In memoriam ds. J. van den Heuvel

Met diepe ontroering, maar ook met grote dankbaarheid schrijven wij dit 'in memoriam' ter nagedachtenis van ds. Jan van den Heuvel. De jarenlange verbondenheid aan hem, geworteld in beider godvrezend voorgeslacht, is in ons leven van grote betekenis geweest. Daarom is het ons een voorrecht, deze regels aan onze overleden broeder en aan zijn dienst te mogen wijden. Daarin is het ons — zoals wij het van hem geleerd hebben — om zijn dienst begonnen. Want ds. Van den Heuvel begeerde niet anders te zijn, dan dienaar van het Woord Gods. En hij is het inderdaad geweest, in de diepe zin van het woord. Treffender had het dan ook niet gezegd kunnen worden, wie hij was, dan met de woorden op de rouwkaart: dienaar van Gods Woord. Met deze eenvoudige, maar rijke woorden is het leven van onze broeder ten volle getekend.
Reeds vroeg, op 23-jarige leeftijd, werd hij in het ambt bevestigd, om ruim 40 jaar de kerk, die hij liefhad en waaraan ook hij geleden heeft, te dienen. Na de gemeente Poortvliet stond hij achtereenvolgens in Gameren, Schoonhoven, Ede en Waddinxveen. En in al die gemeenten heeft hij zich een getrouw herder betoond, die met liefde en in oprechtheid de schapen weidde met de staf van het Woord van God. Daarin heeft hij door Gods genade zijn opdracht getrouw vervuld, om het 'Woord Gods grondig en naar waarheid aan het volk voor te dragen en het toe te eigenen, onderwijzend, vermanend, vertroostend, bestraffend, verkondigende de bekering tot God en de verzoening met Hem door het geloof in Christus'.
Dat was het charisma, dat de Heere deze dienaar geschonken had: De Schrift te ontvouwen en haar rijkdom en ernst aan de harten der mensen te leggen, levend en met zeggingskracht, waardoor de gemeente gebouwd werd op het fundament van de apostelen en profeten. Dat deed hij zonder ijdel verhaal van woorden, eenvoudig, maar in diepe ernst en liefde, want achter zijn gesloten karakter ging een warm hart schuil, dat bewogen was met het eeuwig welzijn der gemeente. In dat opzicht geldt ook van deze overleden dienaar, dat hij van niets anders wilde weten, dan van het kruisevangelie van onze Heere Jezus Christus. Daarin ontzag hij geen mens, omdat hij een heilig ontzag kende voor God en Zijn Woord.
Tekenend in dit verband was de tekst, waarmee hij mij in mijn eerste gemeente tot de ambtelijke dienst inleidde: 'Wij wilden Jezus zien'. Het was een hemelse opdracht voor hemzelf, die hij aan anderen doorgaf, en die een leven lang onvergetelijk werd.
Dat betekende geen oppervlakkige Woordverkondiging, maar juist een diep doorleefde prediking, waarin de bijbelse verhouding van Wet en Evangelie gestalte kreeg. Hierbij denk ik aan een door hem geschreven verhandeling over de plaats en de functie van de Wet in de prediking des Woords, die hij als volgt beëindigde, en waarmee heel de dienst van onze broeder is getekend: 'Wanneer de Heere ons stelt voor de wondere taak om het machtige klavier van Zijn Woord te bespelen in de prediking, dan zullen we — zal het goed zijn — de zalige en wondere muziek van Zijn Evangelie ten gehore moeten brengen. Onze rechterhand zal dan de heerlijke melodie van het Evangelie als gave Gods doen horen. Als we echter slechts met één vinger spelen, dan is het geen muziek meer. De bassen mogen namelijk niet ontbreken, want daar worden tenslotte toch de akkoorden op opgebouwd. Vandaar dan ook, dat we tegelijkertijd met de linkerhand deze partij tot zijn recht zullen moeten doen komen, de Wet, het Evangelie als eis Gods. Eerst dan zal het waarlijk en ten volle muziek zijn'.
Ook in de bredere verbanden van de kerk heeft ds. Van den Heuvel op verschillende plaatsen gediend, waarbij zijn lidmaatschap van de Generale Synode, als ook zijn jarenlange voorzitterschap van de I.Z.B. genoemd mogen worden.
Intussen betekende zijn dienst — hoe kan het anders? — ook strijd. Met name denk ik aan de periode, die wij met andere dienaren persoonlijk hebben meegemaakt. Ook daarin betoonde ds. Van den Heuvel zich een bekwaam en waardig dienaar, die alleen met het Woord Gods, het zwaard van de Geest, zijn ambt bediende, hoezeer ook hij daarin de littekenen des Heeren moest dragen.
Na zijn emeritering was hij nog op andere wijze in stilte bezig ten dienste van de kerk en van de prediking. Met name vermeld ik zijn vertaling van verschillende delen van de commentaren van Calvijn uit het Latijn.
Ook aan deze arbeid is een einde gekomen. Zijn aardse dienst is volbracht, zijn loop geëindigd, en de onverwelkelijke kroon der heerlijkheid is hem ten deel gevallen.
Moge deze wetenschap zijn vrouw en kinderen, zijn vele kleinkinderen troosten. Zij mogen bedroefd zijn, maar niet als degenen, die geen hoop hebben. Zij en wij zullen onze broeder missen, maar daarboven uit klinkt het woord, waarin het aangevochten hart rust vindt: 'Wie heb ik nevens u in de hemel? Nevens u lust mij ook niets op de aarde!'
Dat geeft aan mijn hart vertroosting èn verwachting.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen