In memoriam ds. A. Meijers

Op 16 februari jl. overleed ds. A. Meijers op 98-jarige leeftijd. Mijn persoonlijke herinnering aan hem gaat terug tot in de tijd, waarin hij predikant in Utrecht was. Daarvóór stond hij in Woubrugge, 's-Grevelduin Capelle en Hoogeveen. In Utrecht stond hij van 1930 tot aan zijn emeritaat in 1959.
Tijdens zijn verblijf in Utrecht was hij gedurende lange tijd ernstig ziek. Hij mocht daarvan weer herstellen en zijn arbeid als Dienaar des Woords, waartoe hij zich bijzonder geroepen wist, met nieuwe krachten verrichtten. Hij was in Utecht in het korps van predikanten één van de 'Bonds' dominees. Hij was wijkpredikant van een gedeelte van de binnenstad. Zijn 'gehoor' kwam echter uit de gehele stad. Velen schaarden zich om zijn prediking om haar inhoud, meerderen van harte!
Men moest eerst wel wat wennen aan zijn prediking. Die vroeg wel bijzondere aandacht, en actief 'meedoen'. Men vond het eerst ook wel wat 'zakelijk', te weinig 'warm'. Maar bij velen kwam daarin al gauw verandering. De prediking van ds. Meijers was inderdaad zakelijk, doch in positieve zin! Vol onderwijs voor hoofd én hart! Zo is ze velen, ook mij, tot zegen geweest.
Zijn preken waren sterk christocentrisch. Centraal stond het Heilswerk Gods in en door Christus. Én – Trinitarisch! Ook de werken van de Vader in de schepping en verlossing hadden daarin een grote plaats. Evenals het werk van de Geest in het gestalte geven van dat Heil in het leven van ons zondaren én in het bredere leven. Welke werkingen dat meebrengt in een mensenhart! Maar dit niet, om de hoorders te veel naar zichzelf terug te wijzen en daarin op te houden, doch om hen juist zo uit te drijven tot een steeds opnieuw zoeken van de zaligheid buiten zichzelf, in Christus! Steeds weer ging het om de rechtvaardiging van de goddeloze alleen door het geloof in Christus. Daarmee nauw verbonden de wedergeboorte, de bekering, het nieuwe Leven, dat ook in het dagelijks bestaan gestalte moest krijgen!
Ook de rijkdom van de verzoening met God kreeg soms breeduit haar plaats in de prediking. Dan kon ds. Meijers juist zeer bewogen zijn, én vergat hij de tijd. Toch was het dan geen overbodig morsen met woorden, integendeel! In de veelheid der woorden was iets van de overvloed der genade Gods in Christus. Hiertegenover kreeg ook de waarschuwing met de dringende oproep tot bekering haar plaats.
Het bleek duidelijk, dat aan de preken van ds. Meijers voorafging een grondige studie en exegese van de tekst en de contekst. Zo werden de inhoud en de boodschap van de tekst ontdekt, én in verband geplaatst met het centrale in de openbaring Gods, Zijn heilswerk in Christus. En zo werden die in de preek overgebracht naar de hoorders. Wat die voor hen inhielden. In hun concrete situatie en in hun onderscheidingen.
Je moest je vaak wel zetten tot een aandachtig 'biddend' luisteren. Maar dan kon je van Godswege veel onderwijs en zegen ontvangen! Een Utrechtse predikant – geen 'Bonder' – zei eens: 'Als ik 's zondags "vrij" ben ga ik bij Meijers naar de kerk. Want dan ben ik er zeker van, dat ik een goed belegde boterham krijg!'

Ds. Meijers heeft de kerk ook gediend in breder verband. Als bestuurslid van de bredere vergaderingen, als visitator en als lid van de generale synode. Daar was hij betrokken bij de aanvaarding van de Nieuwe Kerkorde in 1951.
In het hart van ds. Meijers brandde ook de vlam van de liefde tot het werk van de zending. Zo heeft hij de kerk en de voortgang van het Evangelie ook in dit breder verband gediend! Gedurende vele jaren, was hij voorzifter van het hoofdbestuur van de G.Z.B. In die tijd breidde het arbeidsveld en zo ook het aantal arbeiders en arbeidsters zich al meer uit. Wij zagen dat als een bizondere zegen en opdracht van onze God. Dit bracht echter heel wat overleggingen, besprekingen, beslissingen en andere activiteiten met zich mee. Ds. Meijers wist daar op zijn wijze, met veel inzicht en beginselvastheid én geloof, leiding aan te geven. Echter, als bij veel arbeid in de dienst in de dienst des Heeren, bleven ook de zorgen en moeilijkheden en de spanningen niet uit. Het schip van de G.Z.B. – het beeld is van de huidige voorzitter van de G.Z.B. ging door woelige wateren. De golven sloegen over het dek. Tóch mocht het bewaard verder varen. Wij ervaarden dit als een onverdiende zegen Gods! Die zorgde voor de voortgang van het Evangelie en de vergadering van zijn gemeente, als vrucht van Christus' werk!
Na zijn afscheid in Utrecht in 1959 vestigde ds. Meijers zich met zijn vrouw in Zeist. Wat was zij steeds haar man tot grote steun en op meerdere wijzen actiefin de gemeenten, die hij diende! Op 13 september 1981 werd zij door Hogerhand van hem en de kinderen en kleinkinderen weggenomen. Dit betekende een groot gemis en diep verdriet voor ds. Meijers. Met veel liefde hebben zijn kinderen en kleinkinderen hem daarin bijgestaan. Maar naar zijn aard verwerkte hij dit met zijn God. Zo ontving hij toch de kracht om nog lange tijd zonder zijn vrouw verder te gaan. Nog helder van geest, steeds geïnteresseerd in wat in de kerk en de wereld gebeurde.
In de bundel 'Actief Evangelie', zijn zoon aangeboden bij het ingaan van diens emeritaat staat nog een meditatie van zijn hand: 'Maar Christus alles en in allen' (Coloss. 3 v. 11b). Hoe zakelijk is deze meditatie. Dé Zaak is daarin aan de orde. Christus, Diens werk en de inhoud daarvan, wijd én diep en heel persoonlijk!
Het hart van ds. Meijers had iets van een bóek met brede omslag. Maar als je hem beter leerde kennen, kwam jeer wel achter, wat daarin leefde. Ook: wat uit de mens is, maar vooral wat uit God is! Groot was het, hoe de laatste tijd dat boek almeer een open boek werd! Hoe daarin was een zekerheid des geloofs, verbonden met een wondere vrede en een innig verlangen, om door dood en graf heen, eeuwig bij zijn Heere te zijn. Nog was er de aanvechting, maar het door het Woord en de Geest des Heeren gewerkte geloof overwon! En zo is het gebleven.
Wat bleef was de lofprijzing. Loof de Heere mijn ziel. En vergeet geen van zijn weldaden. Die al Uw ongerechtigheden vergeeft' – de rechtvaardiging door het geloof in de beloofde en gekomen Christus, Die uw leven verlost van het verderf en u kroont met goedertierenheid en barmhartigheden. Dat is het leven, dat vastzit aan de rechtvaardiging en dat door dood en graf, én het grote gericht heen, openbloeit in volle glorie.
Wij denken in onze gebeden aan de kinderen, kleinkinderen, die hun vader en grootvader erg zullen missen. Maar, niet ongégrond, mag de dankbaarheid toch overheersen! Wij zullen hem ook missen. Maar wij staan hem eveneens met dankbaarheid af aan de Heere onze God in Diens zalige dienst.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen