Mozes verborgen gehouden door het geloof

Het wantrouwen van de farao
We schrijven een paar honderd jaar na Jozef. De nakomelingen van Jacob leven in betrekkelijke rust in het land Gosen, een provincie van Egypte. Maar daar komt verandering in. Dat hangt samen met het feit dat de dynastie die het land regeerde verandert. Een nieuwe farao komt aan het bewind.
Wat van deze farao opgetekend staat, dat pleit niet voor hem. Hij is, zo staat er, Jozef, de man die zoveel voor Egypte betekend had, vergeten.
'Hij kende Jozef niet', staat er. Nu betekent 'kennen' in de bijbel nooit zomaar bekend zijn met. Het betekent veeleer: erkennen, deel hebben aan. Zo heeft deze zin een verreikende betekenis. Dat farao Jozef niet erkent, wil zeggen dat hij geen deel heeft aan het geloof van Jozef.
Aan de hogere wijsheid waarmee Jozef Egypte geregeerd en bestuurd had. Later zal hij het ook zo zeggen: 'Wie is de God van Israël, die ken ik niet'. Vandaar dat hij ook de Israëlieten niet erkennen wil als het volk van God. Vandaar ook dat hij heel anders regeert dan Jozef gedaan had. Farao houdt alleen rekening met zijn eigen wensen, zonder dat hij vraagt naar de wijsheid die van boven is.
We kunnen ons afvragen of wij ook niet in een tijd leven waarin dat het geval is. In een tijd waarin de wijsheid van vroeger dagen, die ingebed was en rustte in het geloof, wordt tegengestaan.
Dat heeft verstrekkende gevolgen voor allerlei levensverbanden. We zien het om ons heen. Het besef van wat goed is en kwaad kwijnt weg. Ook bij farao. Zonder pardon wil hij het volk waarvan hij de God niet wilde erkennen, ook niet erkennen en beschermen. Sterker, angstig geworden door de grote bevolkingsgroei van het volk, wil hij het zelfs uitroeien. Daarom moeten de pasgeboren jongetjes door de vroedvrouwen gedood worden. Zover komt men als men God niet erkent. In on­ze tijd zien we dat aan de abortussen die op grote schaal gepleegd worden. Het mo­rele besef van wat kan en niet kan, verdwijnt, waar men God niet meer erkennen wil!

De schoonheid van Mozes
Alleen, de vroedvrouwen weigeren aan het plan van de farao mee te werken. Dan neemt hij zijn toevlucht tot nog krassere maatregelen. Alle jongetjes moeten in het water worden geworpen.
Juist als dit gebod van kracht is, wordt Mozes geboren in het huisgezin van Amram en Jochebed. Zijn geboorte brengt hen in grote verlegenheid. Wat te doen? Gehoorzamen en de geboorte aangeven? Nee, daar kunnen ze niet toe komen. Amram en Jochebed zijn gelovige mensen.
Maar dat is niet de enige reden. Zowel het boek Exodus als de Hebreeënbrief vestigen de aandacht op iets heel merkwaardigs. Er staat dat de ouders 'zagen dat het jongetje schoon was'. Mozes was een mooi kind.
Nu zeggen alle ouders dat van hun pasgeboren baby. Wat dat betreft is dat niets bijzonders. Maar hier moet toch meer aan de hand zijn. En het is het ook.
Over Mozes, zo klein als hij was, lag de glans van de Heilige Geest. De glans van Gods ontferming. Er lichtte iets op bij dit jongetje, dat hem mooi maakte: de genade van God. De kanttekenaren drukken het zó uit: Mozes was mooi... voor God! En dat betekent ook 'goed zijn' in Gods oog. Iemand kan mooi zijn en toch iets lelijks hebben. In zijn of haar houding, in een oogopslag, in de trekken van de mond. Het lichaam is wel mooi... en toch is men lelijk voor God, omdat men de schoonheid verkeerd gebruikt.
En andersom kan het ook. Iemand kan qua uiterlijk lelijk zijn, en toch... toch mooi zijn, omdat hij of zij mooi is voor Gòd.
Een vriend van me vertelde me eens dat hij een lezing bijwoonde van een vrouw die wel erg lelijk was. Dat viel iedereen op. Maar nadat zij haar lezing had gehouden, boog hij zich naar zijn buurman en zei: 'Weet je dat ik haar zelfs gaandeweg de lezing mooi vond worden'. En de buurman had dezelfde ervaring opgedaan. De glans van de Heilige Geest lag over haar! Dàt hebben Mozes ouders in hem gezien. En ze hebben er moed uit geput. Ze zouden hun jongen niet aangeven, maar verbergen!

De onbevreesdheid van de ouders
Daarmee is niet weinig gezegd. Want stelt u ze eens tegenover elkaar: die machtige farao, en dat weerloze gezinnetje. Wat moest dat tegen de farao beginnen? Toch verborgen ze het kind.
Ze deden dat in het geloof. Dat wil zeggen: ze vreesden de farao niet, omdat ze op God zagen. Ze zullen best hun bange uren gehad hebben, maar het geloof worstelde zich daar bovenuit. Want wie op God ziet, die grote God, die wordt zelf ook groot, in het geloof. Die groeit boven de dingen uit. Wie in de belofte zichzelf isoleert, zoals Mozes' ouders hem isoleerden, die stapt over dingen heen, die hem voordien deden beven. Misschien is u dat wel eens overkomen dat u als volwassene uw oude lagere school nog eens bezocht. Dan valt het u op hoe klein de dingen zijn. Vroeger leek die gang veel groter en dat lokaal. Dat komt natuurlijk omdat u zèlf groter bent geworden.
Zo vergaat het iemand die groeit in het geloof. Door op God te zien worden de gevaren en de tegenstand om hem heen klein. Van nu voortaan leeft hij voor God, koste wat het kost. 'Ze vreesden farao niet', omdat ze zagen op God en Zijn belofte.
Hebben wij dat niet nodig? Om zo op de Heere Christus te zien. Om zo in het Woord van God immuun te zijn voor wat mensen van ons zeggen en denken.
Als er één geweest is die op het Woord zag en op Zijn Vader, dan de Heere Jezus Christus. Kostte het wat het kostte. En juist daarom, doordat Hij zichzelf in de gehoorzaamheid aan Zijn Vader offerde, kon Hij zeggen tot Zijn discipelen: 'Vrees niet. Ik heb de wereld overwonnen'.
En als gevolg daarvan kan Johannes later vragen: 'Wat is het nu bij u dat de wereld overwint?' De wereld, waar men God niet erkent, de wereld van de zonde en van het kwade, waar wij doorheen moeten. 'Dit is het wat de wereld overwint, nl. uw geloof', uw zien op Christus, die zei: Vrees niet. Ik heb de wereld overwonnen. Christus die Zijn kerk regeert en beschermt en behoudt tot Hij haar eenmaal door de strijd heen, als een Bruidegom zal binnenhalen. Tot slot: Zijn deze gelovige ouders teleurgesteld? Nee. We kennen de afloop van de geschiedenis. Hoe Mozes in het biezen mandje wordt gelegd. Hoe hij door farao's dochter wordt geadopteerd en als Hebreeuwse jongen op zal groeien aan het hof van de farao.
Vandaar, vanbinnen uit, zal God zijn volk gaan verlossen. Ontrukken aan farao's klauwen. Zo doet Hij het hier, zo deed Hij het in Bethlehem, onder Herodes. Zo doet Hij het nog. Hij ontrukt ons door het geloof aan Zijn Woord aan de macht van de boze en stelt ons, langs wonderlijke wegen, terwijl de schijn tegen is, op het enige fundament dat houdt en dat het uithoudt, terwijl alles verandert: de belofte Gods. Ik zal u, zei de Heere Jezus tonen wie ge vrezen zult. Vreest niet degenen die het lichaam kunnen doden (die u kunnen plagen en uitdagen), maar vreest veelmeer God!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen