Het wordt toch niets met mij...

Dit is een kreet, die we vaak horen uit de mond van jonge mensen. Zeker als het gaat over geloof, bekering, eeuwigheid...
Een jongeman zei me onlangs: 'Ik heb al zo vaak geprobeerd m'n hart open te stellen voor de levende God, maar steeds val ik weer terug in m'n oude zondepatroon. Ik doe m'n best, meer kan ik echt niet. Gebeurde er maar eens iets geweldigs in m'n leven. Daar wacht ik op!'

De kleine dingen
In het dagelijks leven worden we geconfronteerd met groots opgezette campagnes en projekten, die soms op niets uitlopen. We verwachten vaak te veel van 'het grote'. De Heere daarentegen begint meestal eenvoudig met geringe middelen. En toch kunnen we steeds met verwondering opmerken, wat Hij tot stand brengt. Dit geldt ook voor Gods werk in ons leven: 'Veracht de dag der kleine dingen niet!' We denken vaak dat Gods werk in ons zo weinig voorstelt en de duivel bevestigt dit zo graag. Maar we bemerken ook de vertroosting uit het Woord, dat de Heere het goede werk, dat Hij begon, ook zal voleindigen tot op de dag van Jezus Christus.

Wie ben ik eigenlijk?
Dit is een vraag, die iedereen zich in het leven diverse malen stelt. Wie ben ik eigenlijk? Wat ben ik waard? Wat komt er van mij terecht? Mensen, die in een identiteitscrisis terecht komen, kunnen die vragen niet beantwoorden of beantwoorden ze negatief (bijv.: ik kan niets. Het wordt toch niets met mij. Mijn leven heeft geen zin).
Een identiteit ontstaat niet vanzelf, maar door crisissen heen. Een bekende crisis bij jongeren is de puberteit. In deze periode gebeuren er veel dingen:
— het lichaam verandert snel;
— het lichaam wordt veel belangrijker in de belevingswereld;
— de school- en beroepskeuze;
— de ontdekking dat mensen een andere mening kunnen hebben over godsdienstige, maatschappelijke en ethische kwesties.
Het is niet verwonderlijk, dat jongeren zich temidden van deze ontwikkelingen onzeker voelen. Naast de puberteit zijn er meer momenten in ons leven, waarop identiteitsvorming plaatsvindt.

Ontwikkeling van een zelfbeeld
Kinderen ervaren heel snel wat ze kunnen en waar hun grenzen liggen, het behalen van slechte resultaten en het kwijtraken van een goede vriend(in) kunnen pijnlijk zijn en ons doen twijfelen aan onszelf.
Dit hoeft echter geen negatieve kijk op onszelf tot gevolg te hebben, want zulke ervaringen kunnen heel leerzaam zijn.
Bij de ontwikkeling van ons zelfbeeld speelt het klimaat waarin we opgroeien een grote rol. Geven we onze kinderen in het gezin een gevoel van geborgenheid, gaan we vertrouwelijk met hen om, spreken we met hen van hart tot hart? Of is er sprake van verwaarlozing, wantrouwen, onzorgvuldigheid in de dagelijkse omgang met onze kinderen?
Identiteitscrisissen kunnen enerzijds nuttig zijn om het proces van volwassenwording tot stand te brengen, anderzijds kunnen ze heel erg ingrijpend zijn.

Schepselen van God
We zijn — ieder persoonlijk — op een wonderlijke wijze door onze God geschapen. Kinderen zingen daarvan in het lied van de pottenbakker, die alles met de hand heeft meegemaakt. Aan elk schepsel geeft God zijn eigen gaven mee. Misschien vindt een van onze kinderen zichzelf niet de moeite van het bestaan waard. Voor God zijn gaven nooit te klein om in Zijn dienst te gebruiken.
Onze eigen gaven erkennen en waarderen geeft ons zelfvertrouwen. Wij hebben in ons leven zelfvertrouwen nodig, want het ontbreken ervan kan tot ernstige problemen leiden. Ook de verhouding met God wordt beïnvloed door de manier waarop we naar ons zelf kijken en onszelf ervaren. We hebben onze God nodig om te leren leven naar Zijn wil en in afhankelijkheid van Hem.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen