In memoriam ds. Gerrit Veldjesgraaf

Op vrijdag 21 februari is overleden ds. G. Veldjesgraaf. Hij is bijna 70 jaar geworden. Hij werd op 28 februari 1922 in Ede geboren. Ds. H. Japchen, over wie hij altijd met veel achting sprak, heeft hem gedoopt in de Grote Kerk te Ede. Toen hij van school kwam, ging hij werken in de agrarische sector. Vooral deed hij de tuinbouw met veel toewijding. Hij wist er ook veel vanaf en deze kennis kwam hem later in de pastorietuinen nog goed van pas. Op latere leeftijd is hij via Nieuw-Ruimzicht in Doorn toegelaten tot de Rijksuniversiteit in Utrecht, waar hij theologie ging studeren. Eenmaal toegelaten tot de Evangeliebediening, waren er veel gemeenten die een beroep op hem uitbrachten. Hij moest naar de Hervormde Gemeente Nederhemert, die maar liefst 16 jaar vacant geweest was. Op 3 oktober 1962 werd hij daar bevestigd door zijn mentor, wijlen ds. Roelofsen te Zeist. Nederhemert werd hem lief en kreeg hem lief. Van zijn warme prediking ging aantrekkingskracht uit. Groot was wederzijds dan ook het verdriet toen zijn Zender hem naar Wouterswoude overboog. Hij werd daar op 2 april 1967 bevestigd door ds. H.G. Abma, die begin januari is heengegaan. Ik hoor het ds. Veldjesgraaf in zijn toespraak na de intreepreek nog zeggen: 'Nederhemert, wij zijn van u losgescheurd'. In Wouterswoude is het een periode geweest van veel beproevingen, maar ook van veel zegeningen. Het predikantsgezin Veldjesgraaf werd namelijk al spoedig zwaar beproefd toen bleek dat dominee leed aan multiple sclerose, een verlammingsziekte. Op weg van het ziekenhuis van Leeuwarden naar het Academisch Ziekenhuis in Groningen beloofde de Heere hem dat hij tot in lengte van dagen zou wonen in het Huis des Heeren. Dit heeft de Heere waargemaakt. Hij behoefde zijn ambtswerk niet neer te leggen. Hij mocht weer preken. Dan was hij in zijn element. Zijn arbeid bleef hier niet ongezegend. De Heere wrocht mede. Hij was wars van mensverheerlijking, maar hij kreeg een grote plaats in het hart van Gods kinderen. De kwaal was een doorn in zijn vlees, maar de Heere wilde zijn zwakheid gebruiken om Zijn kracht tot zaligheid te verheerlijken in vele zondaarsharten. Na Wouterswoude voerde de weg naar Harskamp. Hij arbeidde in deze grote gemeente van 6 september 1972 tot 26 april 1978. Het was hem steeds weer een wonder dat hij al het ambtelijke werk niettegenstaande zijn handicap mocht volbrengen. De laatste gemeente, die hij diende, was Randwijk in de Betuwe. Hij arbeidde daar viereneenhalf jaar totdat hij gevoelde dat de ambtelijke arbeid begon te lijden onder zijn kwaal. Hij had al veel eerder met vervroegd emeritaat gekund, maar dat had hij steeds geweigerd. Het is altijd zijn hartewens geweest om te verkeren in de dienst des Heeren, die voor hem een liefdedienst was.
Tijdens zijn emeritaat werd hem het voorrecht nog gegeven in talloze gemeenten en evangelisaties te kunnen voorgaan in de diensten des Woords. De gang naar en het beklimmen van de kansel was reeds een prediking op zichzelf. Zijn vrouw is hem altijd, maar in deze laatste tien jaar in het bijzonder tot onzegbare steun geweest. Samen leefden ze naar de zondagen toe. Op zondag 15 december bediende hij voor de laatste keer het Woord in de Vredeskerk te Veenendaal. Toen hij zelf niet meer kon, droeg hij al Gods gaarne trouwe knechten nog zo hartelijk op in zijn gebed. Wij mogen geloven dat hij nu eeuwig mag wonen in het Huis des Heeren, waar geen inwoner zeggen zal: Ik ben ziek. Hij is door vele verdrukkingen ingegaan. Niet als predikant, maar als arm zondaar. Zijn prediking was: 'Wie roemt, roeme in de Heere'. Alle roem in de mens was uitgesloten. Voor hemzelf was het niet zelden donker. Voor anderen was hij tot een lichtende kaars. Hij mocht het beeld van Zijn Meester dragen en Zijn voetstappen drukken. Met zijn warme schriftuurlijk-bevindelijke prediking en zijn mild pastoraal optreden heeft hij een spoor getrokken in de gemeenten, die hij diende. Geve de Heere onze kerk zulke dienaren, die verslonden worden door liefdeijver voor het Huis Gods. De Heere vertrooste zijn vrouw, die op aarde alles verloren heeft, met allerlei vertroostingen uit de wonden van Christus.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen