Op de grens van Oud en Nieuw

Gelaten staren wij naar 't oude jaar,
dat als een schaduw van ons is gevloden.
Het jaar schonk vreugde, maar ook grote noden.
Voor velen was het leven bang en zwaar.

Zij volgden wenend de omfloerste baar
en brachten nabestaanden bij de doden.
De laatste vijand had die hier ontboden,
bij d'eind-oase met haar wijd vergaar.

Verwonderd mogen wij aan 't einde staan
van 't oude jaar, dat nimmer weer zal keren.
Wij mogen door Gods goedheid verder gaan.

Wil, Heere, daartoe ons Uw wegen leren.
Geen eigen weg, maar U altijd vooraan.
Dan zal de boze ons niet kunnen deren.

Marinus Nijsse
in 'Het goed dat eeuwig is', De Groot, Goudriaan.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen