen en de schoolgelden niet kunnen betalen. Vele ouders huilen omdat hun kinderen vroegtijdig sterven. Anderen huilen omdat ze niet kunnen verkroppen dat zovele rijken nauwelijks huilen en zij wel.
Het enige èchte antwoord op ons huilen is de persoonlijke ontmoeting met de Opgestane Heere en Heiland. Hij geeft ons hoop op een echte toekomst, liefde om anderen lief te hebben ook als het ons veel kost en geloof om tegen al het zichtbare negatieve in te geloven dat het Koninkrijk Gods komt.
Maar wat kunnen en mogen we doen in de Naam van de Opgestane voor al diegenen die huilen? Hen het Evangelie brengen in Woord en Daad en oases opbouwen waar mensen op adem kunnen komen om het te kunnen volhouden tot het einde. Dan zal niemand meer huilen, omdat Hijzèlf eerst àl onze tranen van de ogen afgewist heeft.
En Hijzèlf zal er nu al voor zorgen dat je niet méér hoeft te huilen dan je aan verdriet dragen kan. Daar staat Hij voor in, want daarom stond Hij op!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen