Christen-ouders zijn

'Het is moeilijk', zo schreef een moeder, 'om tegenover je kinderen gewoon mens te zijn'. Dat kan waar zijn, maar ik heb de indruk, dat het voor veel ouders nog veel moeilijker is om tegenover hun kinderen gewoon christen te zijn.
En juist het 'gewoon christen' zijn is van zo ontzaglijke betekenis in de opvoeding van onze kinderen. Hoe komt het toch, dat zoveel ouders met hun kinderen nooit over godsdienstige dingen praten?
Dit is een vraag, die bij veel ouders — en hun kinderen — leeft.
Gelukkig zijn er ook gezinnen, waar het beter is. Toch merk je ook daar, dat God alleen maar bestaat in negatieve zin. Men spreekt over God, als over Degene, Die de zonde straft.
We kennen ook het troostvolle woord, dat de ogen des Heeren zijn op degenen, die Hem vrezen.
Er zijn helaas veel jongeren, die denken dat het een saaie boel is om christen te zijn. Daartegenover kunnen we stellen, dat er 'blijdschap des geloofs' is. Christus Zelf roept ons toe: 'Verblijdt u!'
Dit is geen woord dat tot enkelen gesproken wordt, maar tot ieder, die de Heere Jezus liefheeft en die in Hem gelooft.
We hebben hier niet te maken met oppervlakkig gepraat of een gemakkelijk christendom. Wie zover is, dat hij de blijdschap des geloofs heeft gevonden, heeft geleerd zichzelf los te laten en alleen te vertrouwen op Gods genade in Christus. Treuren over onszelf is veel oppervlakkiger dan blij zijn in God!
Maar het doopformulier spreekt toch ook over kruisdragen?
Dat kruis dragen we achter Christus aan en daarom dragen we het getroost.
Wat staat er letterlijk?
Dit: 'Opdat het (dit kind) zijn kruis. Hem dagelijks navolgende, vrolijk dragen moge...' Ten diepste betekent dit, dat wij Zijn kruis achter Hem aandragen, en wij doen dat vrolijk. En dan is het waar, dat 'dit leven niets anders is dan een gestadige dood'. Hoe meer we sterven aan onszelf, hoe meer blijdschap (in Christus!) er bij ons gevonden wordt.
Het doopformulier zegt het: 'opdat het (dit kind) dit leven (hetwelk toch niet anders is dan een gestadige dood), om Uwentwil getroost verlate...'
Dit moet in onze levenshouding te vinden zijn: blijdschap, getroost zijn.
Wat merken onze kinderen daarvan?
Dit is het geheim van de christelijke opvoeding: blijdschap door geloof, door hoop en door liefde. Dan ervaren onze kinderen hoe rijk het is om christen te zijn. Ze zien hoe sterk we zijn en zoeken deze kracht ook voor zichzelf.

Het gezin
Een van de ernstigste gevaren van onze tijd is de verbreking van de gezinssfeer. Het gezin, het gezinsleven, de gezinssfeer is van zeer grote betekenis voor de vorming van onze kinderen. De geest van deze tijd brengt nu juist het gevaar mee, dat het gezin wordt aangetast door een ziekte. Het is de ziekte van de levenshouding: ieder gaat z'n eigen weg!
Er zijn bijvoorbeeld veel gezinnen, waar men nooit gemeenschappelijk de maaltijd gebruikt. Dat moet wel ontbindend werken. Handhaving van het gezinsleven is alleen mogelijk, wanneer de ouders samenwerken! Ze moeten ervoor zorgen, dat in het gezin de mensen (gezinsleden) aan elkaar zijn gebonden; dat ze ervaren wat het betekent om bij elkaar te horen; dat de liefde de band is die samenbindt; dat kinderen het gezag volkomen eerbiedigen en toch het gevoel hebben, vrij te zijn.
Veel problemen in onze maatschappij zijn terug te voeren tot het feit, dat het gezinsle­ven in velerlei opzichten tekort schiet en dat de kinderen vanuit het gezin niet meekrijgen, wat christen-ouders moeten meegeven. Helaas is dit gezinsbesef in veel gevallen zoek. De toekomst van land, volk en kerk hangt voor een groot deel af van de vraag, wat wij als christen-ouders van ons gezin weten te maken.

Het godvrezende gezin
We denken aan de bekende uitspraak van Jozua: 'Aangaande mij en mijn huis, wij zullen de Heere dienen'. Bij de huwelijkssluiting geven man en vrouw hun jawoord, om in het huwelijk zo te leven als een godvrezende man en vrouw elkaar schuldig zijn naar uitwijzen van het heilig Evangelie.
Wanneer het huwelijk bekroond wordt met de kinderzegen, wijst ook het heilig Evangelie uit, hoe vader en moeder ze hebben voor te leven en hoe die kinderen hebben mee te leven.
Dat geeft echt gezinsverband, ware binding. Het gebruik van Gods Woord, het gesprek en vooral het gebed vormen de draagkracht bij alle noden, die er komen. In alle omstandigheden, zoals studie, examens afleggen, werk zoeken, solliciteren, verkering krijgen is er kracht en hulp. Wanneer er diep ingrijpende gebeurtenissen zijn — een handicap, een erstige ziekte, een ongeluk of... de dood doet z'n intrede, wat is het dan een voorrecht, als bij die verscheidenheid van noden de vreze Gods in een gezin aanwezig mag zijn.
Wanneer we met Gods Woord willen leven, vernemen we Davids dringende raad:
'Vertrouw op Hem, o volk, in smart,
stort voor Hem uit uw ganse hart.
God is een toevlucht t' allen tijde.'
Het godvrezende gezin wordt wel een bolwerk genoemd. Een bolwerk dient tot verdediging en versterking. Het is opmerkelijk, dat Van Dales woordenboek bij de figuurlijke betekenis van het woord bolwerk als voorbeeld aangeeft: Nederland was (!) in de 17e eeuw een bolwerk van Protestantisme (dus nu niet meer!). Kan ons gezin met een bolwerk worden vergeleken? Op het bolwerk 'gezin' worden steeds aanvallen gedaan. In ons gezin moeten onze kinderen worden toegerust tegen die aanvallen. Een klein kind moet thuis al de geborgenheid voelen tegen wat in zijn kinderleventje een bedreiging vormt. Zeker de opgroeiende jeugd moet de geborgenheid kennen van 'thuis': opvang, gesprek, raad en daad, liefde.
Groen van Prinsterer had zelf geen kinderen. Maar bij zijn graf werd gezegd: 'Deze kinderloze blijft vader van een groot geslacht'. Dan denken we daarbij aan zijn aandeel in de schoolstrijd, zijn overbekende uitspraak: 'Tegen de revolutie het Evangelie', heeft eveneens grote betekenis voor ons. Tegen de revolutie-aanvallen kan ons gezin slechts bolwerk zijn als het Evangelie daar zijn kracht mag doen.
Het gezin zelf, als instelling van God, wordt dagelijks onder vuur genomen. Men wil 'dit bolwerk' immers weg hebben. Maar onze God heeft Zijn plan met het gezin. Hij wil dat uit het christelijk gezin Zijn Kerk wordt gebouwd.

Juist nu!
Juist vandaag moet meer dan ooit blijken wat het betekent, dat we christen zijn. Iemand die christen is, is dat niet omdat hij of zij voor het christendom heeft gekozen, maar omdat God deze persoon heeft gegrepen, omdat God door Zijn Geest beslag op hem of haard heeft gelegd.
Een christen is christen, omdat hij of zij niet anders kan.
We weten niet, voor welke problemen wij en onze kinderen in dit leven komen te staan. Meer dan ooit met juist nu in het christelijk gezin een geest heersen, die van geen marchanderen weten wil met alles wat vijandig is aan God en Zijn dienst. Juist in deze tijd hebben we de gelegenheid om te laten zien, wat het ons waard is, dat de Naam van Jezus Christus aan onze naam verbonden is. Ook onze kinderen moeten (mogen!) leven in de volle overtuiging van de kracht van het Woord van God in ons gehele leven en in alle levensverbanden.
Juist in deze donkere wereld ziet degene, die gelooft, de weg van het Licht. Hoe onze levensweg ook is en wat we ook moeten aanvaarden, aan het einde ligt een stad, die niet verduisterd kan worden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen