Torenspitsen-Gemeenteflitsen

URK
De hervormde gemeente van Urk adopteerde in 1990 de restauratie van een kroonluchter in de Portugees-Israëlitische Synagoge te Amsterdam. Waarom? Niet alleen omdat Urk het joodse volk een warm hart toedraagt (onlangs ontvingen wij met vreugde Teddy Kollek, de burgemeester van Jeruzalem), maar we hebben ook wat met Amsterdam (zelfs met een combinatie van jodendom en Amsterdam: hoeveel Urkerinnen zullen daar in de loop der jaren niet bij joodse families 'gediend' hebben?).
Wat Amsterdam zelf betreft: we wilden wat terugdoen. Boven de deur van ons oude kerkje is heel nadrukkelijk het wapen van Amsterdam aangebracht en in de consistoriekamer hangt nog steeds het portret van Hendrik Hooft, 'regeerend burgemeester der Stad Amsterdam en wegens deselve Ambagts Heer van Urk &c &c'. Uit zijn naam werd op 8 mei 1786 de eerste steen gelegd van wat thans nog heet het 'Kerkje aan de Zee'. In tegenstelling tot vorige kerken, die ten prooi vielen aan water en wind, staat het kerkje er nog, wellicht mooier dan ooit, na een algehele restauratie in 1989 weer geopend door de toenmalige minister Brinkman, het oudste van de weinige monumenten in de provincie Flevoland. Want na Noord-Holland en Overijssel zijn we nu bij deze provincie ingelijfd.
De Urker gemeenschap maakt van het kerkje met graagte gebruik voor trouwdiensten. En hervormd Urk koestert het als een kostbare erfenis uit het verleden, met een geschiedenis vol lief en leed, zowel menselijk als kerkelijk lief en leed. Er is wat een verdriet voor de troon der genade gebracht om geliefden, die naar zee vertrokken zonder weer thuis te komen... De vis werd ook op Urk duur betaald. Er is wat geleden onder de pijn van Afscheiding (en wederkeer?). Blijkens de volkstelling van 1870 bestond de Urker bevolking uit 1272 afgescheidenen tegen 354 hervormden. Inmiddels komen we vandaag de dag bijna varianten tekort om ons gereformeerd- en hervormd-zijn aan te duiden. De apostel Paulus, die zowel in Athene als in Korinthe het hoofd schudde, moest het eens kunnen zien...
Hoe het hervormd Urk thans vergaat? Welke groei we ook doormaken, nog steeds zijn we een kleinere kerk: met de deelgemeente samen tellen we zo'n 15 procent op de 14.000 inwoners (waarvan ca. de helft twintig jaar of jonger is!). Al in de zeventiger jaren paste onze gemeente met geen mogelijkheid meer in het Kerkje aan de Zee en verrees ons kerkcentrum 'De Ark', met de in ons land unieke kansel in de vorm van een schip. Ook in 'De Ark' begint het alweer wat krap te zitten, zowel 's zondags als in de week. Toch willen we graag onderdak blijven bieden aan catechisanten, zondagsschool, jeugdclubs, vrouwen- en mannenverenigingen, koren, vergaderingen, bruiloften en partijen en wat dies meer zij. Dat is soms dus passen en meten, maar de koster is vindingrijk genoeg om steeds een passende oplossing te vinden.
Op Urk zijn we letterlijk een 'dorp op een bult', dat, evenals een stad op een berg, niet verborgen kan zijn. We merken dat soms pijnlijk... en zijn er tegelijk trots op. We leven aan de zee, wetend dat die er eens niet meer zal zijn. Het is alsof onze vuurtoren daar al knipogend op wil wijzen: nog wel, straks niet meer! Intussen zegt ons gloednieuwe kerkzegel, met een woord van Jesaja: Die in de zee een weg maakte... een weg naar 'de wal', een weg naar de visgronden. We leven van de vis – en van Wie is de vis ook alweer een symbool?

Ds. D. Heuvelman
Pastorie 'De Goede Rede' op Urk

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen