Remmingen en uitzicht

Ik ga afsluiten met het noemen van een aantal remmingen, waarvan ik denk, dat die ons kunnen beletten om in een praktijk van godzaligheid te leven. In het werk der bediening en in onze dagelijkse levenspraktijk. Maar ik doe dat niet, zonder tegenlijk enig uitzicht te bieden. Een diagnose stellen is nodig om een kwaal te kunnen verbeteren. Maar het gaat om de therapie.

Onze persoonlijkheidsstructuur
Welnu, er zijn — voorzover ik zie — verschillende oorzaken te noemen voor een ernstige stagnatie in de beoefening van de praktijk van godzaligheid. In de eerste plaats kan onze persoonlijke constitutie, onze persoonlijkheidsstructuur ons daar bij ernstig in de weg staan. Er zijn mensen die in het werk in Gods wijngaard zeer ijverig bezig zijn, maar zichzelf toch niet kunnen geven, zoals dat behoort, omdat ze niet communicatief genoeg zijn, of karakterologisch eenkennig. Vaak worden zij gewoon om die reden geïsoleerd om zich vervolgens zelf heel spoedig ook te isoleren. Met alle problemen en conflicten die ze daarbij oproepen in hun werksfeer. Lang niet altijd is er in zo'n geval sprake van werkelijk theologische en/of ethische verschillen van inzichten tussen hen en de gemeente die zij dienen.
Hoe nodig, dat zulke werkers in Gods Koninkrijk aan grondig zelfonderzoek doen, bijgestaan — waar nodig — door zielenners (bijbelgetrouwe psychologen) die hen helpen kunnen om hun innerlijke remmingen te overwinnen, zodat zij toegewijd en godvrezend de Heere kunnen dienen.

Beneden Pinksterniveau
Ik noem nog een tweede ernstige stagnatie, van geestelijke aard. Als ik het goed zie, zijn voorgangers in de gemeente zelf soms helemaal niet of niet helemaal toe aan een leven uit de volheid van de Pinkstergeest en derhalve ontbreekt er ook het één en ander aan hun praktijk van godzaligheid.

Hun geestelijk leven draagt sterk wettische trekken. Ze hebben diepe indrukken van de vloekwaardigheid van het mensenbestaan. En ze staan op alle terreinen van het leven een strenge levenspraktijk voor, ook in hun gemeenten. Maar hun geloofsleven is meer gekenmerkt door angst dan door vreugde. De gedragscodes die zij zichzelf en anderen voorhouden, zijn meer ontleend aan de traditie dan aan het altijd geldende Woord des Heeren. Zij zijn gedurig op de zijlijn bezig, werken van de buiten­kant naar de binnenkant, zonder ooit werkelijk aan het hart toe te komen.
Zij zijn in hun pastoraat dan ook meer rechercheurs dan herders. Welnu, zo'n geestesgesteldheid beneden Pinksterniveau zet meestal een stempel op de gemeente. Ze remt een reveil af. Hoe nodig, dat Gods Geest Zelf hen uit al die wettische gesteldheden weghaalt. En welk een bevrijding zal het voor hen zijn, als zij met alles wal zij hebben en zijn eens voor God overboord gaan om zichzelf in 'een algehele en radikale overgave aan de Here Christus' (M'Cheyne) uit te leveren. Eerst dan komt de weg vrij voor een waarlijk godvruchtig leven, niet krampachtig en zwaarwichtig. En tegelijk met grote nadruk op een daadwerkelijk leven naar Gods geboden in liefde voor God en de naaste. En eerst dan zullen zij hun gemeente niet alleen wapenen tegen wereldgelijkvormigheid, maar haar ook weerbaar en werfkrachtig maken: een gemeente die erop uittrekt.
In dat licht staan ook steeds alle apostolische vermaningen in Paulus' brieven. Hij werkt van de 'indicatief' naar de 'imperatief' toe. En niet omgekeerd. Vanuit Pasen, de opgestane Christus en het geloof in Zijn Naam naar een leven in ware godsvrucht, waarin ook het feest van de ongezuurde broden kan worden gevierd en grote schoonmaak kan worden gehouden (1 Kor. 5).
Mij dunkt, dat 'Open Brieven' waarin bezwaren en aanklachten worden geuit tegen traditionalisme, verstarring en verstening van het gemeenteleven in de Gereformeerde Gezindte, niet kunnen baten, als deze remedie niet wordt aangereikt.
In mijn onderzoek van de brieven van Paulus maak ik ook vaak gebruik van de Bijbelverklaring van Calvijn. Daarbij valt het mij op, dat Calvijn niet zelden aandringt op de zekerheid van het geloof. De sofisten hekelen de twijfel. Maar in het geloof in de Heere Christus ligt een rotsvaste zekerheid. En wij hebben daarnaar ook te staan.
Mijn laatste opmerkingen bedoelen niet u de moed te ontnemen. Integendeel, ze mogen er goed voor zijn om moed te vatten. Want we leven tenslotte in de eindtijd. En laat dat dan een tijd van grote crisis, van afval en chaos zijn. Wij worden op onze laatste stellingen teruggeworpen. Maar het staat er niet hopeloos voor. Want de overwinning staat op Naam van het Lam en de satan heeft in feite al 2000 jaren geleden het spel verspeeld. En al kunnen wij onze kracht in onze tijd dan zeker niet zoeken in het massale en opzienbarende, de Geest zucht met de schepping en met al de kinderen Gods. In barensnood.
Vormen wij slechts een muur van gebeden. Het hoeft niet eens een klaagmuur te heten, net zo min als de muur in Jeruzalem eigenlijk een Klaagmuur is. God heeft echt nog genoeg achter de hand voor Israël en de volkeren. Christus komt. En zolang hij nog niet daar is, past ons net iets meer dan een gedaante van godzaligheid.
Zij wand'len, Heer', in 't licht
Van 't Godd'lijk Aanschijn voort.
Wij werpen maar eenvoudig het zaad van het Woord in de woestijn van de wereld. Er is maar één stortbui nodig en dat zaad ontkiemt. Dat is zeker.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen