De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

Hermana Esmeralda

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Hermana Esmeralda

Van Overzee

6 minuten leestijd

Zondag jl. is ze gedoopt. Ze heet Esmeralda Castañeda. Is 38 jaar oud. Al 12 jaar weduwe. Haar man was 'evangélico'. Ze laat me met tederheid de Bijbel zien, die hij naliet. Een gemakkelijk leven heeft ze niet gehad tot nu toe. Een jonge weduwe staat vanwege gebrek aan bescherming en inkomen aan vele noden en verleidingen bloot. Eén keer is ze bezweken. Emotioneel als ze is, begrijpt ze zelf nauwelijks hoe het gekomen is, maar ze heeft nu een dochtertje van bijna 5 jaar. De zoon van haar huwelijk woont bij haar moeder in Huanuco (het warme binnenland). Dolgelukkig was ze toen ze hoorde, dat hij nog steeds naar een protestants-christelijke school gaat, dankzij een beurs.
Omdat ze in Lima geen eigen huis of familie had, vocht ze voor een eigen stukje grond in de invasiewijk tegenover de kerk vanaf 1985. Erg dankbaar is ze dat de Heere haar nu definitief een perceel gegeven heeft en dat ze door de economisch sterkeren niet weggedrukt is.
Ze heeft nu een huisje van rietmatten met een dak van plastic. Ze houdt van orde en netheid. Doet er alleen nogal lang over voordat dat zover is! Een voordeur heeft ze sinds kort. Voorheen was het een houten schot. Als ze wegging om te wassen of om naar de kerk te gaan, liet ze haar huisje onbeveiligd achter. Ze zei dan: 'De Heere Jezus is mijn deur'. Ze heeft eigenhandig haar terreintje van vuil en stenen ontdaan, zonder gereedschap en burenhulp. Is ze door dat moeten vechten voor zichzelf ook egoïstisch geworden? Dat heeft God verhoedt. Ze heeft echt hart voor anderen. Staat altijd klaar om te helpen. We brachten haar eens een schotel met kip. Ze riep uit: 'Maar is dat helemaal alleen voor mij en Pilar? Dat kan niet. Ik ga het delen met mijn buurjongen, die ziek is en wellicht trek heeft in een lekkere maaltijd.' Opnieuw werd bevestigd dat juist armen (niet alle armen!) kunnen delen op een manier, die ons rijken beschaamt.
Een paar dagen voor de doopdienst had de kerkeraad een gesprek met alle candidaten en ook met haar. Als ze eenmaal begint te praten, is ze moeilijk te stuiten. Zoveel heeft ze te vertellen. Dromen en visioenen zijn niet van de lucht. We geven haar tenslotte een paar praktische raadgevingen: 'Jij bent zo gevoelig, geestelijk, medelijdend en emotioneel, dat je het zicht op de werkelijkheid teveel uit het oog verliest. Dan ben je bijvoorbeeld zo lang aan het bidden, dat je dochtertje er een hekel aan krijgt. Of je vergeet de tijd en komt te laat in de kerk. In je gezin moet er enige planning zijn, anders lopen de dingen je steeds uit de hand. En nog wat anders: als iemand of een echtpaar je verzoekt tijdelijk een stukje van je perceel te mogen gebruiken om op te wonen, doe het niet. Of raadpleeg in ieder geval iemand van de kerkeraad. Wij hebben de taak je te beschermen tegen de mogelijkheid dat anderen misbruik maken van je goede hart. In het begin gaat zo'n inwoning wel goed, maar later komen er vaak grote problemen om kleine dingen.' Ze beaamt het. Dat gebeurde al eens. Ze leert zo dat geloven niet alleen betekent dat je God gehoorzaamt, maar ook dat je de kerkeraad moet gehoorzamen in de dingen die recht en billijk zijn.
Zondag jl. werd ik tijdens het begin van de doopdienst door haar geroepen. Ze wilde zo graag door onderdompeling gedoopt worden. In gehoorzaamheid aan haar Heere. Daar had ze al jaren naar uitgezien. 'Er is toch nu een doopbassin buiten,' zegt ze. Ik zeg: 'In de eerste plaats is gehoorzaamheid aan God ook dat je naar de laatste dooples was gekomen om tien uur. Daar heb ik net uitgebreid uitgelegd dat de vorm van dopen van ondergeschikt belang is, als er tenminste maar goed zichtbaar water gebruikt wordt. Omstandigheden spelen een rol. Het is nu winter en er worden ook kinderen gedoopt.' 'Ja maar,' zegt ze, 'ik wil het water helemaal om me heen voelen.' 'Juist voor jou is het goed om te benadrukken, dat je geloof niet steunt uiteindelijk op een diep gevoel. Je mag leren dat je geloof aan de beloften van God hangt. Alleen dan heb je echte zekerheid, dat je in het Koninkrijk van God kunt komen. Om, Christus' wil. Uit genade. Niet in de eerste plaats omdat je zo mooi en gevoelig gedoopt bent. Ik hoop trouwens wel dat God je veel zal laten voelen. Neem nu maar van ons aan, dat een doop door besprenkeling ook een vol­ waardige doop is. Wij gebruiken trouwens in onze gemeente beide vormen. In december dopen we door onderdompeling. Maar de vorm maakt niet zalig. Dat zou veel gaan lijken op zekere bijgelovigheden van de roomsen.' Tenslotte zegt ze: 'Ik neem van jullie aan dat het goed is zo.'
Na de preek komt dan de doop. Vragen worden gesteld. Met haar dochtertje knielt ze samen neer. Ze zegt als antwoord, hardop: 'Jezus Christus is mijn Heere en Zaligmaker en ik beloof mijn kind een christelijke opvoeding te geven.' Daarna doop ik hen met fikse druppels in de Naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Ik leg hen de handen op en ouderling Santiago, die ook bij het doopvont staat, citeert een persoonlijke tekst voor hen (1 Joh. 3 : 1) en ik bid voor hen. Er gaan trillingen door haar heen. Ontroerd geeft ze daarna een kort getuigenis.
Na afloop van de dienst, geef ik haar een Peruaanse omarming. Met een stralend gelaat vertrouwt ze mij toe: 'Pastor, toen tijdens de doop die trillingen door me heen gingen, voelde ik me helemaal omgeven door water en hoorde het ruisen van een rivier. God is zo goed voor mij.'
Heerlijk als tijdens een kerkdienst Gods Woord en sacrament de wortels van ons bestaan raken en ons in verrukking brengen. Hebt u dat wel eens meegemaakt? Hoe lang is dat geleden?
Luther zei: 'Ik geloof met mijn gevoel en dat is een verrukkelijke ervaring. Ik geloof echter ook zonder mijn gevoel. En ik geloof ook vaak dwars tegen mijn gevoel in. Dan klem ik me alleen vast aan Gods beloften.'
Als u tijd hebt mag u Esmeralda Castañeda een kaartje sturen. Haar gezicht zal weer stralen. (lEPP 'Los Olivos', Apartado 930, Lima-100, Peru).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 10 oktober 1991

De Waarheidsvriend | 16 Pagina's

Hermana Esmeralda

Bekijk de hele uitgave van donderdag 10 oktober 1991

De Waarheidsvriend | 16 Pagina's