Bij de invoering van de Nieuwe Kerkorde (1951)

'Mijn grote bezwaar is, dat de confessionele bepaaldheid min of meer wordt opgeofferd aan een zekere apostolaire gerichtheid. Voor mijn gevoel is het zo, dat, ondanks alles wat daaromheen gezegd is, toch eigenlijk de belijdenis, zoals niet ik haar versta, maar zoals zij verstaan wil zijn – niet zoals ik meen, dat zij functioneren moet, maar zoals zij zelf wil functioneren, wordt prijsgegeven, op hoop, dat de Kerk wel daarna zal leren, wat belijden is en ook wat zij belijden moet. Artikel X en het daarin vermelde woord "gemeenschap" laten ons toch feitelijk in de mist en dat blijkt ook wel op verschillende punten. In de situatie van vandaag is nodig een grote helderheid ten aanzien van dat wat de Kerk nu eigenlijk belijdt. Deze helderheid wordt hier niet gegeven, ik zou bijna zeggen: integendeel. Het doet mij persoonlijk ontzaglijk leed, dat de strijd om kerkherstel, waarin het, dacht ik, om deze helderheid van wat de Kerk belijdt, begonnen was, op deze wijze een voorlopig einde vindt. Voorlopig, daarvan ben ik overtuigd en ik hoop ook eigenlijk, dat dit in de toekomst zal blijken. Als ik daarom, niet alleen als afgevaardigde van de classis Harderwijk, maar ook persoonlijk, straks tegenstem, doe ik dat waarlijk met enige moeite. Ik behoor ook tot de jongere generatie. Ik heb ook een tijd gehad, in het laatste oorlogsjaar en vlak daarna, dat ik hoopte en bad, dat er wezenlijk iets zou gaan veranderen en dat wij daaraan van harte en voor God zouden kunnen meedoen. Ik heb in de loop der jaren steeds meer ontdekt, dat daar heel belangrijke bezwaren en weerstanden waren; dat het zonder meer toch eigenlijk niet kon. Wanneer ik in dit hachelijke tijdsgewricht de Kerk deze weg zie opgaan, heb ik vrees. De vreesachtige is hier telkenmale veroordeeld; en er is inderdaad een vreesachtigheid, die alleen maar te veroordelen is, maar men moet dit ook niet al te vlot doen, want "welgelukzalig is de mens. die geduriglijk vreest". Dat kan ook van deze aangelegenheid gelden. Het is voor mij niet in die zin een zaak van vrees, alsof ik daardoor gedreven zou worden om neem te zeggen, een vrees voor gevolgen, of voor volgelingen. Neen, dat bepaalt mijn stem niet. Wat mijn stem bepaalt, is de zaak van een goed geweten voor God, omdat ik de verantwoording voor deze dingen toch niet kan dragen. U zult zeggen: Dat is negatief. Maar ik heb het ook voor mijn dienst nodig. Toen ik mij hierover de laatste dagen telkens beraadde, kwamen mij de woorden van Petrus te binnen: "opdat uw gebeden niet verhinderd worden". Want hoe het met de Kerk ook gaat, ook ten aanzien van deze Kerkorde, God geve ons de genade, te volharden in de dienst des Woords en der gebeden. Deze gebeden zal onze Kerk nodig hebben; niet speciaal mijn gebeden, maar de dienst der gebeden, zoals die taak ook moet worden uitgericht door ieder, die in het ambt staan en die de zaak van de Kerk, van de kudde des Heren heeft voor te staan.'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen