Torenspitsen-Gemeenteflitsen

LOENEN AAN DE VECHT
Wat is de hervormde gemeente van Loenen voor een gemeente? Deze vraag is niet zo makkelijk te beantwoorden. In ieder geval moet je zeggen, Loenen is een zeer bevoorrechte, gezegende gemeente. Iets daarvan is al te zien, als je van verre Loenen nadert. Ten oosten ligt het wijde polderland en ten westen glinsteren de prachtige plassen van Loosdrecht. Daar tussendoor slingert de eeuwenoude rivier de Vecht, met aan weerszijden imponerende bomen. Vroeger was dit natuurlijk ook al een zeer welvarend gebied. Door haar natuurlijke ligging hoort Loenen tot de oudste dorpen aan de Vecht. En in de gouden eeuw verpoosden hier de rijke kooplieden uit Amsterdam in hun prachtige buitenhuizen. Zij bouwden ook onze kerk op. De voorname sfeer van het kerkgebouw weerspiegelt nog steeds hun rijkdom en invloed. Ook sociaal gezien is Loenen bevoorrecht. Ons dorp ligt immers centraal tussen Amsterdam, Utrecht en Hilversum in. De werkgelegenheid is zeer goed en er wonen daarom vele gegoede burgers in deze streek. Maar ook de kerkelijke gemeente is gezegend en bevoorrecht. Want het is eigenlijk een wonder, dat de gemeente er nog is. Rijkdom en welvaart gaan niet altijd samen op met kerkelijke betrokkenheid en dat is in de Vechtstreek wel heel duidelijk geworden. De onkerkelijkheid was – en is – zeer groot. Er is onverschilligheid en leegte in onze rijke, moderne Vechtstreek. Maar er is toch een gemeente. Ondanks alles. Gods trouw en verkiezing openbaren zich in de zondagse kerkdienst en in het vele kringwerk.
Loenen is ook een veelkleurige gemeente te noemen. Ook dat is niet van vandaag of gisteren. Zelfs de Amsterdamse kooplui uit de vorige eeuw hoorden al tot verschillende kerkelijke richtlijnen. Enkele rijke families hoorden tot de doperse stroming van de Mennonieten. Sommige buitenhuizen werden in de volksmond dan ook een beetje spottend 'de Mennonistenhemel' genoemd. Deze doperse stroming heeft in de Vechtstreek altijd aanhang gehad tot op deze dag. In veel gemeenten in Nederland vond rond 1900 een overgang plaats van de ethische richting naar een meer gereformeerd-orthodoxe. In Loenen is dat pas in 1943 gebeurd. Ds. H.N. v. Hensbergen was de eerste predikant, die tot de Gereformeerde Bond hoor­de. Dat betekent, dat veel oudere gemeenteleden nog zijn opgegroeid onder de ethische prediking. Daarnaast zijn er ook meer evangelische stromingen in onze gemeente. Al met al een veelkleurig geheel. Het is ontroerend om vanaf de preekstoel deze veelkleurige gemeente verzameld te zien rond het ene Woord van Christus.
Als laatste kenmerk zou ik de bijzondere roeping van de gemeente willen noemen. Loenen is nooit een erg traditionele gemeente geweest en zeker geen bolwerk van rechtzinnigheid. De omgeving, waarin we staan, heeft ons in dat opzicht veel afgenomen. Maar vooral het moderne levensgevoel met zijn vragen en zijn leegte, gaat ons niet voorbij. De secularisatie is een ijskoude wind, die door de hele streek heenwaait. En ze waait soms ook in ons hart. Maar de bijzondere roeping van de Heere tot onze gemeente is om hier Zijn Woord te horen en te bewaren. Dat probeert de gemeente ook. We zoeken steeds weer naar de openbaring van Gods Woord voor ons heden. We wekken elkaar op tot betrokkenheid en meeleven. Want daar gaat het om, om in ons leven, waar we ook staan, het Woord van de Heere Jezus en Zijn geboden vast te houden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen