Waar begint het oordeel?

Vol indrukken kwam ik veilig en wel terug uit Ayacucho. Om 9.00 uur 's morgens stond ik al in Lima. Tijd om samen met Jannet wat klussen te doen, o.a. het laten repareren van de knalpijp van onze auto. En met dat ik achter onder de auto kijk komt er een geweldige klap vrij. Nu, na bijna 4 weken suist m'n linker oor nog en kan ik er geen harde geluiden aan verdragen. De dokter zegt dat het wel ruim een maand kan duren voordat het overgaat.
Waarom ik dit vertel? Omdat u zich voor kunt stellen dat die klap om je oren je nog meer aan het denken zet. In Ayacucho begreep ik nauwelijks iets van het verloop van de geschiedenis. Waarom komt de ene ellende over de andere aanrollen? Waarom moeten er zoveel onschuldige mensen sterven? En dan komt daar in Lima ook nog bij dat je je eigen persoonlijke levensgeschiedenis niet begrijpt. Waarom die klap? Waarom juist nu? Tot overmaat van ramp èn troost moet ik net intensief bijbelstudies over het boek Openbaring voorbereiden. Mijn meest bevindelijke gids is het boek van K.H. Miskotte, De hoofdsom der historie. Een indrukwekkende serie bijbellezingen die hij in Amsterdam vooral voor de buitenkerkelijken hield in de winter van 1943/1944. Dat waren apocalyptische tijden. En omdat ik hier in Peru de tijd ook nogal apocalytisch beleef, slaat de vonk snel over. Openbaring 5 en 6 waren aan de beurt. De vier paarden zie ik ronddraven in Peru en niet alleen daar. Nachtmerries houd je eraan over. Ik hoor de martelaren roepen: 'Hoelang, o heilige en waarachtige Heerser, oordeelt en wreekt Gij ons bloed niet aan hen die op de aarde wonen?' (Openb. 6:10). Hoelang zal het nog duren voordat Christus definitief zichtbaar Zijn Koninkrijk sticht en dat alle knie zal buigen?
Maar wat me ook in toenemende mate bezighoudt is de rol die wij als gemeente spelen in deze apocalyptische tijden. Hebben wij schuld aan de plagen en aan de godsverduistering in Peru? Waar begint het oordeel? Ik moet weer terugdenken aan de bezinningsweek met de diakenen in Huanta. Tijdens het middagmaal werd ik door één van de diakenen geroepen om naar de gaarkeuken voor kinderen te kijken, die met behulp van World Vision in de kerk draait. We zagen daar drie geheel verwaarloosde kinderen. Het bleken weeskinderen te zijn. Vader en moeder overleden. Hun tante was op reis om wat geld te verdienen. Ze zaten onder de schurft. Het jongste jochie huilde van de honger en van de vliegen die om zijn vieze hoofdhaar zwermden. We waren er allemaal van overtuigd dat er iets gedaan moest worden. Maar wie moest het doen? Een vrouw zei: 'Ik ben geen diaken, dus ik niet'. Een ander zei: 'De verantwoordelijke voor het project moet ervoor zorgen, 't Is een schande dat hij niets gedaan heeft.' Ik dacht: 'Ik ben vreemd hier, ik hoef toch niet overal het voorbeeld te geven? Bovendien vind ik ze te vies om op te pakken.' Wat ik maar zeggen wil is, dat niemand diakonaal werk leuk vindt. En dat tussen praten en doen altijd nog een hele stap ligt. Gelukkig werden de kinderen gewas­sen, geschoren en met zalf besmeerd. Ik betaalde de medicijnen, want ik heb geld... Toen we in groepjes praatten over het diakonale werk van en in de gemeenten, bleken er veel problemen te bestaan rond de administratie van de gelden, eerstelingen en tienden. Geld, jaloersheid en wantrouwen maakt kapot, wat in de gemeente niet kapot mag gaan: de onderlinge liefde. In de grootste gemeente van de IPNP 'El Arco' in de provinciehoofdstad (griezelig dichtbij de gevangenis) preekte ik 's zondags ook over 1 Cor. 11: over het wachten op de wederkomst van Christus (...totdat Hij komt vs. 26) en het wachten op elkaar (vs. 33). Vooral dat laatste sloeg in. Ik werd na de dienst geroepen bij een groep diakenen. Er bleken grote wrijvingen te zijn tussen het consistorie (alleen de ouderlingen en pastores) en de diakonie. De diakenen zijn intelligent, meest Spaanssprekend. Hun voorzitter is een welgebekte student, die pas onder de tucht gezet is. Bovendien is de diakonie tijdelijk 'in reorganisatie' verklaard. Vele gronden worden aangevoerd (b.v. dat de diakenen officieel volgens de kerkorde de gelden moeten beheren) en gezocht, 't Gaat vooral tegen de voorzitter van de kerkeraad, bij wie ik logeer. Hij zou teveel macht hebben en zijn, macht misbruiken, want de meeste andere ouderlingen zijn quechua-sprekend en hebben geen eigen mening. Ik zeg dat het niet mijn gewoonte is naar één partij te luisteren en dat ik de andere partij ook wil horen. Het blijkt een ingewikkeld en al jaren slepend conflict te zijn.
Ik ben bezorgd voor de voorzitter van de kerkeraad, want hij is ook directeur van de afdeling World Vision van Ayacucho. Een uiterst kwetsbare persoon dus. Conflicten binnen de gemeente in apocalyptische tijden zijn zeer nadelig. Jaloersheid dat de een goed geboerd heeft en de ander niet, speelt in dit geval een grote rol. Vetes tussen families of dorpen kunnen ook zeer slecht uitpakken. Het is zo gemakkelijk om iemand voor uitbuiter uit te maken (dat betekent bedreigd worden door het Lichtend Pad) of iemand van terrorisme te beschuldigen (dat betekent door 't leger vervolgd worden). Er is weinig voor nodig om elkaar uit te roeien. Dat doet me aan het rode paard denken, welks ruiter de vrede wegneemt 'en dat zij elkander zouden doden' (Openb. 6 : 4). Ook geeft het te denken dat het de 'synagoge van satan' is, die de eerste christenen het meest vervolgden (Openb. 2 : 9, 13; Openb. 3 : 9). De vrij sterke tegenstelling tussen rooms-katholieken en protestanten in Peru is in deze situatie ook extra gevoelig. Als je elkaar kwaad wil doen is dat zo gemakkelijk!
Als er iemand vermoord wordt of verdwijnt, wie heeft dat dan gedaan? Een (verklede) terrorist? Een (verklede) soldaat van het leger? Een drugshandelaar? Een crimineel? Een (verklede) politieagent? Vadertje Staat heeft onderhand wel tien onderdelen van de 'fuerzas del orden' (= ordebewakers), die elkaar onderling niet liggen en nauwelijks helpen. Lieve mensen, het is hier een 'bevroren chaos', zoals Miskotte het noemt.
Maar wat ik maar wil zeggen is dat wij als (kerk)mensen ook zo vaak tegenvallen. Naijver, machtswellust, egoïsme, belangenstrijd en corruptie kan zo snel de relaties kapot maken. Echt geestelijk gezag is er weinig. Zelfkritiek is zeldzaam. Kerkleiders zijn het vooral die de gerichten oproepen. Is het dan vreemd, dat ik nogal sterk moet denken aan 1 Petrus 4 : 17? 'Want het is de tijd dat het oordeel begint van het huis Gods'. Wij zijn geneigd hier in Peru te denken dat wij als 'evangélicos' als laatsten in de rij van schuldigen aan de burgeroorlog aan te wijzen zijn. Door al de klappen om onze oren ben ik geneigd juist te denken dat het oordeel juist vanwege ons en bij ons begint. Welverstaan heb ik daarmee niet de pretentie de plagen, de situatie en onze geschiedenis te begrijpen. Met Johannes kan ik wel huilen, dat er niemand is die waardig is het boek van de geschiedenis te openen (Openb. 5 : 4). Toch door de tranen heen moet ik bekennen dat wij als protestanten meer schuld hebben aan de oordelen die over de aarde razen dan wij denken. En door de tranen heen word ik diep getroost door het nieuwe lied wat door de hele Openbaring heen klinkt: Het Lam is Heere en Meester van de geschiedenis en brengt haar tot de voleiding. Door de weeën van de gerichten komt het Koninkrijk. Halleluja!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen