'Welke Kerk voor het jaar 2000?'

'Welke Kerk in het jaar 2000?' Deze vraag was het uitgangspunt tijdens de 'convention' (regelgevende vergadering), die door de Union des Eglises Réformées Evangéliques Indépendentes (EREI) op zaterdag 25 en zondag 26 mei jl. werd gehouden in het Zuidfranse plaatsje La Grande Motte.
De gemeenten behorend tot de EREI vinden we vooral in het zuiden van Frankrijk, de streek waar de Hugenoten na de opheffing van het Edict van Nantes (opheffing van de godsdienstvrijheid in het jaar 1685) met veel geloofsvolharding hebben standgehouden tegen de soldaten van de Franse koning Lodewijk XIV. Plaatsnamen als' Toulouse, Montpellier, Nîmes, Alès, Marseille en Aix-en-Provence zullen niet onbekend voorkomen. Verder bevinden zich elders in Frankrijk nog enige gemeenten, waarbij voor de stad Parijs en omgeving opvallen. In totaal telt deze kleine Protestantse Kerk met haar Gereformeerde belijdenis (Confession de La Roebelle – 1559) op dit moment zo'n 13.000 leden, waarvan 2.000 belijdende leden. De vaak zeer kleine gemeenten, waarvan vele zonder predikant, hebben het moeilijk om staande te blijven in een overwegend Rooms Katholiek land, waar bovendien de onkerkelijkheid bijzonder groot is. Het leidinggevend comité van de kerk probeert hier al het mogelijke aan te doen en door een juist beleid de toekomst te bepalen. Vanuit de gemeenten klonken echter de laatste tijd geluiden, waarin een andere visie weerklonk, dan de kerkleiding hierbij voor ogen staat.
Vandaar dat nu, voor 't eerst in de geschiedenis van de Unie, ieder die tot de kerk behoort de gelegenheid kreeg om tijdens deze grote nationale vergadering van leden zijn of haar kritische, hetzij instemmende geluid te laten horen. Zo'n kleine 300 leden van de kerk hadden aan de uitnodiging van de leiding gehoor gegeven en waren nu op het terrein van één van de vele vakantieoorden in La Grande Motte bijeen.
Om het belang van de bijeenkomst te onderstrepen was de Franse televisie aanwezig om van het hele gebeuren door middel van fragmenten verslag te doen in een uitzending van in totaal een half uur.
Waar moet het met de kerk naar toe in het jaar 2000? Zo luidde de ondertitel van het conferentiethema 'Communiquer/Communier'.
Een woordspeling, die vertaald luidt: Communiceren en gemeenschap oefenen.
Er gaan namelijk in de EREI geluiden op om tot een levendiger en hechter gementelijk leven te komen door middel van een beter gebruik van de moderne communicatiemiddelen. Tijdens de start van de conferentie, zaterdagmorgen, werd, om dit meteen te illustreren, op een levensgroot scherm een kersverse video vertoond, waarin de vraagstelling aan de orde werd gesteld. Daarna volgde een uitvoerige inleiding op het thema door één van de predikanten, Daniël Bergèse, waarin de nadruk werd gelegd op het feit, dat communicatie wel belangrijk is, maar dat werkelijke gemeenschap een gave is van God en het werk van de Heilige Geest. Door de zonde is onze relatie met God totaal verbroken. De gemeenschap moet van buiten af komen in Christus! Dan pas is er onder elkaar weer gemeenschap mogelijk.
's Middags ging men in groepen uiteen om forums (gespreksgroepen) mee te maken, waarin met elkaar over de vragen doorgesproken kon worden. Van iedere deelnemer werd gevraagd een enquêteformulier in te vullen, waarin met een waarderingscijfer aangegeven kon worden welke van tien punten men het grootste obstakel vond voor de broederlijke gemeenschap in de plaatselijke gemeente.
Deze genoemde punten waren:
Verschillen in de leer
We zijn te individualistisch
Het gebrek aan tijd om elkaar te ontmoeten
De grote afstand tussen de gemeenten (de gemeenten liggen zeer verspreid op grote afstand van elkaar!)
De verschillen op cultureel en sociaal vlak
Politieke verschillen
Het verschil in karakter
De geringe levensheiliging van de gelovigen
Het generatieconflict (jongeren willen vernieuwingen, ouderen houden deze tegen)
De huidige kerkelijke organisatie (de kerkleiding zou teveel een eigen weg gaan en onvoldoende luisteren naar wat in de gemeenten leeft).

Duidelijk is de leiding van de Unie op dit moment uit op een beter inzicht in de huidige plaatselijke situatie. Een inventarisatie van de moeilijkheden derhalve. Met de achterliggende vraag hoe het gemeentelijk leven en de beleving van de geloofsgemeenschap bevorderd kunnen worden. En zodoende de wervingskracht van de kerk versterkt kan worden.
De kerken kennen de laatste jaren geen groei, terwijl ook in Frankrijk de Pinkstergemeenten juist wel een groei weten te realiseren.
Uit gesprekken bleek, dat een zekere verlegenheid bestaat, hoe het in deze tijd met de EREI gemeenten verder moet. Er is verschil van inzicht. Een identiteitscrisis wellicht. Alvorens over de toekomst gesproken kan worden, moet eerst de vraag worden beantwoord: 'Wie zijn wij vandaag?'
In drie gezichtspunten zijn de verschillende standpunten binnen de EREI-gemeenten samen te vatten.
Sommigen zien slechts toekomst voor de gemeenten door het gebruik van nieuwere vormen. Zoals bijvoorbeeld op de zaterdagavond wel duidelijk werd door het optreden van een spelgroep van jongeren 'Sketch-Up'.
Anderen zien geen heil meer in de bestaande gemeenten met hun structuren, waar het geestelijk leven verstard is in een angstvallig vasthouden aan de oude belijdenissen. Ze menen, dat veel beter alle inzet gegeven kan worden aan een krachtig aanvatten van het Evangelisatiewerk, opdat zo nieuwe levende gemeenten kunnen ontstaan.
Tenslotte zijn er degenen, die de vernieuwing van de gemeenten alleen vanuit de Schrift zien komen door Woord en Geest, met als centrale punten de verkondiging. Bijbelstudie en vooral gebed.
De kerkleiding, 'het regerend comité' van de Unie wil dit laatste streven, naar onze indruk, zoveel mogelijk bevorderen. Uiteraard een goede zaak.
Zo mochten we op zondagmorgen uit de mond van de huidige 'president' van het comité van de Unie, ds. M. Longeiret, samen met alle conventie-deelnemers een duidelijk Calvinistische en vooral Bijbelse prediking beluisteren. Aansluitend werd een Avondmaalsviering gehouden.
De tekst van de prediking was genomen uit Johannes 6 vers 31: 'Onze vaders hebben het Manna gegeten in de woestijn'. Het Brood des Levens, Jezus Christus, stond in deze prediking centraal. Gewezen werd op het reformatorische 'door het geloof alleen'.
Vele van de bovengenoemde zorgen en problemen voor het leidinggevend comité van de Unie komen ons welbekend voor. Ook in ons land zijn meerdere van deze punten actueel. De vraag 'Hoe moet het verder met de Kerk?' is niet alleen in Nederland een brandende vraag. Wie heeft op de grote vragen van deze tijd de pasklare antwoorden gereed?
Bij verscheidene geluiden, zoals we die hoorden, moeten kritische kanttekeningen geplaatst worden en zeggen wij: Zo moet het beslist niet! Anderzijds vernamen geluiden, waarin de Schrift doorklonk. We zijn daarover verblijd en mochten daarin een broederlijke verbondenheid met de broeders en zusters in Frankrijk ervaren tijdens deze dagen.
De broeders en zusters, die hun verwachting voor de kerk op het Woord stellen, hebben onze voorbede ten zeerste nodig! Frankrijk is het land, waar de ons welbekende Reformator Calvijn geboren is. Het is het land van de Hugenoten, de Refugiés waarvan zovelen gevlucht zijn naar ons land. Frankrijk, een land, waar het bloed der martelaren vloeide en velen voor hun geloof geleden hebben. Meer dan drieduizend gelovigen, waaronder vele predikanten, zijn in de tijd van de vervolging, die duurde tot het begin van de 19e eeuw, ge­storven op de galeien. Hun namen staan geschreven op de wand van het Musée du Désert, een museum in de Cévennes dat vanwege de geloofsgetuigenissen een diepe indruk bij de bezoeker achterlaat. Vele vrouwen zaten jaren aaneen gevangen in de Tour de la Constance, een gruwelijke gevangenis met metersdikke muren. Er werden zelfs kinderen geboren! Zij mochten daar jaar en dag stand houden door het zien op hun Verlosser Jezus Christus, onder de bemoedigende woorden van Marie Durant. Gods werk kon niet gebroken worden!
Zullen de krachten van onze tijd in staat zijn de Gemeente van Christus in dit land van de Hugenoten te gronde te richten?
Het moet ons op het hart gebonden zijn om de broeders en zusters in Frankrijk, de verzwakte gemeenten, hun onder zeer moeilijke omstandigheden werkende predikanten en de ons welbekende theologische faculteit in Aix-en-Provence te steunen. Waar dat maar mogelijk is en met alle middelen. Vanzelfsprekend in de eerste plaats door ons gebed. Laten wij voorbede doen, dat Hij, Die ook vandaag de Koning van Zijn Kerk is, een opwekking, een reveil wil schenken door Zijn Woord en Geest in dit grote land met zijn miljoenen inwoners. Zij hebben dat evenzeer nodig als wij. Laten wij geen lijdelijke toeschouwers zijn, maar waar mogelijk vanuit de rijke erfenis, die ons nog gelaten is, met goede en opbouwende literatuur het zozeer verzwakte protestantisme in dit immense land, steunen. We kennen de wegen hiertoe.
Geef voor Frankrijk, waar mogelijk. Zoek tijdens uw vakantie de gemeenten op en ga er ter kerke. Bid voor de gemeenten in Frankrijk, bovenal voor hen, die vasthouden in 't geloof aan de Schrift en de belijdenis der vaderen. Opdat hun geloof versterkt moge worden. Opdat zij stand mogen houden in de storm van deze tijd, gelijk Marie Durant en vele gelovige vrouwen met haar in de Tour de la Constance, waar zij in de steen van de vloer gegrift hebben 'Résister': Stand houden!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen