De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

Globaal bekeken

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Globaal bekeken

4 minuten leestijd

In een kerkblad lazen we een gedicht bij dankdag, getiteld 'Het dankoffer' (zonder naam van de dichter):

Ineens stond ze daar,
overzag ze de schaar,
de kruik vastomklemd in haar handen.
Met een bevend gemoed
maar een hart zo vol gloed
dat het was of 't in haar zou verbranden.
Ze zag Hem vooraan
ze keken haar aan;
Wat was er aan haar, dat hen griefde?
Zij zag slechts haar Heer'
toen kon zij niet meer,
toen brak ze de kruik van haar liefde.
Geen woord dat ze sprak;
de kruik die ze brak,
zei meer dan een stortvloed van klanken.
Ze gaf niet een deel,
ze gaf zich geheel,
haar hart goot ze uit om te danken.
Vooral wat ze had;
wat ze in Hem bezat,
ze heeft niet gewikt en gewogen.
Hij had haar verstaan,
Hij zag haar aan,
een blijde glans in Zijn ogen.


Christen zijn in de eindtijd was het thema van de toogdag van de hervormd gereformeerde Mannenbond. Ds. M. Goudriaan (Arnemuiden) besluit zijn referaat met twee citaten:
Calvijn: 'Het is Uw wil, dat wij als vreemdelingen leven in deze wereld, totdat Gij ons hierboven tot Uw rust brengt. Geef, almachtige God, dat wij op dat eeuwige erfgoed al ons denken en zinnen, al ons doen en handelen richten. Laat ons zo op aarde verkeren, dat wij niet ongeduldig worden of van de weg afdwalen, totdat wij onze loop voleindigd hebben in de heerlijkheid die ons Uw eniggeboren Zoon bereid heeft door Zijn bloed'.
Rutherford:'O tijd, loop, loop, haast u tot de dag van de bruiloft.'


In een jubileumnummer van De Wekker, het orgaan van de Christelijke Gereformeerde Kerken, die dezer dagen 100 jaar bestaat, schrijft drs. K. Boersma onder het kopje 'meest zuivere openbaring' het volgende:
'De oudere predikanten in onze kerken hadden meestal de gewoonte om hun catechisanten te leren, dat de Christelijke Gereformeerde Kerk de meest zuivere openbaring is van het lichaam van Christus. Het is waar, ze zeiden niet: onze kerk is de enige ware kerk. Daar zat geen onverschilligheid in, maar eenzelfde voorzichtigheid als in 1892: Want het was niet bedoeld dat de kerk zou scheuren, en toch gebeurde dat; het werd zelfs definitief. Of nou ja, definitief? Ja, al bijna honderd jaren. Misschien zit er wel een theologische zwakheid in om te spreken over de meest zuivere openbaring van het lichaam van Christus. We stonden eerder ook zo aan de zijlijn. Vanuit de Gereformeerde Kerken bezien was het eenvoudig; ik herinner me, het vroeger zo gehoord te hebben; de Gereformeerde Kerken zijn de ware kerk, de Hervormde Kerk is de valse kerk en de Christelijke Gereformeerde Kerk is een scheurkerk. Eenvoudig, nietwaar? Het was toch een onbestaanbaar feit, een onmogelijke mogelijkheid, dat iemand een waar en oprecht christen was en dat hij toch geen lid was van de Gereformeerde Kerk?
En dat in een tijd, waarin de Gereformeerde Kerken groeiden en bloeiden, waarin men een zelfbewustheid had, die totaal is weggevloeid maar die nog wel in de kringen van onze vrijgemaakte broeders en zusters te vinden is; een zelfbewustheid die onze mensen pijn deed en hen zo dikwijls in de hoek dreef. Een van mijn grootvaders, zelf in Doleantiekringen opgegroeid en later Christelijk Gereformeerd geworden, toen ds. G. Wisse in Driebergen uit de Gereformeerde Kerk trad, vertelde het mij als jongen zo: de Christelijke Gereformeerde Kerk is de ware kerk, de Hervormde Kerk is de valse kerk, en de Gereformeerde Kerken leren de veronderstelde wedergeboorte. Ook dat was, althans toen, niet helemaal correct, zoals ik later wel geleerd heb, maar het was wel eenvoudig, evenals die andere regel van zoëven.
Voor de oorlog? Het is waar, wat indertijd ds. Joh. Prins op een Schooldag eens zei: voor velen was Christelijk Gereformeerd zijn hoofdzakelijk, dat je tegen de Gereformeerde Kerken was. Maar steeds meer moest voor ons duidelijk worden, wat we dan wèl waren en waar we vóór waren.'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 31 oktober 1991

De Waarheidsvriend | 16 Pagina's

Globaal bekeken

Bekijk de hele uitgave van donderdag 31 oktober 1991

De Waarheidsvriend | 16 Pagina's