Sara lacht

Na 'Maria huilt' wil ik het nu over 'Sara lacht' hebben. Sara Gonzalez is een buurmeisje van ons. We hadden al vaak gehoord dat het een hopeloos geval was. Drugsverslaafd. Bleek gespoten zag je haar soms op de stoep zitten. Een verlepte mooie bloem. Hoeveel bijen hadden al niet om haar heen gezwermd. Haar eigen vader heeft haar zelfs misbruikt. Haar vaak overspannen moeder heeft haar altijd verwend. Net of dat Sara zou helpen om van de drugs af te blijven. Ze was er echter later nog feller door in haar roepen om de drugs. Ze moest bevredigd worden. Zo niet dan bewoog ze hemel en aarde! Steeds meer raakte ze verstrikt in het net van de verslaving. Wie zou haar eruit halen? Ze was al eens eerder in contact gekomen met 'evangélicos', maar 't had haar niet kunnen helpen. Tot ze tijdens een evangelisatieactie van onze gemeente door God zelf uit de goot werd gehaald. God zèlf antwoordde haar schreeuw om hulp uit de diepte van haar ellende. God zèlf ontnam haar de voorheen onstuitbare drang naar drugs. Menselijkerwijs onverklaarbaar. Onze andere sceptische buurvrouw vindt het nog altijd het grootste wonder wat in onze gemeente is geschied.
Als Sara zelf later ettelijke malen getuigt van haar Redder is ze altijd opmerkelijk sober over haar vroegere slet-leven. Dat is een teken van het ware. Nog meer dat in haar getuigenis altijd de Heere centraal staat en alle eer toekomt. Ze roemde 'in de vrije gunst die eeuwig Hem bewoog'. Onbegrijpelijk vindt ze het dat God haar opzocht.
Ze leerde snel en veel. Hele dagen liep ze met haar Bijbel in de hand. En ze kan praten als de beste met veel overtuigingskracht. Heel direct. Haar ex-vrienden en vriendinnen moesten 't weten en 'eraan geloven'. Als zij 't geloof zou kunnen geven, waren ze allemaal bekeerd! Natuurlijk raakte ze die vrienden spoedig kwijt. Er was aan haar geen lol meer te beleven. En die aanstekelijke vreugde van haar stak hen. Onvermoeibaar is ze, maar nog steeds erg wispelturig en onvoorspelbaar.
De eerste beproeving doorstond ze: een jongen van de kerk werd verliefd op haar. Ze trapte er niet in. Daarna volgden er meer. Ze legde het mij uit (want ze vertelde mij veel): zo veel negatieve ervaringen maakten haar nog ongeschikt voor zuiverder verliefdheden. Bovendien zouden ze haar verliefd-zijn op Jezus Christus beconcurreren.
En 't is me ook een baas! Een zeer sterke wil heeft ze. De enige die haar overtuigen kan is God en de Bijbel. Maar die spreken niet altijd zo duidelijk. Of ze spande de Bijbel èn zo God voor haar kar. Opeens wilde ze niet mee naar een jeugdkamp in Moyobamba, hoewel de vliegticket al gekocht was. Dankzij 't feit dat haar door anderen de autoriteit van de 'pastor' ingeprent was en dankzij het feit dat ik doordrukte, ging ze tenslotte toch en kwam gezegend terug en schaamde zich dat ze zo eigenwijs geweest was.
Ze groeide in Godskennis en in zelfkennis. Werd iets handelbaarder en evenwichtiger. Ze kon weer lachen om gewone dingen en grapjes maken. We schakelden haar in bij het evangelisatiewerk. Vooral als we haar naar nieuwe plekken stuurden, voelde ze zich nuttig. De zondagsschool eiste te veel regelmaat en gelijkmatigheid. Ex-drugsverslaafden blijven nog lang 'alles of niets'mensen. In de (gebeds)diensten kon het haar niet emotioneel genoeg gaan. Met volle overtuiging en met luide stem bad ze. Raakte af en toe in trance: dat heet 'dansen in de Geest'. Ze houdt er strakke regels op na over wat mag en wat niet mag w.b. kleding, gedrag binnen de kerkruimte en omgang met andere jongeren. Steeds meer ga je ontdekken hoe een verleden ook in het nieuwe door Christus geschonken leven nog steeds meespeelt. Ze moet geestelijk bevredigd worden, anders voelt ze zich leeg. Met overgave en handgeklap zingen helpt. Vurig bidden ook. Evenals evangelisatietoespraken houden. Ik moest haar nogal eens bijsturen en uitleggen waarom andere gemeenteleden haar niet altijd konden volgen.
Tot ze op 'n dag weer op de haar indringende wijze zegt: 'Ik moet u spreken'. Het punt is dat ze gelooft dat God wil dat ze naar een andere gemeente moet overstappen, want 'al een tijd lang kan ik in Los Olivos niet mezelf zijn. Soms lacht men om me als ik me uitdruk zoals ik wil.' Diezelfde avond nami ik haar mee naar een huisdienst, waar ze een heel goed toespraakje hield tot de uitgenodigde familieleden en buren. Des te meer kon ik wel huilen toen ze de volgende zondag al niet meer kwam, hoewel ik haar gevraagd had ons tijd te geven om haar probleem bespreekbaar te maken en hoewel ik haar uitgelegd had dat op grond van 1 Cor. 12 : 18 het persoonlijk gevoelen geen criterium mag zijn om van gemeente te veranderen. Wat jammer toch. Jammer dat we in haar oog niet 'pinksterachtig' genoeg zijn, ondanks onze openheid naar die wijze van geloofsbeleving. Ik hoor later ook dat de dominee van de concurrent-kerk , haar ervan had overtuigd dat haar in een droom bevestigd gevoelen, dat ze weg moest gaan uit Los Olivos in overeenstemming was met de Bijbel. Haar vrienden en ik van Los Olivos stonden machteloos. Het heeft mij geschokt en verward. Met de andere kerk zag ik haar aan straatevangelisatie doen. Nog steeds groet ze me alsof er niets ergs gebeurd is. Ze werkt toch in Gods wijngaard en het gaat toch niet om het kerkgenootschap!
Opnieuw word je je ervan bewust hoezeer karakter(mis)vorming en geloofsbeleving samenhangen. Hadden we het kunnen voorkomen? Hadden we haar meer officiëler moeten inschakelen? Maar zou ze dan niet verwaand geworden zijn? Je mag er toch niet aan toegeven dat menselijke gevoelens gaan heersen over de Schrift? Maar hoe zit dat dan in Nederland, waar ook steeds meer ieder zijn predikant en zijn (andere, bijzondere of buitengewone) wijkgemeente uitzoekt? Waar een 'bonder', zich niet bij een confessionele dienst kan uitdrukken zoals hij dat zou willen: luid en langzaam galmend in de oude berij­ming. Waar een 'gekrookte rieter' niet meer bij een 'gewone bonder' dàt geklank kan horen wat met zijn dogmatiek of bevinding samenstemt. Zo gebeurt het dat op zondagmorgen zelfs op de Veluwe een Puttenaar naar Elspeet gaat en andersom en in Nunspeet een 'middenbonder' een 'contekstuele bonder' voorbijfietst.
Sara lachte gelovig uitbundig om het gegeven onverdiende heil. Later lachte ze ongelovig over 1 Cor. 12 : 18. Het heeft mij pijn gedaan. Als één lid zich losmaakt, lijdt het lichaam. Of moet ik harder zijn en het maar gewoon vinden, dat zondagse verkeer op de Veluwe? Wellicht doe ik er straks zelf aan mee met het argument dat het in Nederland teveel om de dominee draait en dat het te weinig gaat om het samen gemeente zijn.
Toch blijft 'het geval Sara' me dwars zit­ten. Kun je overstappen naar een andere gemeente op grond van persoonlijke spirituele behoeftes? Werkt het grote aanbod van verschillende evangelische kerken hier niet negatief? Mag je zeggen: overstappen geeft niet, want we zijn toch allemaal lid van de kerk van Christus?
Laat de Nederlandse situatie ook niet zien dat de meer persoonlijke spirituele behoeften en het zich meer thuis voelen bij een andere gemeente steeds meer de formelere, objectievere en soms zelfs bijbelse criteria wegduwen? En heeft de Nederlandse manier van kerk zijn en eredienst vieren deze doorbreking van de (wijk)gemeentegrenzen niet in de hand gewerkt?
Het huilen staat me vaak nader dan het lachen. Wat me doet lachen is dat God ons — kromme stokken of eigenwijze blokken — tòch gebruikt bij zijn zendings- en evangelisatiewerk en dat er in het Koninkrijk Gods geen hokjesgeest zal waaien!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen