Werkgever zijn

Van overzee wil ik dit keer vooral de hand uitsteken naar de werkgevers onder de lezers. Allereerst wil ik u een compliment geven, dat u het nog steeds volhoudt. Ten tweede wil ik u vragen hoe u het volhoudt. En ten derde hoelang u het denkt vol te houden. U had het wellicht niet verwacht om vanuit Peru een handdruk te krijgen. Derde Wereld-landen denken over het algemeen niet gunstig over werkgevers. In negen van de tien gevallen is een werkgever daar een uitbuiter. Toen ik nog in Nederland woonde, dacht ik dat het vooral de multinationals zijn, die de Derde Wereld uitbuiten. Nu blijf ik van mening dat de wereldeconomie hopeloos zondig in elkaar zit: de rijke landen worden rijker en de arme landen armer. De kloof wordt dus groter en wordt met de ontwikkelingshulp even goed in stand gehouden als zonder die hulp. De zending en de christelijke hulpverlening kan wat tegengas geven, maar de trein van de (onder)ontwikkeling raast door. De hele wereld is gevangen in het net van de meer vloek dan zegen van het kapitalistische systeem. Ik moet de laatste tijd nogal eens denken aan Openb. 13 : 17: 'Niemand mag kopen of verkopen dan die dat merkteken (van het anti-christelijke beest) heeft'. Hier in Peru kwam ik op de verjaardagen van de koningin de grote bazen van Philips, Volvo, Shell en Bata tegen; iets wat mij als gewone Hollandse dominee niet meer zal overkomen. Wat kom je er dan weer achter, hoe belangrijk ontmoetingen zijn tussen mensen, naast het denken over structuren. Ik kwam erachter dat Philips beter betaalde dan welk ander Peruaans bedrijf (op Petro-Peru na) en vele voorzieningen heeft voor haar personeel. Dat arbeiders er voor vechten om een baantje bij Volvo te krijgen. Want dan zit je goed! Ik weet wel dat dit het laatste jaar allemaal anders is geworden: Volvo zit dicht. Het loont niet meer om te produceren. Wel is men vanwege de sociale wetten verplicht de werknemers door te blijven betalen. Dat doet men dan ook vrolijk, want ze laten werken kost meer. Bata kan amper haar hoofd boven water houden. Om maar niet te spreken van de vele nationale bedrijven, die al op de fles gegaan zijn. De dollar wordt door de drugsmaffia (tweederde van de dollarstroom komt uit de cocagebieden!), door de staat, die daar baat bij had (nu niet meer) en door enkele grote kapitalisten systematisch laag gehouden. Kortom, het is nu een crime om werkgever te zijn. Je bent bovendien je leven niet zeker vanwege de aanslagen van het Lichtend Pad. Vandaar dat ik schreef: allereerst mijn complimenten dat u nog werkgever durft te zijn in deze apocalyptische tijden.
Naast ontmoetingen met grote bazen ben ik ook anders tegen werkgevers aan gaan kijken, omdat wij als kerkeraad van de gemeente 'Los Olivos' ca. óók werkgever geworden zijn in de loop van de 9 jaren. En daar ik tot voor kort voorzitter was van het schoolbestuur en nu nog voorzitter van de kerkeraad ben, ben ik directeur van een kerkelijk bedrijf. Ik ben de Heere God dankbaar dat wij in deze tijden van economische en algehele crisis een stukje structurele hulp hebben kunnen geven door aan dik 30 mensen vast werk te kunnen geven! En dan tel ik nog niet mee de bouwvakkers en de losse krachten (veelal jongeren van de gemeente) die dankzij de kerk een inkomen hebben (gehad). Ik heb de groei van een piepklein bedrijf in krotten tot een klein bedrijf in een goed gebouw meegemaakt, met alle voordelen en nadelen vandien. Ik ervaar dagelijks aan den lijve hoe de beroerde economische situatie de kerk niet ongemoeid laat. Elke (twee) maand(en) moeten de lonen bijgesteld worden. Als kerkeraad moesten we vijf keer vergaderen over zo eerlijk mogelijke criteria om de lonen van elkeen vast te stellen. O, lieve landgenoten, wat verlang ik ernaar om straks in Holland niet meer het loon van de koster, de hulpprediker, de schooljuffrouw, de secretaresse, de fulltime diaken en de timmerman te hoeven vaststellen. En als ik een te idealistisch beeld heb van Nederland, laat me dan nog maar even in die waan. Werkgever zijn en niet anders dan – naar mijn bijbelse criteria gemeten – onrechtvaardige lonen te moeten betalen is verre van prettig. Waar ik ook pijn in mijn buik van krijg is hoe je enerzijds zo goed mogelijk moet zijn (hoewel je ten diepste nooit goed genoeg bent!), maar hoe je er anderzijds wel voortdurend alert op moet zijn dat de relaties tussen onze mensen goed blijft en dat er ook echt gewèrkt wordt. Een zegen is het werken met een kerkeraad en met een team. Je hoeft niet alleen te beslissen en te werken! Maar als het organisatieplaatje ingewikkelder wordt en iedere keer (dankzij de groei) bijgesteld moet worden, waarbij je dan ook nog voortdurend erop bedacht moet zijn dat we ook echt kerk willen zijn, gehoorzaam aan het Woord van God en de belijdenis. In ieder geval neem ik mijn petje af voor ieder die in deze tijd werk wil geven aan anderen. Dat betekent nl. dat je zelf altijd veel meer werk hebt en nog veel meer zorgen aan je hoofd dan je werknemers! En zeker de christelijke werkgevers die de Bijbel serieus nemen t.a.v. hun bedrijfsleven zijn dubbele achting waardig.

Hoe u het volhoudt? Volharding is een van de belangrijkste gaven van Christus die we nodig hebben als werkgevers. Volharden moet je leren èn je moet leren dat het een gave is. Dat leer je op de knieën in het gebed. Samen in de gemeente. Je houdt ook vol, omdat anderen voor je bidden. Wat dat betreft heb ik heel wat 'sponsors'. Ik vrees dat die geestelijke bijstand aan werkgevers in Nederland nogal tekort schiet. Normaal is het om bazen om bijstand te vragen (zo doen we als kerk vaak een beroep op hen: een extra gift a.u.b.), maar staan we als gemeente en als werknemers de bazen bij om te bidden met en voor hen. Hoe zeer is ook wijsheid, organisatietalent en inzicht in inter-menselijke relaties nodig om het bedrijf gezond te houden. En in een bedrijf waar christenen werken eisen wij meer van elkaar en luistert het allemaal zeer nauw. Stille tijd en op tijd echte ontspanning is meer dan ooit noodzakelijk in het laatste der dagen, waarin 'de ongerechtigdheid vermenigvuldigd wordt en de liefde van velen verkilt' (Matth. 24 : 13).
Gezegend is de werkgever, die een vrouw heeft die hem tot die persoonlijke ontmoeting met God en tot die ontspanning opwekt!
Hoelang houd je het vol? Wanneer moet je ermee ophouden werkgever te zijn? In ieder geval vóórdat je van vermoeidheid of spanningen in elkaar zakt. Maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Want velen zeggen je dat je opvolger toch niet zo zal zijn als jij en dat je daarom moet blijven. Toch aardig dat je gewaardeerd wordt, niet! Maar trap er niet in. Delegeer op tijd aan anderen wat je kunt delegeren en houdt op voordat je op moet houden of voordat je werknemers helemaal genoeg van je krijgen. Je bent ook maar een mens! En gelukkig: ls je bedrijf de kerk is: de kerk is niet van jou. De kerk is van God. Hij houdt haar in stand. Dat heeft Hij zelf beloofd! 'Ik ben met u alle dagen!' Trouwens ook als je bedrijf geen kerk is, is het toch van God. Daarom geef je ook je tienden! Dus het komt op volharding aan, maar tegelijk op het eenvoudige geloof dat onze altijd gebrekkige arbeid niet ijdel is in de Heere! (1 Kor. 15 : 58). Wij hebben echter elkaar als gemeenteleden nodig om dat telkens weer opnieuw te geloven en om die volharding en wijsheid af te smeken. Bidt u met of voor uw (christelijke) werkgever?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen