Een onvergetelijke ontmoeting

Zaterdagavond tegen achten. Santiago de Cuba. We gaan een korte dienst bijwonen in de Derde Baptistenkerk van de stad. Als voorbereiding op de zondag. Ds. Labastida jr. wijst me een plek op de eerste rij naast zijn oude vader, ds. Bartolome Labastida. Pas bereikte hij de indrukwekkende leeftijd van 104 jaar. Zien kan hij niet zo goed meer. En ook zijn geheugen laat hem af en toe in de steek. Maar als er weer zo'n vlaag van helderheid overwaait, weet hij boeiend te vertellen over zijn verleden, zijn roeping tot het ambt. Zijn verlangen om een theologisch seminarie op te richten voor de gemeenten in Centraal- en Oost-Cuba, zijn frustratie met het uiterst-rechtse schrikbewind van voor de revolutie. Zijn aanvankelijk geloof in de revolutie. Daarna zijn nieuwe frustraties, nu vanwege de harde atheïstische lijn van Fidel Castro.
'Pappie, weet u nog, dit is die Nederlandse broeder Kees, die gisteren bij ons langskwam.' Hij was het alweer vergeten. De avond tevoren ontmoetten we hem voor het eerst in het huis van dochter en schoonzoon. We waren er samen met twee collega's, een uit Mexico, de ander uit Porto Rico. Hij had er zich nog over verwonderd, samen te zijn met broeders in de Heere van drie verschillende nationaliteiten. Toen we hem vertelden van de mogelijkheden, die er nu zijn om vrijwel onbeperkt de Bijbel te importeren en te verspreiden, was zijn commentaar: 'Als de Boodschap van het Evangelie wordt gehoord en in praktijk gebracht, zal er in Cuba geestelijke vrijheid zijn.'
Ds. Labastida besteedt zijn tijd aan bijbelstudie en gebed. Samen met de oude 'hermano' Policarpo, de vader van mevrouw Labastida jr., ook in de negentig, die nog kan lezen. 'We hebben veel om over te praten. We hebben ook zoveel meegemaakt...'
Ds. Labasdda heeft altijd een woordje klaar voor wie op zijn weg komt, christen of atheïst. Zonder uitzondering, zegt broeder Policarpo. Hij is altijd bereid om getuigenis af te leggen van de hoop die in hem is. En om de ander op te beuren, of te wijzen op Hem, Die de Weg. de Waarheid en het Leven is.

Ik kwam ook aan de beurt. Die zaterdagavond op de harde kerkbank, drie minuten voor de dienst. Onder een zoemende ventilator op de broeierige avond. Waarschijnlijk wist hij niet meer wie ik was.

'Zoek eens voor mij op Johannes 15 : 17, wil je', vraagt hij nadat we elkaar opnieuw de handen hadden geschud. Dat doen we dan. Ik lees: 'Gij hebt mij niet uitverkoren, maar Ik heb u uitverkoren, en ik heb U gesteld, dat gij zoudt heengaan en vrucht dragen, en dat uw vrucht blijve...'.
'Zie je, broeder, daar ligt nu het hart van het Evangelie, vergeet dat niet...!' En daar kon ik het mee doen. De Heere kiest in zijn genade mensen uit om in Zijn heil te delen. Maar die mensen worden eveneens geroepen om dat heil uit te dragen, om blijvend vruchten te dragen. Ds. Labastida is daar een levend voorbeeld van. Een man om jaloers op te worden. Een leven in dienst van de Heiland. Een kind van God, ondanks z'n 104 levensjaren.
God verandert mensen, is de titel van een bekend tv-programma. Als al die veranderde mensen in de naam en de kracht van onze God 'blijvend' vrucht zouden dragen, zouden onze gemeenten, onze kerk(en) en de wereld er niet een beetje anders uitzien? In Cuba zien we de vruchten volop. Ondanks de realiteit dat de 'vijgeboom niet bloeit en er geen vrucht aan de wijnstok is' (Habakuk 3 : 17). Onze vreugde en sterkte ligt immers in de God van ons Heil. En dat is aan ons te zien, ja toch...?!

K.F. de Blois, Miami, advent 1991

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen