Boekbespreking

Paul van de Harst, Mensen in de mangel. Uitgave: Kok, Kampen, 1991.
Dit boekje is verschenen in de Allerwegenreeks, die aandacht schenkt aan thema's op het gebied van zending, werelddiakonaat en ontwikkelingssamenwerking (ZWO). Paul van der Harst en zijn vrouw hebben een aantal jaren in Nicaragua gewerkt als zendingsarbeiders van de Nederlandse Hervormde Kerk (Raad voor de Zending).
In dit boekje treft u een bewerking aan van de 34 rondzendbrieven, die de fam. Van der Harst destijds, tijdens het sandinistisch bewind in Nicaragua, naar familie, vrienden en de kerk in Nederland heeft geschreven. In vijftien verha­len wordt de situatie waarin zij leefden en werkten beschreven. De grote ellende, waarin de mensen verkeerden (en nog verkeren) is aangrijpend.
Je leest over corruptie, huwelijksontrouw, onrecht, revolutionair geweld, menselijk lijden, de plaats van de vrouw in de samenleving, ontwrichting en ontreddering.
De familie Van der Harst meende dat het niet voor de hand liggend was, om zich in die omstandigheden kerk-centrisch op te stellen. Ze wilden liever in de samenleving gemeenschapsvormend bezig zijn. Hun ideaal was bijdragen aan een (ge)lovende gemeenschap, die op haar beurt zou kunnen bijdragen aan de eenheid van de seculiere gemeenschap, de wijk als geheel (zie pag. 4). Hun wijk bevond zich in Managua, de hoofdstad van Nicaragua.
Deze arbeid is moeilijk, uiterst moeilijk. We kunnen er sympathie voor hebben. Toch vraag ik me sterk af, of de gevolgde weg de juiste is. Je kunt met zendingsarbeid in de situatie beginnen en je kunt werken vanuit de gemeente van Jezus Christus.
Naar mijn inzicht dienen we in de gemeente te beginnen, rondom Woord en Sacrament, in gebed om verzoening, vergeving en vernieuwing. Dat de gekruisigde leeft en regeert en Zich een gemeente verzamelt en onderhoudt door Zijn Woord en Geest, acht ik het wezenlijke beginpunt van alle arbeid. De gemeente van Christus mag een levende werkelijkheid zijn door de genade van God, ook in de moeilijkste situaties, hoezeer we ook vallen en falen. Deze gemeente mag een teken zijn van het Koninkrijk Gods. In het boekje van Van der Harst komen zaken voor, die imponeren. Al meen ik ten diepste een ander uitgangspunt te moeten kiezen, laten we door dat te zeggen niet zover komen, dat we de nood de nood laten.
Christus wil in Zijn voetspoor immers Zijn gemeente in de wereld gebruiken door van Hem te getuigen en Hem te dienen. In de nood bidt de Kerk des Heeren 'Uw Koninkrijk kome. Uw wil geschiede. Uw Naam worde geheiligd'. Dat is het blijvend perspectief in leven en dood.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen