En als de diakonie geen geld heeft...

Wellicht is bij u blijven haken dat 80% van de vrouwen van het bergland rond Ayacucho weduwe is. Dat betekent ook dat er heel veel kinderen halfwees of wees zijn geworden. Veel families zijn er ook gevlucht van de ene zone naar de andere. Ook een stadje van 40.000 inwoners als Huanta heeft nu sloppenwijken, waar de vluchtelingen zijn neergestreken met de weinige spulletjes die ze mee konden nemen. Grond hebben ze echter niet. Gelukkig is er nog een zeker 'noaberplicht' en zijn er dagen dat in de dorpen iedereen op de gezamenlijke gronden werkt in 'faenas'. Dan worden de weduwen geholpen hun stuk grond te bewerken. Dat is immers hun enige bron van inkomsten! Ook al is het eenzijdig voedsel, ze hebben in ieder geval iets te eten.
In deze context over diakonaat praten is geen studeerkameraangelegenheid, dat begrijpt u. Je moet er in de eerste plaats al enige risico's voor lopen om daar te komen. U weet misschien al dat de beide presbyteriaanse kerken net begonnen zijn samen op weg te gaan. Er is de lEPP, gesticht door de Schotse zendelingen in het noorden van Peru (vanaf 1920) en de IPNP, gesticht door Arnerikaanse zendelingen (vanaf 1940) in het centrum. We hebben beide dezelfde belijdenis en in leer en leven trachten we beide niet van het bijbelse spoor af te gaan. Het enige argument dat ik daarom tot nu toe gehoord heb in onze kerk tegen de vereniging is: 'Met die kerk moeten we niet in zee gaan, want dan halen we al die problemen van het noodgebied in huis'. Dit is een zeer realistische constatering, maar het lijkt me geen bijbels argument. Bijbels zou het zijn te zeggen: omdat die zusterkerk zoveel problemen heeft laten we haar helpen!
De IPNP is groter, maar heeft nog minder predikanten dan wij. Veel leiders zijn doodgeschoten of gevlucht. Vorige week nog is de boekwinkel opgeblazen van één van de predikanten in Huanta, die bij een evangelische omroep ('Radio Amauta') werkt. 'n Raar idee dat hij ons drie weken geleden nog op de foto zette!
Er ontbreekt kader en daarbij nog al die concrete diakonale problemen. Wat zeggen wij dan als de IPNP ons te hulp roept? Zoek het zelf maar uit? Dat zou toch goddeloos zijn.
In Huanta merkten we een geweldige leergierigheid van vele mannen en vrouwen, die niet eens (goed) lezen en schrijven kunnen! Tijdens de gesprekken en forumgesprekken kwam de ene vraag na de andere. En allemaal heel praktische vragen! Abstracte antwoorden worden niet begrepen, dat voel je zo. Ook een projectmatige aanpak van het diakonale werk kan nau­welijks uitgelegd worden. Ik merkte dat toen de vertaler geen quechua-woord kon vinden voor 'op de lange termijn'. Hij zei het daarom maar in 't Spaans! De quechua cultuur denkt niet (ver) vooruit. De jaarlijkse cyclus van de landbouwkalender wordt routinematig afgewikkeld, ware het niet dat de onveiligheid zoveel roet in 't eten gooit! Daarom alleen al moeten ze meedoen aan de 'rondas campesinas' (boeren-veiligheidsdienst). Ontwikkelingshulp van de regering bereikt de dorpjes niet. Enige hulp is er soms via hulporganisaties, maar die worden door 'het Lichtend Pad' bedreigd. Want volgens haar ideologie moet er in Peru niets opgebouwd worden, voordat eerst alles een chaos en ruïne geworden is!
De kerk is de enige instelling die is blijven bestaan. Maar welk een enorme taak heeft ze op haar schouders gekregen. Er is schreeuwende nood, maar ook een schreeuwend gebrek aan geld en aan veiligheid, daarom hebben we ons vooral beperkt tot het interne diakonaat. Over de verhouding met de gemeenschap moet een volgende keer verder nagedacht worden.
Kan de diakonie functioneren als er geen geld is? Jazeker. Dan vallen we terug op de hele concrete gegevens uit vooral het Oude Testament, waar de zorg voor de wezen, de weduwen en de nooddruftigen zo heel duidelijk naar voren komt. Het gaat dan over het geven van de eerstelingen en de tienden. Hoe kunnen we die als gemeente goed leren administreren en distribueren? Wat doen we als een gemeentelid noodgedwongen zijn grond moet verkopen en zo verarmt? Kan het sabbathsjaar en het jubeljaar (Lev. 25) ergens bevrijdender zijn dan hier? Men begrijpt heel goed de sociale wet dat je een rand koren niet af mag maaien en dat je de Ruth's de gelegenheid moet geven de gevallen aren mogen oplezen. Alleen tekent men aan dat je nu geen koren meer op het land kan laten staan, vanwege de vele dieven. Ook gooien zowel het leger als 'het Lichtend Pad' roet in het eten als ze op hun tochten voedsel opeisen. En wee je gebeente als je weigert of als een van beide groepen erachter komt dat je de andere groep geholpen hebt. De beker koud water (Matth. 25) aan zo'n persoon kan je leven kosten!
Wat we ook benadrukten is dat de diakenen een belangrijke taak hebben in het bezoekwerk. De 'Ziekentroost' achter in uw kerkbijbeltje is in soortgelijke omstandigheden ontstaan!
Ook al is er geen geld, tijd mag er vrijgemaakt worden om weduwen, wezen, zieken, bejaarden en de armsten te bezoeken. Zo'n bezoek is een verkwikking.
Wat ons vreemd overkwam is dat het samen eten als gemeente weinig gepraktiseerd wordt, terwijl men juist de onderlinge gemeenschap zo nodig heeft. Ook wezenlijk is de band Tussen de liefdemaal en het Heilig Avondmaal in 1 Cor. 11. Daarmee en met een avondmaalsviering, die ik niet licht vergeet, sloten we de week af.
We kwamen terug naar Lima met de overtuiging dat we nog meer dan we al doen het interne diakonaat zonder hulp van buiten naast de projectmatige hulp moeten benadrukken. Maar daarvoor is heel eenvoudige christelijke liefde nodig. Oog hebben voor elkaar. Dat is de diepste revolutie die over de wereld is gegaan: de waarachtige broederliefde van de christelijke gemeente.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen