In Memoriam ds. H. Roelofsen

Op 22 mei jl. overleed Hendrikus Roelofsen, emeritus predikant te Zeist. Collega Roelofsen is geboren in Ede op 8 april 1905. Na volbrachte studie werd hij op 31 mei 1942 predikant in Reeuwijk. Daarna stond hij van 1946 tot 1951 in Bodegraven en van 1951 tot 1 mei 1970 in Zeist. Tijdens zijn emeritaat verrichtte hij nog pastorale arbeid in Ederveen, Scherpenzeel, Nijkerk en Ede. En preekte hij nog zolang hij dat kon.
Henk Roelofsen stamde uit dezelfde familie als mijn eerste vrouw. Wij hebben hem leren kennen als een collega, die in zijn karakter en zijn godsdienstige instelling veel meedroeg uit het milieu waarin hij was opgegroeid, de Veluwe, Ede en omgeving. Dat het heil des Heeren ook voor hèm was, zag hij steeds als een groot wonder. Hij bleef daar moeite mee houden, ziende op zichzelf.
Onze collega was wat 'stil' van aard. Hij trad niet op de voorgrond. Hij liet anderen voorgaan in de positieve zin van het woord. Hij zocht zeker niet zichzelf en eigen roem. Dat duiveltje dat zich zo gauw roert in ons binnenste! Vanuit zijn achtergrond en door de Heere geleerd had hij een diepe zelfkennis meegekregen. Hij dacht klein van zichzelf en wist goed wie hij 'van nature' voor God was, ook in zijn ambtswerk. Te groter was daarom ook voor hem de genade Gods in Jezus Christus en te noodzakelijker de persoonlijke kennis daarvan!
Zijn prediking was 'eenvoudig' in de goede zin van het woord. Daarom juist schitterde het Evangelie des te rijker daarin door! En dat laat de Heere niet ongezegend. Dat gold ook voor de prediking van Henk Roelofsen.
Hierbij was hij een trouw en integere pas­tor. Aan hem toevertrouwde geheimen waren bij hem veilig, een bijzondere deugd van een goede pastor! Hij kende zichzelf goed en wist zichzelf op de juiste wijze te taxeren. Zo had hij een bijzondere mensenkennis, die door veel wist heen te boren om het eigenlijke bloot te leggen. Zo was hij een goede herder van de schapen van de grote Herder! In de gemeenten die hij heeft gediend, weten velen daarvan te getuigen.
Zoals dit wel meer gebeuren kan, heeft Henk Roelofsen in gemeenten gestaan naast collega's die of in theologische kennis of in karakter en wijze van optreden erg met hem verschilden. Maar hij had naast hen zijn eigen plaats en bleef zichzelf. Begiftigd met zijn 'eigen' wijsheid, trouw en integriteit.
Tijdens zijn emeritaat bleef hij meeleven zolang hij kon. Hij was, zo mogelijk met zijn vrouw, op de jaarvergaderingen van de Geref. Bond, op de contios van de Herv. Gereformeerde predikanten en van de Herv. Geref. emeritipredikanten en predikantsvrouwen. Totdat een ernstige ziekte zich bij hem openbaarde, die uiteindelijk leidde tot zijn heengaan. Bij het laatste gesprek dat wij samen hadden, toonde hij zich weer als een man van weinig woorden. Weer ging het om de persoonlijke heilszekerheid. 'Je zou wel eens een knikje willen hebben'. Dat was Henk Roelofsen, komend uit het bekende, doch zeker niet het 'slechtste' milieu. In dit gesprek kwam hij toch weer terecht bij de zekerheid van Gods beloften en van het werk van Christus. De Pinkstergeest verkondigde weer aan hem Christus en verheerlijkte Deze! De vastheid daarvan daalde neer in het hart van deze pastor. De tekst die op de rouwkaart staat, kwam over zijn lippen, uit zijn hart. 'Hij, die U roept, is getrouw. Die het ook doen zal.'
'Dat geldt van mijn ambtelijke bediening en van mijn persoonlijk geestelijk leven. Ook nu mijn sterven nabij is.'
Wij dachten samen nog even na over het sterven van Aaron. Deze moest tevoren zijn ambtsgewaad afleggen. Wij pasten dit toe op Gods ambtsdragers die sterven. Zij gaan heen, nadat zij hun ambt hebben neergelegd. Maar de Grote Ambtsdrager stierf tijdens de vervulling van Zijn ambt. Hij leeft en heeft een eeuwig Priesterschap.
Hij zegt tot Zijn getrouwe dienstknechten bij hun sterven: 'Gij goede en getrouwe dienstknecht, ga in in de vreugde van Uw Heere'. En dit alles op grond van Zijn Ambtswerk.
Dit troost ons en stemt ons toch tot dankbaarheid bij het heengaan van vriend Roelofsen. Dit geve de Heere God in het bijzonder aan zijn vrouw en kinderen en verdere familie bij het verdriet om het gemis. Het moge hun blijvende begeerte zijn, dat het Woord door hun man en vader gepredikt, ook hen tot een eeuwige zegen zal zijn!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen