Ziende op Jezus!

Jezus boven de storm en Zijn discipelen in de storm. Is het geen wonderlijk contrast? Jezus biddend op een berg alleen. Zijn discipelen ploeterend en zwoegend in het noodweer.
Het prachtige beeld van de biddende Hogepriester, Die in de hemelhoogte bidt en pleit voor Zijn strijdende kerk op aarde.
Maar de biddende Heiland daalt af.
Hij gaat het stormgebied binnen, waarin Zijn discipelen zich bevinden.
In de storm komt Hij naar Zijn discipelen toe.
Hij legt niet eerst voor Zichzelf de storm het zwijgen op. Hij bevindt Zich in dezelfde storm als Zijn discipelen. Machtige wolkenpartijen schieten langs de hemel en flarden maanlicht werpen hun schichtige lichtvlakken op het stormachtige en bruisende water.
De discipelen slaat de doodschrik om het hart... ze zien niet dat het Jezus is!
Waar wij Hem soms het minst verwachten, daar komt Hij. En als Hij komt, komt Hij met Zijn Woord!
De bulderende stormwind kan Zijn stem niet overweldigen.
Ik ben het! Wees niet langer bang!
De stem van de Goede Herder: Mijn schapen horen Mijn stem en Ik dezelve.
Waar het Woord van Christus gedragen wordt op de adem van de Geest, daar raakt Hij het hart.
Stormachtige stoorzenders pogen de ontvangst van die stem te overstemmen en te storen.
Ik ben het: vrees niet!
De stem, die spreekt en de Zijnen belooft: wanneer gij zult gaan door het water. Ik zal met u zijn en door de rivieren, zij zullen u niet overstromen... Die stem wordt herkend: het is de Heere! Petrus reageert op die stem op zijn eigen wijze. Indien U het bent... Nee, hij bedoelt het niet als voorwaarde. Omdat U zegt dat U het bent, zeg en beveel mij bij U te komen!
Dat is geloven: amen zeggen op Zijn Woord. En de nodiging komt naar Petrus toe.
Eén enkel woord: Kom!
Ook nu wordt niet eerst het geweld van de storm tot zwijgen gebracht. Niet eerst een vlakke, kalme zee.
Kom... meer niet!
Een nodiging. Een belofte. Een bevel. Een les.
Alles in dat ene woord.
En Petrus stapt over boord.
Zonder zijn medediscipelen om toestemming te vragen.
Niet: Zal ik het doen?
Hij gaat op de nodiging in!
Vraag niet hoe het kan: Het gebeurt!
Lopen midden in de nacht temidden van de storm naar Jezus toe.
Niemand ziende dan Jezus alleen.
Nee, Petrus loopt daar niet om examen van zijn geloof af te leggen. Ook niet om zichzelf te bewijzen.
Hij waagt het met Jezus alleen.
Op Zijn woord alleen.
En om dat woord laat hij alles los. Los van het schip. Die Petrus!
Maar dan slaat de angst toe.
Petrus vraagt zich wél af hoe het kan: en het is gebeurd met Petrus.
Niets verandert... alleen de blik van Petrus. Wanneer hij de blik van de Heiland afwendt, dan zinkt hij weg. En Jezus laat hem zinken.
Veronderstel toch eens dat Petrus wel samen met Jezus over de golven gelopen had naar de overkant.
Petrus: de man die over water liep.
Hij zou alle aandacht naar zich toe getrokken hebben.
Maar de aandacht valt niet op Petrus, die op het water loopt, maar die in de golven zinkt.
Petrus, die later zal zeggen: Al zullen ook allen U verloochenen, ik niet!
Ook toen ging hij de diepte in: Ik ken Hem niet!
Er is zoveel dat ons angst kan aanjagen. De bedreigende machten om ons. De macht van de zonde en de dood.
Machten, die ons dreigen naar beneden te zuigen.
Maar kennen wij de stem van hem, die zegt: Ik ben het!
Ik ben met u. Zelfs al gaat u door het dal van de schaduw van de dood: Ik zal met u zijn!
Hij Zelf is uit de hemelhoogte afgedaald. In de gebrokenheid van de schepping gekomen.
Dat gedenken wij in deze lijdenstijd.
'Hij heeft ons vlees en bloed aangenomen. de toorn van God van het begin van Zijn menswording tot het einde van Zijn leven op aarde gedragen en alle gehoorzaamheid van de Goddelijke wet vervuld en heeft Zich vernederd tot de allerdiepste versmaadheid en angst der hel.'
In die nood onder ons geweest.
Gekomen om Zijn reddende hand uit te strekken naar een mens in nood, die zonder enige houvast, liggend in de dood, uitroept: Heere, redt mij.
Gekomen om zondaren te redden, die roepen: Kom!
Heere, kom mijn ongelovigheid te hulp.
Ontferm U mijner!
Hij vangt hun SOS op. Die tot Hem verheffen het angstig hart.
Wie zo als Petrus door die reddende Hand gegrepen is, komt er nooit meer van los.
Ziende niemand dan Jezus alleen.
De geloofsles om nooit te vergeten.
Hem te zien in al Zijn weg en werk.
De zaligheid buiten onszelf te zoeken in de Zaligmaker alleen. In die ene Naam ons tot zaligheid gegeven.
Geen enkel geloof en verwachting in eigen kunnen en presteren, maar de concentratie op Christus alleen.
Aan de hand van de Geest tot het kruis gebracht.
Hem zien met de ogen van het geloof:
Jezus, Uw verzoenend sterven is het rustpunt van mijn ziel.
In Hem wordt de rust geschonken.
Hij nodigt: Kom Mij allen die vermoeid en beladen zijt. Ik zal rust geven. Rust voor uw zielen.
Dan worden wij zeilers op de zee van Zijn genade.
En naad'ren wij de stranden, waar dreigement des doods, Zijn zwaarste zeeën staan, dan klinkt het gebed:
neem trouwde Loods, ons het stuur uit onze zwakke handen en doe ons stil verrukt, Uw haven binnengaan!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen