Globaal bekeken

• Bij uitgeverij De Banier verscheen een heruitgave van een levensbeschrijving van ds. D.A. Detmar (overl. 1845), een 'bevindelijk-gereformeerd' predikant, die de gemeenten van Lage Vuursche, Wijk, Woerden en Ede diende. Bij zijn overlijden maakte ds. H. Blankart, predikant te Zwartsluis, het volgende gedicht (uitgesproken op het graf).

Hier rust een godsgezant, een need'rig Christusvriend!
Als leraar van Gods kerk heeft hij getrouw gediend.
Hij bleef, wat hem ook trof, aan Jezus' dienst verbonden,
En heeft in 't heilig werk Zijn bijstand ondervonden.
Hiervan getuigt elk dorp waar hij als leraar stond,
en 't volk des Heeren wees op 't eeuwig heilverbond.

Hij bleef door mond en pen tot heil der zielen waken,
En mag nu reeds de rust van zijnen arbeid smaken.
Zelfs zwak en afgemat heeft hij zijn werk verricht,
En altoos even trouw geleerd, vermaand, gesticht.

Nooit was hij te vermoeid den weg des heils te wijzen,
En zondaars 't pad der deugd als heerlijk aan te prijzen.
Tot aan zijn laatste stond, schoon reeds verzwakt van kracht,
Hield hij op Sions muur getrouwelijk de wacht.

Nu rust hij van zijn werk, door zijnen Heer' beveiligd,
In dit verblijf des doods, door Jezus' dood geheiligd.
Hij is van aardse druk voor eeuwig nu bevrijd,
Bevrijd van lichaamssmart, van leed, van ramp, van strijd.

Nu rijpt zijn stoflijk deel voor een volzaalger leven,
En zijn ontboeide ziel zweeft in die hoog're dreven,
Waar Jezus als de Heer', en 't eenig Hoofd der Kerk,
Zijn trouwe dienaars loont voor hun volbrachte werk.

Daar is hij thans vereend met al die zaalge zielen,
Die voor het godlijk Lam met hem aanbiddend knielen.
Daar smaakt hij nu de rust, door hem op aard verbeid,
En leeft er ongestoord in eeuw'ge zaligheid.

Weent dus niet hopeloos, o vrienden Gods, om 't sterven,
Van Detmar, uwen vriend, – hij mocht den hemel erven.

• Uit hetzelfde boek ook een stukje uit een 'gelegenheidspreek' van Detmar uit 1835 toen in de nacht van zaterdag 3 op zondag 4 februari een zware brand Ede had geteisterd, overgenomen uit het boek van dr. J.H. van de Bank, 'Kudde in meervoud':

'Geliefde dorpsbewoners, welk eenen schrikwekkenden en droevige nacht hebben wij gezamenlijk door­geworsteld. Eenen nacht die ons door treurtoneelen onvergeetelijk blijven zal. De angstkreet der be­nauwdheid en het somber geluid der noodklok waren de vreeselijke roepstemmen die ons uit den slaap opwekten en wij zagen de verslindende vlam zich woe­dend uitbreiden, in vuurkolommen zich naar boven verheffen, terwijl hij de woningen der ongelukkigen aantastte, in puinhopen deed verkeren en bedreigde zich al verder uit te breiden.
Hoe klopten onze harten bij het meerder opsteken van den wind, bij de vreeselijke gedachte: wellicht zal spoedig geen water tot blussching meer voorhanden zijn. Hoe ontvloden tranen aan onze oogen bij het aanschouwen der ongelukkigen, die in den strengen nacht, sommigen bijna naakt en verkleumd van koude, van woning verstoken, rondwierven, maar ook dadelijk Ede's opregte menschlievendheid ondervonden en wie las niet in dien vreeselijke nacht een opschrift der verwoestende vlammen en rookende puinhopen, als met een vinger Gods geschreven: "Komt en aanschouwt de daden des Heeren, die verwoestingen op aarde aanrigt". Zo verschrikkelijk was op dien stond onzen toestand en het vooruitzigt was nog meer onheilspellend en donker.'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen