Ervaring rond Kerst

Nu Kerst weer achter ons ligt, willen we elkaar vragen wat ons nu bijgebleven is van de kerkdiensten, die we meegemaakt hebben en al het andere, wat er in die drukke gezellige tijd te beleven was. Ik weet uit eigen ervaring dat ons vaak niet veel beklijft. Zo oppervlakkig geloven en leven we dus. Vóór Kerst mogen we daarom ook altijd wel extra vaak bidden: 'Heere, geef dat uw Kerstevangelie ons echt wat dóet; dat het ons ontroert en bekeert; dat er weer een nieuw aspect van dat rijke Evangelie oplicht.
Nu hangt de verdieping van het geloof in het Kerstevangelie m.i. samen met twee zaken, die ook weer niet los van elkaar staan: 1. wie geen moeite neemt, zich te verdiepen in de Heilige Schrift, m.a.w. wie zich niet voorbereidt op het feest, zal niet echt Kerstfeest vieren; 2. God kan bijzondere omstandigheden of kleine voorvallen gebruiken om ons de boodschap van Kerst dieper te laten beleven.
Dankbaar ben ik altijd als ik met Kerst mag preken en ik gun het zoveel mogelijk christenen, dat ze op en rond Kerst meditaties of preken mogen houden. Ik begon mijn Kerstpreek dit keer zo: 'als ik nu plotseling niet kon preken, zou u dan nu voorbereid zijn om een kort getuigenis te geven of een meditatie te houden over wat Kerst voor u betekent?' De gemeente kijkt me aan, terwijl ze denkt: 'Gek, dominees zijn er toch voor om altijd maar weer een preek klaar te hebben. Daar hebben ze toch voor gestudeerd?' Net of wij preken zomaar even uit onze mouw schudden.
Een goede Kerstpreek houden is helemáál moeilijk. Het is zo'n bekend verhaal. Hoe kan het oude Kerstevangelie weer nieuw en fris klinken en bekering wekken? In ieder geval is studie nodig. Heerlijk dat er goede boeken bestaan. God liet mij het boekje van Kohlbrugge over Mattheüs 1 vinden in het huis van collega Nagel. Ik heb van dit klassieke werkje genoten. Genoeg stof voor de Kerstpreek. Ik had zin om te preken. Ik begon met frisse moed. Maar of het nu door de hoogte van Celendin kwam, door de slechte akoestiek, door het ontbreken van de luidspreker of door slecht stemgebruik, wat er gebeurde is dat mijn stem wegzakte en dat ik hem met behulp van een glas water weer trachtte boven te halen. Zo goed en zo kwaad als het ging kwam ik aan het eind. De draad raakte ik kwijt, omdat ik uit het hoofd preek.
Ik was zo vol van het Kerstevangelie en nu kon ik het niet zeggen. Rare gedachten spoken dan door je hoofd: 'vergeet je predikantschap in Nederland maar' en 'je verdere leven zul je alleen nog maar preken kunnen schrijven'. Wat voelde ik me verslagen en gevloerd. Ik werd weer helemaal een afhankelijk kind, om redding verlegen. En zo gingen juist die oude afgesleten woorden 'want Hij zal zijn volk zalig maken van hun zonden' weer opnieuw voor me leven. De volgende morgen ging het gelukkig wel weer met mijn stem. Wat zijn we toch in alles diep afhankelijk van God. Hopelijk deelt u mijn ervaring dat het juist rond Kerst niet slecht is, als God ons die afhankelijkheid dieper doet beleven. Dan zullen we Gods Woord dieper en nieuw verstaan.
Het tweede dat me bijgebleven is, is dat we op zondag na Kerst een met Kerstfeest geboren babytje moesten begraven in Trujillo. Het zoontje van Lydia (zij werkte als hulp in de huishouding bij fam. De Groot en fam. Poldervaart en daarom ook voor ons een bekende) en Rolando was waarschijnlijk ten gevolge van verkeerd of overdadig medicijngebruik door de moeder, aan het begin van de zwangerschap, met wat afwijkingen geboren. Dan zie je uit naar het eind van de zwangerschap. Negen maanden advent. Op Kerst wordt het kind geboren. Een Kerstkind. Kan het romantischer? En dan die slechte tijding. Het is niet goed met dit kind. Een operatie? Maar waar halen de ouders het geld en de medicijnen vandaan? Verslagen zijn ze en de wanhoop nabij. Aan de vader lieten ze het kind niet eens zien in het ziekenhuis. Zondag gaan we naar de kerk en horen dat het kind overleden is. We houden de tweede dienst daarom in het huis, waar Rolando en Lydia een paar kamertjes hebben. Hartverwarmend is dan het meeleven van gemeenteleden. Als één lid lijdt...
We overtuigen de moeder dat ze er ook beter bij kan zijn bij de huisdienst. Wat kan immers dieper troosten dan het Woord van God en de liederen? Ik lees Job 14 : 1-10 'De mens van een vrouw geboren is kort van dagen en zat van onrust' en Gal. 4 : 4 'God heeft in de volheid des tijds Zijn Zoon uitgezonden, geworden uit een vrouw'.
Geïnspireerd door een preek van ds. W. Dekker, die ik op de band hoorde, mocht ik zeggen: 'Dieper troost is er niet dan dat God ons opzoekt op de bodem van de put, om ons eruit te halen.' Kerst is ook op Jobs tijdingen berekend. Niet op een gemakkelijke, verklaarbare manier, zoals de vrienden van Job dat doen en zoals nu nog vele christenen goedbedoeld anderen trachten te troosten. 'Kort van dagen'. Twee is wel heel kort. Kan Christus er wel zo snel bijkomen? Hij werd zelf ook geboren uit een vrouw. Zijn prille begin is bij Hem bekend èn bij Hem geborgen. Waarom? In Peru heerst de mening: een jong kind dat sterft is een engeltje, moet in een wit kistje en gaat linea recta naar de hemel. Onder invloed van de vader van Roland (goed Rooms) was er nog snel een pastoor bijgehaald om het kind te dopen. Roland legt het uit: 'Wij presbyterianen zijn toch ook voor de kinderdoop?' Daarom heb ik getracht om te zeggen: 'het kind is niet bij God, omdat het zulke aardige ouders zijn; of omdat elk kind dat sterft als engeltje sowieso naar de hemel gaat (ik geloof niet in onschuldige kinderen); of omdat het kind gelukkig gedoopt is.' Velen kijken wat met vragende blikken op. Ik ga verder: 'de enige grond voor zijn behoud is dat God Jezus zendt naar de bodem van onze ellende en hem uit pure genade daaruit redt. Omdat Zijn naam Immanuël is: 'God met ons'. Ook juist nu op Kerst gedenken wij die ene Naam, waardoor wij moeten en kunnen zalig worden.' Onze, door de modder besmeurde, witte pick-up doet dienst als lijkwagen. Het kistje namen vader en oom voorin naast me op schoot. De begraafplaats der armen van Trujillo, een stuk woestijn, is vlakbij. 'Gelukkig kost een grafje niet meer dan vijftien gulden', zegt de vader. Het graf moeten de opa, de vader en enkele vrienden zelf nog graven. Rond begrafenissen kan het er in Peru voor ons Nederlandse gevoel zo wanordelijk en cru toegaan... Het lijkt wel of alles op mij de meeste indruk maakt. Rond Kerst, met een stralende zon aan de hemel, midden op een zomerdag, aan een graf staan. Wankelend grijp ik mijzelf ook vast aan de woorden van Jezus die ik mag lezen: 'Ik ben de opstanding en het leven...'
Kerst vieren is geen romantisch wegvluchten uit de werkelijkheid, maar is botsen op de harde werkelijkheid. Maar zalig zijn zij, die mogen geloven dat het Kerstevangelie erop ingaat en dat het Paasevangelie ons eruit haalt, dankzij de Heilige Geest, die er steeds weer voor zorgt dat Gods Woord, ook op deze situaties berekend is en ons zo doet ervaren dat het Evangelie wáár is. God zorgt er zelf voor dat we méér bevinding krijgen en dat is in onze schrale tijden broodnodig.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen